Perpetuals: Eeuwigdurende obligaties

Een perpetual wordt niet afgelost, tenzij het uitgevende bedrijf daartoe besluit. Dat kan, zeker nu, heel lang wachten zijn.

Aanbieders spelen hierop in met beleggingen in deze obligatieleningen, dit onder het mom van lekker goedkoop instappen. De koersval is echter niet uit de lucht komen vallen, maar hangt samen met de hoge risico’s. De Vereniging van Effectenbezitters waarschuwde al enkele keren voor bepaalde perpetuals.

Sommige van deze perpetuals hebben tijdens de crisis tot wel 80% van hun nominale waarde verloren. Ze hebben daarmee fors meer aan waarde ingeboet dan normale obligatieleningen. Een verklaring daarvoor is dat perpetuals met name door banken worden uitgeven, en het vooral de financiële sector was die de volle klap van de kredietcrisis heeft moeten opvangen. Andere obligatieleningen van diezelfde sector zijn echter fors minder afgestraft. De verklaring hiervoor is tweeledig. Allereerst onderscheiden perpetuals zich van andere obligaties doordat ze geen einddatum kennen. In theorie wordt er dus niet afgelost. In ruil daarvoor krijgt de bezitter een rentevergoeding die het dubbele kan bedragen van de rente op een normale obligatielening van hetzelfde bedrijf. Overigens bepalen veel bedrijven dat ze vanaf een bepaald aantal jaren wel mógen aflossen. Of ze dat ook doen, zal afhangen van de hoogte van de rentebetalingen en hun financiële situatie. Ergo, de keus ligt bij het bedrijf, niet bij de belegger. De enige manier waarop deze zijn inleg kan terugkrijgen op een door hem gekozen moment, is de obligatie op de beurs te verkopen. Het volle pond krijg je dan niet, zeker niet tijdens een koersval als gevolg van een crisis.

Forse koersdaling

Sommige eeuwigdurende obligaties hebben wel een vaste aflosdatum, bijvoorbeeld na 99 jaar, zoals een lening van vastgoedbedrijf Homburg. Zo’n termijn is voor een belegger echter nog steeds eeuwig. Het is dus vooral de rente waarvan beleggers het moeten hebben. En die is hoog. Zeker nu de koers van veel perpetuals fors is gedaald, is de effectieve rente – de rente die je krijgt als percentage van de koers – wel heel aantrekkelijk. Rond de 15% is geen uitzondering.

Maar dan komen we op de tweede reden voor de forse koersdaling van perpetuals. Deze eeuwigdurende obligaties zijn achtergestelde leningen. Gaat de uitgevende instelling failliet, dan zijn obligatiehouders het haasje. Zij staan achteraan in de rij als schuldeiser. De fiscus, leveranciers en gewone obligatiehouders krijgen voorrang. Zelden blijft er wat over. Een bezitter van een perpetual heeft nog wel voorrang op de aandeelhouders van het bedrijf.

Door de kredietcrisis zijn er daadwerkelijk banken omgevallen en dreigde voor andere hetzelfde lot. Dát heeft de koersen van perpetuals gedecimeerd. Waren beleggers bang voor faillissementen, daadwerkelijk konden ze al ervaren dat rentebetalingen op perpetuals even werden gestaakt. Een flinke strop. Aflossing van de lening is gezien de financiële situatie van bedrijven en de stroeve kredietmarkt al helemaal van de agenda. En ten slotte levert de verkoop van een perpetual op de beurs momenteel slechts een fractie van de nominale waarde op.

Speculatief

Nu zijn de koersen inmiddels wel weer gestegen, waarschijnlijk onder meer doordat koopjesjagers tegen deze lage koersen wel bereid zijn hoge risico’s te nemen. Beleggers die nu in deze markten instappen, doen er echter goed aan zich te realiseren dat ze speculatief bezig zijn. Het lage risico van een obligatiebelegging is hier ver te zoeken.

 Mail

 Print