Paraplu met gaten

Dan krijgen we opnieuw te maken met de verzekeringsmaatschappij. De verzekeringsmaatschappij die eerst in zijn reclame zo met u meedacht en zo met u meeleeft als u wat overkomt.

Bij een kleine schade wordt er als er verzekeringsdekking bestaat, meestal niet moeilijk gedaan. Maar wat gebeurt er bij een grote schade?

Dan is de verzekeraar helemaal geen partner meer die naast u staat en medelijden met u heeft, maar een zeer zuinige en berekenende partij tegenover u. Dan blijkt de praktijk heel anders uit te pakken dan in de reclame, dan lijkt de verzekeraar er kennelijk op uit te zijn om zo min mogelijk of helemaal geen schade uit keren. Niet altijd zal het zo gaan, maar bij een klachtenloket komt nu eenmaal de ellende op tafel.

Soms, afhankelijk van de grootte van de schade, blijft men compleet geruïneerd achter. Iedereen heeft wel eens van dit soort scenario’s gehoord. Degene die de schade lijdt en die dus al de dupe is, wordt in feite nog extra getroffen.

Bij deze problematiek is de interessante vraag te stellen: hoe groot is het kennis- en ervaringsverschil tussen deze twee partijen? Aan de ene kant een verzekeraar met een eigen juridische afdeling die dagelijks tientallen schades afwikkelt en aan de andere kant een burger die nog nooit schade heeft gehad en waarvan bijvoorbeeld nu plotseling zijn huis is afgebrand... Hoe groot is de kans met dát verschil in ervaring dat de schadeafwikkeling dan echt in het voordeel van de verzekerde uitpakt, wetende dat het de verzekering er om te doen is om niet of zo min mogelijk uit te keren?

Je hoeft geen geleerde te zijn om de uitkomst te weten, maar toch overkomt het talloze mensen: ze worden bij de afwikkeling van hun schadeclaim door de verzekeringsmaatschappij benadeeld. Vaak zelfs zonder dat ze het in de gaten hebben. Ik ken gevallen waarbij gedupeerden denken correct behandeld te zijn geweest, maar waarbij ze duizenden euro’s zijn misgelopen.

Ondanks het feit dat we allemaal eigenlijk wel weten hoe verzekeringsmaatschappijen werken als het om grote bedragen gaat, weten de meeste gedupeerden niet dat zij niet alleen hoeven staan tegenover een verzekeraar. Er is altijd gedacht dat het inschakelen van een advocaat de enige manier waarop je wat kon uitrichten tegenover een machtige verzekeringsmaatschappij. Maar als je al een flinke schade hebt geleden en je zou deze advocaat kunnen betalen, dan wordt je niet vrolijk van de gehanteerde tarieven. Bovendien komt een advocaat pas in zicht als er al een conflict is ontstaan. De schade is dan allang door de -eerst vaak nog niets vermoedende en argeloze- klant gemeld. Het onderzoek wat de verzekeraar uitvoert is dan doorgaans al een gepasseerd station. De crux zit meestal direct al bij de melding en de toedrachtsomschrijving die getroffene in zijn onschuld opschrijft of zegt. En waarmee hij –onbedoeld- informatie verstrekt die later voor de verzekeraar als basis dient om zich op uitsluiting van de dekking te kunnen beroepen.

Ik zie de praktijkvoorbeelden van grote en kleine gevallen dagelijks voorbijkomen. Ik zie gelukkig ook dat de consument steeds mondiger wordt en dat hij via het internet bronnen opspoort die hem in zijn positie tegenover de verzekeraar ondersteunen. De consument mag namelijk op kosten van de verzekeraar bij het claimen van zijn schade deskundige hulp, een schadecoach inroepen, om daarmee op hetzelfde kennis en ervaringsniveau als de verzekeraar te komen. Natuurlijk tast dat het machtsoverwicht aan wat de verzekeraar jegens zijn verzekerde heeft (of had). Maar wordt het niet de hoogste tijd dat dit evenwicht eindelijk eens gecorrigeerd wordt ten gunste van de verzekerden? De tijd is aangebroken dat een verzekering weer een paraplu moet worden die als je hem nodig hebt, tegen regen moet beschermen. Dan moeten er geen gaten inzitten, maar net zo min -door de verzekeraar- gaten in geschoten worden.

 Mail

 Print