Nieuws

Vijf jaar na drama met Costa Concordia staat zangeres ’compleet anders in leven’

Zelfs een ramp kreeg Justine Pelmelay niet klein

— null

Door Yvonne Hoebe

Justine Pelmelay

Justine Pelmelay

BLAUW, AB

De tranen staan in haar ogen en het kippenvel nóg op haar armen als ze denkt aan die bewuste dag. Vrijdag is het vijf jaar geleden dat cruiseschip Costa Concordia kapseisde. Aan boord, hitzangeres JUSTINE PELMELAY (58). „Die dertiende januari 2012 staat op mijn netvlies gebrand. Zelfs vijf jaar later weet ik nog van minuut tot minuut wat ik dacht en voelde in die reddingssloep midden op zee…”

Justine Pelmelay

Justine Pelmelay

BLAUW, AB

Het schreeuwen van mensen in doodsangst, het geschraap van de overvolle reddingssloep tegen het gekapseisde cruiseschip Costa Concordia en haar angst om de scheepsramp niet te overleven, voelt voor JUSTINE PELMELAY - zeker deze dagen, vijf jaar na de ramp - alsof het gisteren gebeurd is.

In de weken voor het drama schijnt de zon nog volop in haar leven. Justine en haar toenmalige partner hebben een all-inclusieve cruise geboekt bij de Italiaanse rederij Costa Crociere. Een negendaagse Middellandse zeetrip die ze willen combineren met het opnemen van een clip voor haar nieuwe cd Op zoek naar Geluk.

Op maandag 9 januari vliegt het stel naar Barcelona, daar ligt de Costa Concordia waarmee ze de wateren van de Middellandse Zee zullen bevaren. Een prachtig schip met dertien dekken. Eigenlijk een soort drijvende stad met bars, restaurants, zwembaden, verschillende discotheken, jacuzzi’s, fitnesscentra, een hamam, casino, theater, bibliotheek en bioscoop. Niets wijst erop dat het met dit schip, onder leiding van kapitein FRANCESCO SCHETTINO en meer dan duizend man bemanning, mis zou kunnen gaan. De 3206 passagiers, waarvan 42 Nederlanders, zijn uitgelaten. Ze hebben zin in een onvergetelijke reis...

De eerste dagen gaat het fantastisch. Het paar heeft een schitterende hut op het zesde dek, aan de buitenring. Er wordt afgemeerd in de haven van Civitavecchia waar het ’s avonds tijdens het diner koers zet naar Savona, langs het eilandje Isola di Giglio. Hier wil de kapitein, zoals hij ook bij eerdere reizen al had gedaan, een scheepsgroet aan het eiland brengen. Dan gebeurt het, een enorme knal. Het schip loop vast op de rotsen. Er wordt een gat geslagen van zo’n vijftig meter in de romp. Het is zó groot dat de compartimenten vol lopen. Het schip blijft doorvaren en maakt langzaam slagzij.

Waar was jij op dat moment?

„We hadden gegeten en daarna had ik opgetreden met pianist ANTONELLO TONNA. Daarna zijn we naar de show van illusionist MAGIC MARTIN gaan kijken. De voorstelling was net aan de gang toen we een keiharde dreun en een raar schurend geluid hoorden. De illusionist stopte met zijn optreden en wij zijn richting de theaterfoyer gelopen. Het kostte ons moeite te blijven staan, lichten gingen aan en uit en er viel van alles kapot. Iedereen liep door elkaar. We zijn op zoek gegaan naar de zwemvesten, ik kon namelijk toen nog niet zwemmen. Daarna vonden we zo’n reddingssloep. We waren de laatsten die in konden stappen, of - beter gezegd - we zijn er ingesprongen. Wat was ik bang, ik huilde en dacht echt dat ons laatste uur geslagen had. Oh, ik moest er niet aan denken dat het allemaal voorbij zou zijn. Als door een wonder kwamen we uiteindelijk toch terecht op het eilandje Isola di Giglio en was het grootste gevaar geweken.”

Een afschuwelijk avontuur.

„Ja, het klinkt cliché, maar je hele leven schiet aan je voorbij. Ik weet nog zo goed te herinneren dat we naar boven liepen, richting die reddingsboten. Over die smalle trappetjes, ik zie het nu weer voor me. Het personeel deed alsof er niets aan de hand was, terwijl alle passagiers in paniek waren. Inderdaad, een afschuwelijk avontuur.”

