Nieuws

Onoverwinnelijk?

Ja, ik was goed chagrijnig. Een offerte niet verzilverd. Balen. Ik zag het namelijk wel zitten, die potentiële opdracht.

Hoewel ik al bijna 17 jaar onderneem, voelt het nog steeds als een confronterende nederlaag als een offerte niet wordt omgezet in concreet werk. Als je namelijk lekker draait, dan denk je dat je onoverwinnelijk bent. Dat de hele wereld jou wil hebben. Niet dus. Een mokerslag.

Hebberig?

Het begincontact met deze prospect was overigens enigszins prikkelig. Een kleine drie maanden geleden was ik thuis aan het werk toen ik via het contactformulier van de site haar aanvraag zag binnenkomen. Ik besloot onmiddellijk te bellen. En dat was verrassend voor de dame in kwestie, die mij de aanvraag had gestuurd. Ze lachte cynisch aan de telefoon. “Nou, nou, dat is snel. Drie minuten geleden de aanvraag verstuurd en nu bel je me al. Zeker weinig te doen?”

Oei. Tja. Eigenlijk had ze wel gelijk voor dat moment. Althans, ik kwam vrij hebberig over door zo snel te reageren. Maar ja, er zijn wel wat concurrenten en ik wilde hen sowieso voor zijn. Of had ik twee uurtjes moeten wachten. Nu ja. Ik kan de tijd niet terugdraaien. Was in ieder geval een onhandig begin.

Enfin, aan de hand van alle informatie die ik van de dame kreeg, kon ik een offerte opstellen die ik haar stuurde. Maar helaas, geen reactie. Keertje gemaild. Nog een keer gemaild. Gebeld. Via de telefoniste geprobeerd in contact met haar te komen. Geen resultaat. Ook het mobiele nummer van de dame ingesproken. Zonder resultaat. Wát was dit toch voor een onfatsoenlijke dame die gewoon geen reactie stuurt als ze een offerte niet interessant vindt? Is het niet gewoon netjes dat je dan toch even van je laat horen als het niet doorgaat?

‘Tot mijn spijt…’

Eigenlijk waren enkele weken later de offerte en de frustratie al uit mijn systeem toen ik ineens ‘uit het niets’ een berichtje van de dame ontving. Per mail. ‘Tot mijn spijt…..’ Het was duidelijk. Ik was niet gekozen. En het was overduidelijk dat het een standaardberichtje was dat ze met grote waarschijnlijkheid ook aan de andere inschrijvers had gezonden. Waarschijnlijk ook allemaal zzp’ers. Ik besloot uit een combinatie van frustratie en nieuwsgierigheid het standaardberichtje van de dame spontaan te beantwoorden. “Jammer dat ik het werk niet voor u mag doen. Vergeef me mijn nieuwsgierigheid, maar wie mag het werk wel doen? En, wat is de reden dat u niet voor mij hebt gekozen?”

Schrijfstijl

Eigenlijk verwachtte ik hier geen antwoord op. Maar dat bleek een misvatting. Na een kleine drie weken (ik was ‘de kwestie’ andermaal vergeten) ontving ik een reactie. Mijn voorstel was op zich best goed – zo schreef ze me - maar het was allemaal wat te formeel opgesteld. Concurrent X had een vergelijkbaar voorstel gedaan maar die was in de stijl, in de look and feel, wat losser en informeler vormgegeven. Dat sprak haar veel meer aan. Mede ook gezien de doelgroep die bediend moest worden. Feitelijk was dát dus de reden waarom ik misgreep. Ik kwam ‘te conservatief’ over!

Hoewel het chagrijn van de gemiste opdracht niet minder werd, zag ik hier voor mezelf toch een sprankje hoop. Wat gááf dat deze dame tegen al mijn verwachtingen in de tijd had genomen om mij in een persoonlijke mail uit te leggen waarom ik de opdracht niet kreeg. Een waanzinnig leermoment.

Het was een spiegel die ik even nodig had. Zelfs na 17 jaar succesvol ondernemerschap ben ik nog steeds niet onoverwinnelijk.