Beleggen in water

ruim 99% van de wereldwatervoorraad is zout. Helaas! Foto AFP.

„Inmiddels worden we serieus genomen”, is de boodschap die bij het tienjarig jubileum van het Pictet waterfonds klinkt. De vooruitzichten voor ’waterbeleggen’ hangen echter in hoge mate af van doemscenario’s.

De watermarkt is een kleine, moeilijk toegankelijke markt, omgeven met dramatische toekomstvisioenen. Iedere waterexpert voorspelt u dat gedurende de 21e eeuw water de rol van olie als meest gewilde vloeistof gaat overnemen. Er dreigen schaarste, conflicten, en dus voor beleggers mooie rendementen. Let wel: we hebben het hier over water als consumptieartikel (bruikbaar zoet water, slechts 0,25% van de totale wereldvoorraad aan water).

Het Pictet-fonds heeft aan water de afgelopen tien jaar aardig kunnen verdienen. De wereldwijde aandelenindex en graadmeter MSCI World index werd ruim verslagen. Dat deed het onder andere met voedingsconcerns als Danone en Nestlé in de portefeuille, inderdaad, verkopers van flessen drinkwater. Inmiddels heeft Pictet in deze bedrijven zijn belang teruggebracht en wordt vertrouwd op commerciële bedrijven die in technologie investeren om water te hergebruiken, te filteren, of irrigatie in de landbouw te optimaliseren. Criterium is dat een bedrijf voor minimaal 20% van zijn waarde aan water gerelateerd is. Dat lijkt vrij weinig, omdat je zou kunnen beargumenteren dat zelfs een bierbrouwer hieronder valt.

De mogelijkheden om te beleggen in water zijn beperkt. Slechts enkele financiële instellingen bieden waterfondsen aan. De bekendste zijn Pictet en het eveneens Zwitserse Sustainable Asset Management (SAM), onderdeel van Robeco. In 2006 stak ook ABN Amro een teen in het water, met drie producten. De fondsen moeten volgens Pictet momenteel uit een vijver van wereldwijd slechts zo’n 750 aandelen vissen. Bekende bedrijven zijn Suez en Veolia.

Lang niet alle bedrijven zijn echter toegankelijk voor privékapitaal. Denk aan Nederlandse bedrijven als Vitens of Evides, ’s lands grootste drinkwaterleveranciers, waarvan de aandelen geheel in handen zijn van lagere overheden.

Punt waar het bij waterfondsen om lijkt te draaien, is wanneer de doemscenario’s werkelijkheid worden en er op een dag geen water meer uit de kraan komt. Pas op dat moment zal de consument immers bereid zijn de volle mep voor zijn drinkwater te betalen. Dan ook zullen de uitbaters van dure recycletechnieken daar echt munt uit slaan.

 Mail

 Print