Nieuws

Discriminatie bij je acquisitie; het gebeurt

Ongetwijfeld zal ik ooit weleens zijn gediscrimineerd; dat ik een opdracht niet kreeg omdat ik homo ben. Je kunt het nooit écht bewijzen, maar het onderbuikgevoel heeft het meestal wel bij het rechte eind. Niet dat ik er overigens zo mee zit; je hebt altijd potentiële opdrachtgevers die dan niet snappen dat ze talent laten lopen. Ik lig er zelf niet wakker van; ik ben vrij weerbaar. Het is immers maar hoe je zelf omgaat met seksisme, discriminatie en racisme. Ik ben niet zo van het slachtofferschap.

Echter, vorige maand verwierf ik een opdracht juist omdat ik homo ben! Geweldig. Ik juichte alles bij elkaar. Het was namelijk werk dat ik graag wilde doen. En, met best wel een leuke omzetgarantie voor het najaar. De opdrachtgever schreef me letterlijk in de bevestigingsmail dat ik de opdracht kreeg „omdat het eigenlijk veel leuker is om met jullie, homo’s, samen te werken. Jullie zijn bovendien veel creatiever; jullie zijn eerlijker en jullie maken bij knelpunten of problemen niet overal meteen een gedoe van.” Nou, leve de positieve discriminatie.

Plusje

De concurrerende hetero’s gaf ik dus het nakijken. Gek genoeg weet ik niet of ik inhoudelijk de beste was in de verschillende pitches die de opdrachtgever had gezien. Mijn kennis en kunde zullen best wel meetellen, maar het was opvallend dat de nieuwe opdrachtgever mij een extra plusje gaf op basis van mijn geaardheid. Dat laat overigens onverlet dat ik me natuurlijk wel moet bewijzen. Maar misschien is de opdrachtgever onbewust toch wat minder kritisch op mijn output. De tijd zal het leren.

Geen flauw benul trouwens of de verliezende hetero’s zich nu slachtoffer voelen. Of, is er nog een kans dat ze de gang maken naar het College voor de Rechten van de Mens, de Commissie Gelijke Behandeling? Misschien groeit plots de publieke noodzaak om begin augustus in Amsterdam een ware Straight Canal Pride te organiseren. Dus alle hetero’s op een bootje om hun eigen zinkende schip te redden. Ook daar kun je zeggen: de tijd zal het leren.

Geen vrouwen

Natuurlijk weet ik best wel dat er ook negatieve discriminatie bestaat. Ik sprak laatst een directeur van een middelgroot transport- en koeriersbedrijf in Noord-Holland. De directeur was heel stellig. „Ik neem geen vrouwen aan. Nooit. Die zeuren alleen maar. Er is altijd wat. Geef mij de mannen maar; die weten wat werken is. De vrouwen die hier hebben gewerkt, zijn gelukkig allemaal weg nu. Vrouwen brengen een bepaalde spanning met zich mee, die niet goed is voor de sfeer op de werkvloer. Daar moet ik als directeur/eigenaar voor waken. Wegwezen dus. Punt!”

Tja, daar sta je dan als vrouw met je talenten. Of je nu werknemer bent. Of zzp’er. Dáár kom je in ieder geval niet meer binnen. Je kunt op je kop gaan staan. Je kunt je tarieven verlagen. Of andere charmes in de strijd gooien, maar bij dat bedrijf is het in ieder geval een kansloze missie.

Brabander

Over kansloze missies gesproken: nog niet zo lang geleden acquireerde ik op een klus in de provincie Brabant. Bleek een Mission Impossible. Voor mij. Desbetreffende potentiële opdrachtgever wilde alleen Brabanders op die klus zetten. Als Randstedeling voor mij dus een duidelijk ‘Nee’. Is dit dan discriminatie op basis van afkomst?

Ik vroeg het me een halve seconde af. Maar daarna was de conclusie: jammer voor dit bedrijf. Wat een talent missen ze. Ik ben namelijk veel leuker om mee samen te werken. Ik ben bovendien veel creatiever, eerlijker en ik maak bij knelpunten of problemen niet overal meteen een gedoe van.

En, ik ben vrij weerbaar.

PS De directeur van het in deze column genoemde transport- en koeriersbedrijf in Noord-Holland is overigens een vrouw.