Nieuws/Columns

Denken aan Catalonië

Door Jordi Cruijff

Het is duidelijk dat mijn week in het teken van Spanje en Catalonië heeft gestaan. Eerst speelden we met mijn club Maccabi Tel Aviv in de Europa League tegen Villarreal en pakten dankzij de 0-0 een prima punt. Natuurlijk waren de Spanjaarden beter, maar we wisten ze toch te bedwingen. Dat gaf een goed gevoel.

Dat gevoel is er niet over de huidige situatie in Catalonië. Ik vind het echt heel moeilijk. Ik voel me Catalaan en dat wordt door mijn naam extra versterkt. Maar tegelijk voel ik me ook een beetje Spanjaard en Nederlander.

Van nabij heb ik het huidige probleem in Catalonië zien ontstaan. Dat probleem is dus duidelijk niet van gisteren. Inmiddels kan niemand er omheen dat veel Catalanen heel ontevreden zijn. Dan zit er iets niet goed. Belangrijk is vooral dat dit wordt onderkend en dat er niet wordt gedaan alsof er niets aan de hand is.

Mijn vader heeft zich nooit politiek uitgesproken, daar was hij in zijn autobiografie heel duidelijk in. Daarin vertelt hij ook hoe hij worstelt met het idee dat er in Catalonië een grote meerderheid voor het één noch het ander is. Het baarde hem zorgen dat zodra je voor een onafhankelijke staat kiest er daardoor van meet af aan sprake zou zijn van een verdeeld land.

Wel vond hij dat er aan vrijheid van meningsuiting niet kan worden getornd. Daar was hij heel principieel in. Zowel in woord als in daad. Mensen hebben het recht om aan te geven dat ze zich oneerlijk behandeld voelen.

Ik heb al aangegeven dat dit gevoel in Catalonië niet van gisteren is, dus kan je je afvragen waarom het zover heeft moeten komen. Wat er nu gebeurt voelt gewoon niet goed. Had dit niet op een andere manier opgelost kunnen worden?

Dat was eigenlijk ook de boodschap van FC Barcelona. De club schaarde zich achter het referendum, juist vanwege het recht op meningsuiting. Ik heb ook respect voor de manier waarop Barcelona heeft geschakeld toen duidelijk werd dat de Spaanse voetbalbond de thuiswedstrijd tegen Las Palmas gewoon door wilde laten gaan. Zo werd het verzoek van Barcelona genegeerd om vanwege de gespannen situatie in Catalonië het duel uit te stellen.

Daarmee werd Barcelona met de rug tegen de muur gezet. Niet voetballen zou een reglementaire 0-3 nederlaag betekenen. En waarschijnlijk nog meer narigheid. Door wel te voetballen ontstond het risico dat supporters op het veld zouden gaan protesteren, waardoor er weer een reglementaire 0-3 nederlaag in de lucht zou komen te hangen. Daarom was het besluit van de clubleiding om zonder publiek te gaan spelen ook begrijpelijk.

Maar net als met alles wat er op 1 oktober in Barcelona is gebeurd, blijft ook hier vooral hangen of dit niet voorkomen had kunnen worden.

Hoofdtrainer