Nieuws

Zzp? Ja, maar of ja, en?

Afgelopen zaterdag ontmoette ik voormalig Tweede Kamerlid van de SP, Sharon Gesthuizen. Tot mijn grote vreugde wilde ze een lieve persoonlijke signering in haar boek plaatsen, dat ik even daarvoor had aangeschaft. ‘Schoonheid, Macht, Liefde’ heeft recentelijk nogal wat rumoer veroorzaakt.

Waarom ik u dit vertel? Wel, de voormalig – en nu in ongenade geraakte – volksvertegenwoordiger van de SP, is een voorbeeld voor ons allemaal. Dat is wellicht verrassend om van mij te horen. Ik zit namelijk meer aan de liberale kant van de samenleving en heb daardoor een fundamenteel andere visie dan Sharon. En, ik zou me ook kunnen voorstellen dat veel lezende ondernemers – dus ook zzp’ers – nu fronsend hun wenkbrauwen optrekken en zich afvragen waarom juist een SP’er een inspiratie kan zijn voor ons, ondernemers.

Toch is het zo.

Zelfs bij partijen als MKB-Nederland en VNO-NCW erkent men dat deze SP-coryfee een verstandige kijk had op ondernemerszaken en juist ook voor de kleine ondernemer opkwam. Ze wist waar ze het over had.

Regie nemen

Maar, wat veel interessanter is, is dat zij heeft laten zien dat je altijd zelf kunt proberen de regie te nemen als iets je niet bevalt. Of dat je ‘verkeerde processen’ wilt beïnvloeden. Weglopen is geen optie. Wegkijken ook niet. Zo was ze het niet eens met de wijze waarop de SP zich profileerde en ze gruwelde vooral ook van de interne stalinistische omgangsvormen. Zoals men elkaar intern aansprak als zaken verkeerd liepen. Ze heeft daarom geprobeerd voorzitter van de SP te worden, maar ze verloor deze strijd van Ron Meyer. Jammer. Als voorzitter had ze immers invloed kunnen uitoefenen en wellicht positieve veranderingen in gang kunnen zetten. Een moedige poging was dit! Bewondering!

Dus, niet een eeuwigdurend geklaag in de vorm van ja, maar. Het was bij haar: Ja, en. Dus, de bereidheid om verantwoordelijkheid te nemen voor verandering.

En dan kom ik bij mijn punt: (heel veel!) zzp’ers kunnen namelijk een voorbeeld nemen aan Sharon Gesthuizen. Zo klagen vele, vele, vele zzp’ers over ‘onder druk staande tarieven’. En over alle andere ‘ellende’ die je als zzp’er schijnbaar meemaakt. Toevallig vorige week een kort Twittergesprekje gehad met een dame die zichzelf – op haar Twitteraccount – profileert als zéér ondernemend maar wel verontwaardigd was over het feit dat ik haar aansprak op haar juist weinig ondernemende gedrag.

Hogere tarieven

Ik had namelijk gesteld dat ik de kosten van premies voor arbeidsongeschiktheidsverzekeringen wel vind meevallen. Zij vond de premies echter veel te hoog. Ze vond ze onbetaalbaar. Toen ik haar zei, dat ze ook kan proberen om hogere tarieven met haar opdrachtgevers uit te onderhandelen, opdat ze die premies wél kan betalen, was haar antwoord. ‘Vragen is één, krijgen is twee’.

Tja. Daar ga je al. Een vrij ambitieloos tiepje. Volop in de slachtofferrol. Bij voorbaat lijkt het volgens haar onmogelijk. Natuurlijk weet ik ook dat je niet altijd alles krijgt wat je vraagt. Maar is dit dan de reden om op te geven en structureel te klagen dat alles – waaronder de premies voor arbeidsongeschiktheidsverzekeringen – te duur zijn? Je kunt er altijd zelf wat aan doen! Er zijn meerdere scenario’s mogelijk! Blijven proberen dus om hogere tarieven uit te onderhandelen. Of, zoek een andere oplossing.

Bovendien…. Alles wat we in onze samenleving aan regeltjes hebben, is bedacht door mensen. Dus, mensen kunnen het ook weer veranderen. Dat geldt ook voor ondernemers. En, zzp’ers. Een beetje meer moed dus. En, wat minder klagen graag.

De eerste z van zzp staat immers voor zelfstandig. Maak dit dan ook eens een keer waar. Zoals Sharon Gesthuizen dit ook heel moedig deed.