Niet met dié vrouw

Recent las ik een rechterlijke uitspraak uit Brabant waarin dit een rol speelde, waarbij het ging om een geldlening. En dat vond ik opmerkelijk omdat ik mij moeilijk kan voorstellen dat er sprake is van strijd met de goede zeden in een op zich gewone overeenkomst tussen partijen. Maar het kan dus wel.

Ik schets even de situatie: de ouders hadden geld geleend aan hun zoon. In de schuldbekentenis was opgenomen dat de zoon deze schuld direct moest terugbetalen aan de ouders als hij met een bepaalde vrouw zou omgaan. Eigenlijk kreeg hij het geld dus alleen als hij en deze vrouw elkaar niet (meer) zouden zien. Of anders geformuleerd: de ouders bepaalden met wie hij wel of niet om kon gaan op straffe van het direct moeten terugbetalen van de schuld.

De rechter in Den Bosch heeft mooi aangegeven dat het in het algemeen goed is binnen families als de partner van een kind „de goedkeuring van de ouders’’ heeft, maar dat dit wel afgewogen moet worden tegen het recht van een kind om zijn eigen levenspartner te kiezen. Of sjiek gezegd: de ouders moeten de persoonlijke levenssfeer van hun kind eerbiedigen.

In zijn uitspraak oordeelt de rechter dat het recht van de zoon om een eigen keuze te maken over met wie hij zijn leven wil delen, gerespecteerd moet worden. Het recht van de ouders om in een contract met hun zoon afspraken te maken over het moment waarop direct terug betaald wordt, moet hiervoor wijken.

Als ik hieruit een conclusie voor de dagelijkse praktijk mag trekken, dan is het deze: als ouders bang zijn dat hun kind met hun geld aan de haal gaat en het met de verkeerde vriend/vriendin/vrienden zal verkwisten, noem dat dan juist niet als reden voor directe aflossing. Leg liever vast dat de ouders altijd hun geld kunnen opeisen, of beter nog: leg vast dat de ouders het geld zullen beheren voor hun kind.

In een testament nemen we ook vaak op dat de erfenis onder bewind komt te staan, dus waarom kun je niet een beheerregeling bij een geldlening opnemen?

 Mail

 Print