Nieuws/Columns

Moskou

Tandarts

Een kwart eeuw was ik ervan verschoond gebleven. Maar kiespijn komt als een dief in de nacht. Voor de rijken kent Moskou een archipel aan super-de-luxe tandartsprakrijken, waar een beetje ingreep doorgaans het equivalent kost van een weekje chillen op de Malediven.

De gruwelen van de Sovjettandzorg zijn nog altijd te zien. Oezbeken met gouden gebitten; kerels met tanden van blinkend ijzer zoals Jaws, de legendarische tegenspeler van James Bond. Mijn vrees voor de Russische tandarts stamt uit de tijd van de USSR. En dan is er de hygiëne. Het idee dat Rusland ruim een miljoen HIV besmetten heeft, en men slordig is met naalden, heeft me altijd mijn Nederlandse tandarts doen aanhouden.

Maar de pijn! Terwijl ik mijn zieke kies spoelde met wodka begon mijn vrouw te bellen. Het netwerk werd ingeschakeld. Ik kon ’s avonds al meteen terecht. Bij een vriendin van een vriendin. Tandarts in het noorden van Moskou. Ook betaalbaar voor een onverzekerde als ik.

„O mijn haasje, heb je zo’n pijn?” De arts, een witblonde Russin van midden dertig, was me op hoge hakken in de gang komen ophalen.

De behandelruimte zag er steriel uit, hypermodern. Ook de assistente droeg hoge hakken. Er werd een röntgenfoto gemaakt: het wortelkanaal. „O mijn zonnetje, het spijt me zo. Ben je er klaar voor?”

Ik kreeg een tijdelijke vulling. Nimmer was ik beter behandeld; met haar prille borsten hing tandarts Natasja, in haar medische designjurkje, af en toe bijna geheel over mij heen. Behalve haasje noemde ze me zonnetje, katje, zelfs schatje. Toen ik in bed lag volgde een sms. „Haasje, gaat alles goed? Hou vol!” De volgende dag, na mijn nieuwe vulling, vertelde dokter Natasja dat de kliniek vooral werd bezocht door hoge militairen. Kolonels, generaals. „Ook al verdoof je ze, die kerels blijven bang voor pijn als kleuters. Vandaar mijn kooswoordjes.”