Nieuws

Spijt

’Strijd over aparte bruidsjurk’

Ik zap weleens langs Say yes to the dress. In amper een half uur komen drie bruiden aan bod; moeders, oma’s en/of vriendinnen liggen soms enorm dwars. Maar dan rolt er toch een mooie jurk uit en is iedereen happy.

Ik snap best dat er voor televisie een hoop in scène wordt gezet, want in het echte leven gaat het er niet zo aan toe. Daar kan ik over meepraten.

Na drie jaar samenwonen kregen Lars en ik trouwplannen. We hadden nog geen datum geprikt, maar het kon geen kwaad om alvast naar een bruidsjurk uit te kijken. Ik vroeg Lars of hij het erg zou vinden als ik niet in het wit zou gaan. Hij had geen enkel bezwaar.

Ik had wat spaargeld achter de hand en dacht: ik trouw, dus ik betaal. Maar mijn enthousiaste ouders stonden erop om de jurk te bekostigen. Traditie...

Met mijn moeder en mijn beste vriendin bezocht ik bruidsmodezaken. Dan wees mijn moeder op sneeuwwitte prinsessenjurken met een flinke sleep. „Nee mam, ik zoek iets anders dan anders.” Het was tegen dovemansoren gezegd.

Opeens zag ik een fraaie, hippe, rode bruidsjurk hangen. Ik wist het al in de kleedkamer: dit is ’m! „Ooooh!” riep mijn vriendin. „Niks meer aan doen!” Maar mijn moeders gezicht betrok. „Je gaat niet naar zomaar een feest, je gaat trouwen! In het wit!”

Ik kon er ’s nachts niet van slapen. Wat als een andere bruid er met mijn rode jurk vandoor ging? Ik ging terug naar de winkel om een aanbetaling te doen.

Mijn ouders waren niet blij: „Wat moeten de mensen wel niet denken? We betalen ’m niet, hoor.” Daar had ik ook niet op gerekend, dus mij maakte dat niet uit.

Maar toen mijn moeder ook nog zei dat ze niet eens naar de bruiloft zou komen als ik voet bij stuk hield, waarvan ik wist dat ze dat helemaal niet meende, ontplofte Lars.

Het leek ons beter om de bruiloft in de ijskast te zetten totdat iedereen was afgekoeld. De rode jurk hing inmiddels in mijn kledingkast, maar ik kreeg spijt: waarom zou ik niet gewoon mijn ouders tevredenstellen? Lars hield me bij de les: „Het is ónze bruiloft!”

Hoewel we geen ruzie meer hadden, trokken mijn ouders nog steeds niet bij. Er ging een jaar voorbij. Lars zou voor zijn werk een congres in Los Angeles bijwonen en mocht er een week vakantie aan vastplakken. Ik ging mee. We hadden een huurauto en voordat we het wisten, zaten we in Las Vegas.

We bleken alleen een marriage license nodig te hebben en daar stonden we dan in zo’n trouwkapel. In spijkerbroek, ik met een sluier die al duizend keer was gebruikt, met een nep-Elvis die Love me tender zong. Op de foto’s lachen we als hyena’s. Daarna wonnen we ook nog 200 dollar in een casino. Hysterisch!

Eenmaal terug in Nederland kreeg ik spijt van onze spontane actie. Want hoe vertelde ik het mijn ouders? Een tijd lang hield ik gewoon mijn mond.

De rode jurk liet ik vermaken en ik droeg ’m naar een familiefeest. Mijn moeder herkende ’m meteen en vroeg voorzichtig: „Komt er nu geen trouwerij meer?” Rustig legde ik uit wat we in Vegas hadden gedaan.

Mam reageerde onverwacht: „Godzijdank! Dan hoef ik ook niemand uit te leggen waarom jij zo nodig in het rood moest.”

In deze rubriek vertellen lezers waarvan ze spijt hebben. Wilt u ook (anoniem) kwijt wat u anders zou hebben gedaan? Mail uw verhaal, 550 woorden, naar vrij@telegraaf.nl