Heb je het kunnen verwerken. Om het populair te zeggen, een plekje kunnen geven?

„Ja, maar dat is alleen gelukt omdat ik in therapie ben gegaan. Zo’n traumatische ervaring doet namelijk psychisch wel het een en ander met je. Ik en velen die op het schip zaten met mij, hebben zonder uitzondering allemaal last gehad van een Posttraumatisch Stresssyndroom. De therapie EMDR heeft mij goed geholpen.”

Wat vind je van de kapitein die weliswaar veroordeeld is, maar nog altijd vrij rondloopt omdat hij steeds maar in hoger beroep gaat?

„Ik vind het erg dat hij er nog steeds zo gemakkelijk mee wegkomt, maar ja, dat is het recht. Wel is het zo dat niet alleen degenen die op het schip zaten een hekel aan die man hebben, iedere Italiaan vervloekt hem. Als ik in Italië ben en iemand hoort dat ik uit Nederland kom en ook op de Costa Concordia was, lijkt het wel of de mensen zich naar mij toe schuldig voelen. Ze doen dan alles om het mij naar de zin te maken.”

Het heeft indirect wel je relatie gekost.

„Ach, het is niet de échte reden van onze breuk geweest. Iedereen weet dat mijn ex mij verliet voor mijn nichtje. Maar het zal er heus wel mee te maken hebben. Dat is jammer, want vlak na de ramp bracht het ons juist dichter bij elkaar, we deelden samen hetzelfde drama. Ik haal mijn schouders er maar over op, het is niet anders.”

Klinkt dat berustend of ben je zo laconiek?

„Geen van beiden, maar de ramp heeft mij ook iets goeds gebracht, namelijk dat ik veel meer dan vroeger lééf! Ik sta heel anders in het leven. Veel bewuster van het feit dat het zomaar in een paar seconden afgelopen kan zijn. Tijd is belangrijk, ik koester ieder moment van de dag. Als ik iets wil, dan stel ik het niet uit, maar doe het meteen. Belangrijk is dat je in het leven tijd voor jezelf neemt. We roepen zo vaak dat we het druk hebben, maar ik neem voor dingen die ik belangrijk vind gewoon de tijd. Als ik ’s morgens wakker word, dan kom ik meteen in actie. Zeurende mensen over onbelangrijke dingen, daar ben ik allergisch voor. Dan ben ik in staat om ze mee te nemen naar bijvoorbeeld het Sophia Kinderziekenhuis, om ze te laten zien wat échte ellende is. Jonge kinderen die vechten tegen die rotziekte kanker. En die kinderen hoor je echt niet klagen hoor.”

Zien we je ooit nog eens op een cruiseschip een reis maken?

„Door mijn werk als zangeres word ik vaak gevraagd, maar dat kan ik echt niet meer. Ik ga het niet opzoeken. Wel ben ik nog regelmatig in Italië, ondanks dat ik dan altijd op de ramp word aangesproken. Dat vind ik niet zo erg. Wel was ik gevraagd om deze week aanwezig te zijn bij een televisie-uitzending van Rai Uno om daar mijn lied Il tempo si è Formato te zingen. Ik heb er lang over nagedacht en uiteindelijk toch ’nee’ gezegd. Het voelt niet goed, dan word ik weer zo geconfronteerd met alles en juist op die datum. Nee, dan komt het te dichtbij en dat wil ik niet…”

De ramp gaat nooit meer uit je systeem?

„Het is wel naar de achtergrond, maar nu in deze weken komt het vanzelfsprekend weer vaker ter sprake. En ik ben gevoeliger geworden voor andere rampen, zoals toen met de MH17 en die aanslagen van de laatste tijd. Dan voel ik gewoon die pijn en die angst van al die slachtoffers. Ik weet namelijk als geen ander waar ze, als ze het overleven, doorheen moeten. En dat was niet altijd even fijn. Maar ik zing nog steeds en geniet ervan om energie te geven en te mogen ontvangen. Ik wil zeker niet in de boeken staan als Die Vrouw van de Cruiseramp, daar heb ik nog te veel levenslust voor…”

Door Yvonne Hoebe