Nieuws

Spijt

’Buik vol van al die diëten’

Hollandse Hoogte / EyeEm Mobile GmbH

Montignac, Sonja Bakker, dr. Frank, noem ze maar op: ik ken alle diëten. Alles heb ik wel een keer geprobeerd.

Hollandse Hoogte / EyeEm Mobile GmbH

Nee, ik ben geen vrouw. Ik ben een man van middelbare leeftijd met gewichtsproblemen. Die ik altijd al heb gehad.

Ik ben dan ook een lekkerbek. Als kind smulde ik al van snoep en taartjes, maar ook van hartige dingen. Mijn moeder vertelt nog weleens dat ze de kaas voor me moest verbergen.

Op zich kan ik wat hebben, want ik ben lang. Maar tijdens mijn late tienertijd kreeg ik een fors postuur. Geen enkel probleem voor mijn vriendin Rianne. „Mijn eigen knuffelbeer”, zei ze vaak. Keek ik in de spiegel, dan dacht ik: het valt best mee. En ik nam nog een koekje.

Voor onze bruiloft kocht ik een mooi kostuum. Maar toen ik dat een paar maanden voor de trouwerij weer paste, trok ’t aan alle kanten. Ik schrok ervan. Ik moest zeker vijf kilo kwijt, wilde dat een beetje ogen. Ik begon aan maaltijdvervangers met poeders en zo. Achteraf gezien mijn eerste ’dieet’. Die kilo’s was ik gelukkig snel kwijt, maar erg gezond was het niet.

Toen we een tijdje getrouwd waren, wilde Rianne korte metten met mijn onmatigheid maken. Ik heb haar werkelijk nog nooit een zak chips zien kopen. ’s Avonds kwam er gezond, mager voedsel op tafel zodat ik nog steeds trek hield. Kookte ik een keer, dan was het eten heel wat vetter, maar in mijn ogen meteen ook voedzamer.

We kregen er regelmatig woorden over. „Wat maakt een pondje meer of minder uit? Ik dacht dat ik je knuffelbeer was!” wierp ik haar voor de voeten. „Ik denk aan je gezondheid! Iemand moet dat toch doen!” zei ze dan.

Om de haverklap zette Rianne me op dieet en jarenlang ging ik daar braaf in mee. Altijd was ik aan het jojoën: dan weer zes kilo eraf, dan weer drie erbij. Als ik ’s avonds weer eens met een knorrende maag op de bank zat, dacht ik: waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?!

Voor mijn werk zit ik vaak op de weg. Dus stopte ik bij een snackbar of haalde gevulde koeken bij een pompstation. Rianne wist dat niet, maar vermoedde dat uiteraard wel.

Toen kwamen de steken onder water, ook waar de kinderen bij waren. „Weet je zeker dat je nog in die zwembroek past...?” „Nee, je hebt genoeg pasta gehad.” Of ze zette me voor schut in gezelschap van familie en vrienden. Daar werd ik alsmaar chagrijniger van en mijn huwelijk overleefde het niet.

In mijn vrijgezellenbestaan gingen alle remmen los. Binnen de kortste keren was ik tonnetje rond. Toen ging eindelijk de knop om. Nooit meer op dieet, daar had ik immers ontzettende spijt van, maar verandering van levensstijl. Ik stopte met snacken en nam geen dubbele porties meer. De sportschool doet ook wonderen. Ik ga er niet voor mijn lol naartoe, maar goed.

Nog steeds ben ik aardig aan de maat, maar niet meer vet. Ik heb een lieve vriendin die mijn problemen kent, maar die me niet de wet voorschrijft. Laatst hingen we tegen elkaar aan op de bank. „Mijn knuffelbeer”, zei ze. Ik heb haar vriendelijk gevraagd of ze dat nooit meer wil zeggen.

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 550 woorden, naar vrij@telegraaf.nl

Lees ook:

’Midden in Spaanse dorpsstrijd’

'Fraude om erbij te horen'

'Hij is nog steeds in mijn leven'

’Houd toch op over je werk, man!’

'Was ik toch maar meegereisd'

’Net een slechte soapserie’

’Te laf voor confrontatie’

'Die laatste diefstal was te erg'

’Het werk ging altijd voor’

’Veel te snel geoordeeld’

’Ik was één keer te vaak te laat’

’Ik trapte in zijn zielige verhalen’