Nieuws/Columns

Kringen

Afscheid

— null

Arme Didi. Ik zag ’m in z’n eentje naar de uitgang lopen. Ik huiverde.

Dat het leven keihard en meedogenloos is heb ik op deze plek regelmatig beweerd, maar stiekem altijd betwijfeld.

In Aleppo is het leven keihard en meedogenloos. In Malawi, waar het gemiddelde jaarinkomen 226,50 dollar is, een bedrag dat een béétje Amsterdammer tijdens een avondje stappen stuk gooit. In Haïti, in Darfur, op de Zuidelijke Pool van Ontoegankelijkheid en in de Atacama-woestijn in het noordelijkste puntje van Chili, de plek waar volgens sommige complottheorieën in werkelijkheid de opnamen van de maanlanding van Neil Armstrong en Buzz Aldrin zijn gemaakt.

Maar in Nederland?

Welnee.

Dat dacht ik steeds wanneer de zin ’het leven is keihard en meedogenloos’ weer eens aan mijn door ironie gedreven typende vingers ontsnapte. Maar ik moet eerlijk toegeven dat de woorden ditmaal zonder scherts in mij opborrelden toen ik dat beeld van Diederik Samsom na zijn nederlaag zag.

Nu is er wat de PvdA betreft sowieso nauwelijks nog redding mogelijk. Ik hoorde gisteren dat Attje Kuiken gekozen is tot Didi’s opvolgster. Zij mag die laatste maanden als de nieuwe fractievoorzitter van de PvdA in de Tweede Kamer fungeren en het enige wat ik, bijna ongeïnteresseerd, dacht was: o ja, Kuiken, ook zo eentje. Al het nieuws dat vanuit die partij naar buiten komt, is verdord. De Partij van de Arbeid is als een dode cactus in bovengenoemde Atacama-woestijn geworden. De laatste versteende stekels vallen er momenteel af. Nog één zandstorm, op 15 maart in dit geval, en het is voorbij.

Tien zetels in de laatste peiling.

Knappe tuinman die daar nog leven in krijgt.

Is Lodewijk Asscher een knappe tuinman?

Zelfs het moment van Didi’s afscheid mislukte. In publicitair opzicht werd de bekendmaking van de uitslag van de PvdA-lijsttrekkersverkiezing vrijdag volledig overtroefd door het nieuws van de veroordeling van Geert Wilders, die dat zelf ongetwijfeld ook grimlachend vaststelde. Niet leuk voor Asscher, de winnaar. Maar helemáál niet leuk voor Samsom, de verliezer.

En daarvoor had hij zich dan, kampend met een achterban die traditioneel sowieso nauwelijks tevreden is te stellen, bijna vier jaar lang het schompes gewerkt. Onverdedigbare compromissen met de VVD voor verdedigd. Standpunten voor ingenomen die hij als voormalig activist helemaal niet wilde innemen. En Ruttes eeuwige vrolijkheid het hoofd voor geboden, terwijl hij van zijn tekstschrijvers de ene na de andere dooddoener uit de categorie ’Het moet eerlijker’ moest opdreunen.

Roemloos einde is ongetwijfeld de uitdrukking die op veler lippen bestorven lag, toen zij Diederik Samsom van het ene op het andere moment afscheid van de Haagse politiek zagen nemen.

Zelf dacht ik weer eens dat het leven keihard en meedogenloos is.

Ik meende het ook nog.