Touwtrekken om erfenis

Pas zeven jaar na het overlijden werd duidelijk wie de erfgenamen zijn. En die lange onduidelijkheid was onwenselijk, want stel dat in de erfenis een woning had gezeten. Dan is het al die tijd niet mogelijk om die te verkopen, terwijl de kosten van onderhoud en dergelijke gewoon doorlopen.

Maar goed: liever een keer te veel vragen, was dus mijn reactie. Wat er speelde was namelijk dat een vrouw trouwde en later weer ging scheiden. Noch voor, noch tijdens het huwelijk had zij kinderen gekregen.

Zou zij zijn overleden tijdens haar huwelijk, dan had haar man alles geërfd. Nu zij van hem gescheiden was, zou zij als erfgenamen haar broer en beide ouders hebben achtergelaten.

Kennelijk was de relatie met haar beide ouders heel slecht, want zij heeft kort na de scheiding in 1980 een testament laten opstellen en daarin opgenomen dat haar erfenis alleen naar haar broer zou gaan.

Jaren later was zij weer gelukkig in de liefde en in 1993 hertrouwde ze met een andere man. Bij haar overlijden in 2004 bleek dat zij haar testament uit 1980 nooit had herroepen of aangepast.

Vraag

En toen moest de vraag beantwoord worden wie haar erfgenaam was. Haar broer op grond van het oude testament of haar man omdat het testament geen kracht meer had?

In de procedures bij de rechtbank en het Gerechtshof in Amsterdam droegen zowel de broer als de weduwnaar verschillende argumenten aan om hun tegengestelde visies te onderbouwen. De broer was bijvoorbeeld van mening dat er geen enkele onduidelijkheid kon zijn: In het testament stond toch duidelijk alleen zijn naam.

De weduwnaar kwam weer met de redenatie dat de tekst van het testament misschien duidelijk was, maar dat uit de omstandigheden waaronder het testament in 1980 was opgesteld duidelijk moest zijn dat het zijn overleden echtgenote er toen alleen om ging om te voorkomen dat haar ouders erfgenamen zouden zijn. En nu hij de weduwnaar was, kon dat niet gebeuren want hij zou alles erven.

Na veel juridisch wikken en wegen oordeelde het Hof dat het testament niet meer van kracht was. De argumenten van de echtgenoot wogen het zwaarst en hij erfde dus alles, terwijl de broer niets kreeg.

Niet nodig

Helaas heeft dit alles voor veel onduidelijkheid gezorgd en tot jaren stagnatie en advocaatkosten geleid. Had de vrouw gewoon aan haar notaris gevraagd hoe haar oude testament zou uitpakken na haar hertrouwen, dan was dit allemaal niet nodig geweest.

Gekscherend zeg ik wel eens tegen mensen dat ze één keer per vijf jaar langs moeten komen voor een APK van hun akten of eerder als hun situatie wijzigt. Tussen het moment van hertrouwen in 1993 en haar overlijden in 2004 zou de overledene dan toch minimaal twee keer langs zijn gekomen en waren een hoop problemen voorkomen.

 Mail

 Print