Nieuws

IJzers massaal uit het vet na nacht met matige vorst

Schaatsfan gaat tot gaatje

— null

Door Sander Wageman

„Als de temperatuur onder nul komt, dan gaat er bij mij een knopje om. Ik moet dan gewoon het ijs op”, zegt boswachter Tjeerd Langhout.

„Als de temperatuur onder nul komt, dan gaat er bij mij een knopje om. Ik moet dan gewoon het ijs op”, zegt boswachter Tjeerd Langhout.

Jos Schuurman

Elp - Na een nacht met matige vorst was Nederland gisteren heel even besmet met schaatskoorts. Ook al was het natuurijs op veel plekken nauwelijks dik genoeg om op te staan, de ijzers gingen massaal uit het vet. Op zoek naar het ultieme Hollandse wintergevoel.

„Als de temperatuur onder nul komt, dan gaat er bij mij een knopje om. Ik moet dan gewoon het ijs op”, zegt boswachter Tjeerd Langhout.

„Als de temperatuur onder nul komt, dan gaat er bij mij een knopje om. Ik moet dan gewoon het ijs op”, zegt boswachter Tjeerd Langhout.

Jos Schuurman

Echte schaatsliefhebbers hoeven de winter maar te ruiken of ze staan al met hun ingevette ijzers langs amper bevroren sloten, plassen of meertjes. Tussen de Drentse dorpen Elp en Schoonloo ligt het Elpermeer, een verscholen paradijsje voor natuurliefhebbers en een van de eerste plekken in Drenthe waar na een paar nachten vorst al kan worden geschaatst op natuurijs. Boswachter Tjeerd Langhout is er altijd als de kippen bij. „Ik ben een geboren Fries. Als de temperatuur onder nul komt, dan gaat er bij mij een knopje om. Ik kan niet uitleggen wat dat met je doet. Ik moet dan gewoon het ijs op.”

De ijslaag is dinsdagmiddag rond de klok van twee nog maar een paar centimeter dik als ook Guus Bel (68) en zijn 9-jarige kleindochter Tess aan de rand van het meer verschijnen. Tess is net vrij van school en wil nog even met opa een paar rondjes maken. Opa Guus heeft ook al twee Elfstedentochten op zijn conto staan en wil zijn kleindochter graag de kneepjes leren. Maar de prestaties van opa lijken weinig indruk te maken op de jonge Tess. „De Elfstedentocht? Die ken ik niet.”

Tess is al aan de andere kant van het meer als opa Guus het dan al krakende en hier en daar licht scheurende ijs betreedt. In een paar flitsende bewegingen heeft hij zijn kleindochter ingehaald. Het tafereel ziet er tegen de ondergaande zon en het verstilde landschap uit als een oud-Hollands meesterwerk dat tot leven komt. Nederland in volle glorie.

Maar dan verstoort een harde gil het idyllische plaatje. Tess is halverwege het meer door het ijs gezakt en huilt het uit van schrik en kou. Ook het gewicht van opa Guus was te veel voor het smeltende ijs en ook hij klapt vol in het bitterkoude water. Als beide pechvogels eenmaal bibberend op het droge klimmen, kunnen ze weer lachen. „Twee Elfstedentochten en ik ben er nog nooit doorgezakt. Leuk is anders”, moet de sportieve opa erkennen.

En zo is met een harde krak de winter voorlopig weer voorbij.

Door Sander Wageman