Zo kan het ook: Hongkong smijt met geld

Het overschot in Hongkong bedroeg afgelopen jaar circa 6,5 miljard euro en er is per eind maart een reservepotje van 54 miljard euro. De buitenlandse reservepositie van de kleine vazal van China bedraagt 200 miljard euro. Waar komt die weelde vandaan?

Uiteindelijk wordt die aan China onttrokken. Hongkong opereert namelijk als superhandelaar tussen China en de rest van de wereld (goederen en geld). In deze unieke positie hoef je van elk van de 1200 miljoen Chinezen maar een klein bedrag te ontfutselen om 7 miljoen Hongkong Chinezen stinkend rijk te maken.

De overheid vervult een faciliterende rol via megagrote infrastructurele investeringen (haven, spoorwegen, tunnels en bruggen, maar ook financiële en menselijke infrastructuur). De perfecte infrastructuur maakt het mogelijk dat in dit dichtbevolkte land zulke grootschalige handelsstromen kunnen plaatsvinden zonder dat de zaak dichtslibt in een verkeersinfarct.

Nadeel

Het nadeel van zo’n kleine ruimte voor zeven miljoen mensen is wel dat land- en vastgoedprijzen onwaarschijnlijk hoog zijn. Mensen betalen heel weinig inkomstenbelasting (16 procent), maar kampen met hoge woonlasten. Als je de twee combineert, dan heb je een belastingvoet die meer vergelijkbaar is met de Europese.

Hoge en almaar stijgende vastgoedprijzen zijn voor de onderkant van de samenleving een enorm probleem geworden. Een taxichauffeur kan het wel vergeten om de aanbetaling (30 procent van de waarde) voor een huis te financieren. Een bescheiden woning van 80 vierkante meter kost ook in goedkopere wijken toch wel omgerekend zo’n 365.000 euro. De gewone man verdient 11.000 tot 14.000 euro per jaar en dat inkomen groeit nauwelijks. Een aanbetaling op de bescheiden woning staat dan gelijk aan acht tot tien jaarsalarissen!

Huizenprijzen zijn te hoog maar de overheid kan weinig doen dan geleidelijk meer land beschikbaar stellen, zoveel is er immers niet. De pijngrens is echter bereikt voor de onderklasse. De overheid is rijk en er zijn veel miljonairs in de stad, maar de gewone man profiteert niet mee van de welvaart. De armoede in Hongkong is wijdverbreid met 1,26 miljoen mensen onder de armoedegrens.

Minimumloon

In een zeldzame buiging naar het sociale, heeft de regering onlangs onder luid protest van de gevestigde orde een minimumloon van 28 hongkongdollar (ongeveer 2,55 euro) per uur ingesteld. Geen vetpot: reken maar uit: 2,55 euro keer 8 uur = 20,40 euro per dag of zo’n 500 euro per maand en dan moet je ook nog op zaterdag werken! De overheid boekt in een jaar een overschot ter grootte van twee maanden minimumloon per inwoner. Protesten waren voorspelbaar, geef maar eens wat terug!

Onder druk van de langzaam toenemende democratisering is er een voorstel gedaan om per persoon een eenmalige storting van bijna 550 euro in het verplichte pensioenspaarpotje te doen. De rendementen daarop waren sinds de invoering in 2000 met de neergaande aandelenmarkt niet florissant geweest, dus dat leek een aardige pleister op de wonde.

Helaas, de protesten werden alleen maar luider. Van een pensioenpotje kan de gewone man niet eten! Hongkong kent een jaarlijkse inflatie van 4 tot 6 procent. Dus het uiteindelijke besluit is tamelijk ongehoord: iedereen boven de 18 maakt aanspraak op een uikering in contanten van bijna 550 euro. De totale uitkering wordt begroot op ongeveer 3,3 miljard euro. Zo, de helft van het overschot is weg. En oh ja, voor diegenen die het geduld kunnen opbrengen om te wachten to medio volgend jaar wordt de uitkering zelfs verhoogd tot 566 euro.

Maar wat gaan de mensen er mee doen? In straat-interviews is het meest gehoorde antwoord: reizen. De Hongkongers in het buitenland gebruiken het douceurtje wellicht voor een trip terug naar het vaderland. En het miljoenenleger armen geeft het geld direct uit aan voedsel op de markt en is voor korte tijd heel blij.

Met oren te flapperen

Tsja, ik sta toch wel een beetje met mijn oren te flapperen. Wat mij als 'socialistische' Nederlander zo opvalt, is dat Hongkong er evident niet aan wil beginnen om het sociale vangnet te verbeteren of de welvaartsverschillen te verkleinen.

Hongkong blijft de zuiver kapitalistische staat waar de overheid alleen onderwijs en gezondheidszorg aanbiedt. Er zijn nauwelijks sociale uitkeringen en dat houdt belastingen laag en de overheidsbegroting op orde. Je moet werken voor je inkomen en wie goed verdient kan het ook breed laten hangen. Welvaartsverschillen behoren tot de hoogste ter wereld.

Ik wil hier geen uitspraak doen over welk systeem beter is. Maar het is een feit dat hedentendage economieën waar mensen rechten en aanspraken hebben gekregen volgens sociale en humanistische maatstaven er financieel aanzienlijk slechter aan toe zijn dan de harde samenlevingen zoals Hongkong (maar ook de meeste andere Aziatische economieën), waar de motivatie om hard te werken hoog blijft omdat armoede altijd een reële dreiging is.

Een kadootje van bijna 550 euro lijkt kortzichtig, maar is heel wat beter dan een overheid die door radicale bezuinigingen ineens haar eerdere beloftes moet intrekken. Griekenland of Hongkong, u mag kiezen.

 Mail

 Print