Beleggen in dromen

Financieel adviseurs zoals OverGeld-specialist Herman Bouter zitten met de handen in het haar. De waarschuwingen die ze gaven voor TRE Investments, Caribbean Comfort, Palm Invest en Partrust leken aan dovemansoren gericht. De beloofde hoge rendementen bleken toch een te sterke verleiding voor beleggers. Bouter pleit voor meer toezicht, maar vindt dat beleggers zelf ook meer verantwoordelijkheid moeten noemen. "Want hoe hard moeten we eigenlijk waarschuwen, voordat beleggers gaan nadenken?"

Zoete verleiding die kiespijn oplevert (TRE Investments), financieel kaartenhuis (Partrust), een ondoorzichtige structuur waarbij de aanbieder veel moeite heeft gedaan niet onder toezicht te vallen (Zon Invest) en een prospectus als een slecht geschreven sprookje (Pura Vida Investments). Bouter steekt in de productanalyses die hij voor De Telegraaf schrijft, zijn mening niet onder stoelen of banken.

Mijden

Daarbij is het wel zaak goed beslagen ten ijs te komen, want aanbieders dreigen snel met rechterlijke stappen om critici de mond te snoeren.

"Schrijven dat een aanbieder een oplichter is, kan ik niet, ook al kan ik het soms met m'n klompen aanvoelen. Zelfs het OM vindt dat altijd bijzonder moeilijk te bewijzen. Wél kan ik de beleggingsconstructie zelf aan de orde stellen, voldoende voor een belegger om te weten dat hij ergens beter niet in kan stappen", vertelt Bouter. "Het mijden van de verkeerde beleggingen is het eerste rendement!"

Bij kritiek op aanbieders is het van belang onderscheid te maken tussen foute aanbieders en beleggingen die verkeerd uitpakken. De eerste groep zou volgens Bouter harder aangepakt moeten worden door de AFM. Nu kunnen lieden die verkeerd willen zich vrij gemakkelijk aan financieel toezicht onttrekken. Door participaties van €50.000 of meer aan te bieden, door niet meer dan €2,5 miljoen per jaar in de markt op te halen of door niet meer dan 100 beleggers voor een aanbieding aan te schrijven.

Bouter: "Het zou een goede zaak zijn als in ieder geval de toezichtgrens van €50.000 omhoog wordt gegooid naar bijvoorbeeld €250.000. Dan wordt sjoemelen voor de aanbieder toch een stuk lastiger." Het toezicht behelst namelijk een prospectus - door een accountant nagerekend en ondertekend - en een integriteitonderzoek van de aanbieders door de AFM.

Ook beleggingen onder toezicht kunnen echter lelijk verrassen. De AFM onderzoekt namelijk niet of de beoogde rendementen haalbaar zijn. De accountant doet dat evenmin, die checkt of de rekensom klopt, niet of de vooronderstellingen van de aanbieder kloppen. Dat zal een belegger toch echt zelf moeten inschatten.

Keurig pak

Bouter vindt het onbegrijpelijk dat iemand in een keurig pak en stropdas €50.000 bij een belegger kan ophalen, zonder dat deze om deugdelijk informatie over de belegging vraagt. "Als je een auto koopt, pas je wel op voor zulke types, ga je vergelijken en ga je onderhandelen. Je koopt niet klakkeloos." Bij financiële producten laten we onze voorzichtigheid varen en varen we op vertrouwen. "Deels is dat te begrijpen, omdat het gaat om ingewikkelde zaken. Er is kennisachterstand. Maar aan de andere kant: het gaat wel om heel veel geld", aldus Bouter, die voor beleggers een korte checklist opstelde (zie 'Alarmbel gaat af').

Wil een aanbieder echt de zaak flessen dan is er meestal geen kruid tegen gewassen. Op het moment dat beleggers alarm slaan - omdat de rentebetalingen niet meer worden gestort - is het veelal te laat. Zelfs als de AFM of een andere instantie ingrijpt, blijkt het geld verdwenen. Dat de AFM sinds kort de bevoegdheid heeft om bij vermoedens van misleiding een onderzoek naar een aanbieder in te stellen, ook als deze niet onder toezicht staat, is een stap voorwaarts. Maar het is de vraag of ingrijpen tijdig genoeg is om het geld van de beleggers te redden. Natuurlijk zijn er advocaten zoals de geruchtmakende Dion Bartels, bij wie gedupeerden zich kunnen melden om hun inleg terug te halen. Maar Bartels verleent zijn diensten natuurlijk niet voor niets, zodat er niet veel overblijft.

"Je zou eigenlijk aan de poort willen controleren", filosofeert financieel adviseur Bouter. "Een instantie die ook kijkt of de rendementen die in een prospectus worden genoemd wel realistisch zijn. Maar dan kom je weer voor problemen te staan dat de beslissing van een dergelijke organisatie steeds voor de rechter wordt aangevochten. Uiteindelijk is het toch de belegger zelf die inhoudelijk moet toetsen. En daarbij zou ik toch echt willen zeggen: 'Bij twijfel niet inhalen'."

De analyses van Herman Bouter vindt u op OverGeld.nl

 Mail

 Print