Nieuws/Columns

Dubbelgangers

— null

Theo Maassen had het in zijn conference uit 1996 over Chinezen die met hun zwarte sluike haar, gele huid en kleine postuur állemaal op elkaar zouden lijken. ,,Diep van binnen weten ze dat dondersgoed. Zo zijn ze toch ook aan die spleetogen gekomen? Die lopen over straat, en dan is het: ‘Is dat nou Cheng of Chong’?”

Humor om te lachen, van de Eindhovense cabaretier. Maar er zit een kern van waarheid in. Chinezen hebben gewoon veel van elkaar weg. Plus, er zijn er nogal veel.

Dit land met bijna 1,4 miljard inwoners zit dan ook vol dubbelgangers. En dat kan verdomd handig zijn. Stel dat je je als rijke Chinees schuldig hebt gemaakt aan het aannemen van smeergeld, aan witwassen of veelwijverij, dan kun je heel listig op zoek naar iemand die rustig voor jou kan doorgaan.

Dat gebeurt dan ook aan de lopende band. Het is een fenomeen dat ze ‘ding zui’ noemen, wat zoiets als ‘plaatsvervangende crimineel’ betekent. Arme landgenoten die heimelijk de celstraf van een rijke veroordeelde uitzitten, en daar veel geld voor krijgen.

Er zijn zelfs internationaal bekende zaken geweest waarbij een look-a-like werd gesuggereerd. Zo ging het verhaal dat in 2012, bij het proces van Gu Kailai – de vrouw van toppoliticus Bo Xilai die een Engelsman zou hebben vermoord – een andere vrouw in de rechtbank zat.

De foto’s roepen inderdaad twijfel op. Gu is een magere vrouw met een ingevallen gezicht, maar hoewel de ‘verdachte’ dezelfde trekken had als de vrouw van de gevallen partijbons, was haar toet voor het hekje ineens een stuk boller.

In 2009 was dat ook zo, bij het proces rond Hu Bin, een rijkeluiszoon die in een peperdure BMW een voetganger doodreed. Volop verwarring over de ware identiteit van de twintiger die terechtstond. Zodat iemand in het Engels opmerkte: „Is that Hu or who?”