Waar voor je geld

Cruisen is niet langer alleen voor de rijken. Deze nieuwe industrie trekt miljoenen nieuwsgierigen die zo’n droomreis nooit voor mogelijk hielden. Zelfs voor een eenvoudig doch spaarzaam en onbezoldigd columnist van deze krant voor wakker Nederland, is 1800 euro voor een KLM-lijndienst naar Miami en een all-inclusive roundtrip door de wateren van The Pirates of the Caribbean een haalbare kaart geworden.

Ga niet voor je rust. De 23 kg limiet voor je koffer en 12 kg voor je trolley bezorgt de inpakker grijze haren. Er zijn tenslotte drie 'formal evenings' met de kapitein van het schip gepland. En je moet ook plek houden voor de souvenirs op de terugreis. Maar als je kledingkeuze en alle administratieve rimram om de VS te mogen binnenkomen eenmaal achter de rug hebt, is het vertrekken geblazen en kan het grote genieten beginnen.

Niet dus!

Wel eens 10 uur opgevouwen in de economy-klasse van een wide-body gezeten, ingeklemd tussen een zwaargewicht en je partner, wiens hoofdje liefdevol op je schouders rust om “een paar uurtjes slaap te pakken?” Niet zeuren, gewoon incasseren. De lokroep van de Blauwe Wateren overstemt die van de Lorelei. Nu ook nog maar even niet aan de terugreis denken. En ook geen spijt hebben dat je voor 140 euro per persoon niet een paar centimeter extra beenruimte hebt gekocht.

Om de heilige grond van de VS te mogen betreden, moet je je eerst nog even voelen als de immigranten, die begin 1900 nog tranen in de ogen kregen bij het zien van het vrijheidsbeeld. Er is niet veel veranderd. Rijen van 400 mensen dik en 4 loketten in dienst. Vingerafdrukken, foto’s, indringende vragen over je bestemmingen en nog nét geen controle op hoofd- of schaamluis. Bij inscheping volgt het ritueel nogmaals. Alleen worden hier je koffers in je hut gebracht.

Het leven aan boord is vergelijkbaar met het rondlopen in de binnenstad van Benidorm, Amsterdam of Londen. Het is maar net waar je voorkeur naar uitgaat. Ontbijten, landexcursie of het zwembad in, lunchbuffet, fitnessen, kaartclub, wijnproeverij, winkelen, diner, casino, pianobar, theater, en met een laatste blik op de vaarpositie op zee doodmoe de kooi, herstel, het Queensbed in. Je krijgt 10 herhalingen voor je investering, je kunt je, naar behoefte, op elk tijdstip onbeperkt tegoed doen aan overstelpende hoeveelheden voedsel en drank en je hoeft niets steeds in- en uit te pakken.

Value for money!

Hoe flikken ze het voor die prijs. Nou, bijvoorbeeld door gebruik te maken van een overwegend onderbetaald Aziatisch bedieningsregiment, hoewel de Balkanlanden ook ontdekt zijn als leveranciers van goedkope arbeid. Door verder het inschepen en ontschepen te laten begeleiden door Amerikaanse 80+ ers, die volgens eigen zeggen nog 5 jaar “moeten” voor ze met pensioen kunnen en zo een zakcentje bijverdienen. Wat zeuren wij dan eigenlijk over hun werktempo?

Maar ook door een pretbestemming als Havana voorbij te varen of een fantasie-eiland aan te doen als Half Moon Cay in plaats van Nassau, of bij 'beggars-island' Samana in plaats van Santo Domingo af te meren. Dat scheelt een paar dollar aan havengelden en Cuba is nog steeds verboden gebied voor de overmaat aan bejaarde en gefortuneerde Amerikanen, die de toon aan boord duidelijk zetten.

Bijvoorbeeld als ze elkaar met de bekende Yankee-knauw op luide toon triomfantelijk verslag deden over de bodemprijs die ze onderhandelden voor de schelpen, spiegeltjes en kraaltjes, die de slimme Samaraanse kindertjes eeuwen later weer aan ze terugverkochten…

ABC-eilanden

Het Antilliaanse snorkelfeestje via Curacao, Bonaire en Aruba is de kers op de taart. Langzaam varend daarna de laatste twee dagen op zee bespaart niet alleen stookolie, maar stuurt je ook tergend met zicht op Cuba langs Santo Domingo terug naar aankomstplaats Fort Lauderdale, waar dit soms wat doelloos ronddobberende, drijvende eetpaleis om 07.00 in de ochtend afmeerde.

Omdat ook hier de laatste druppel wel uit de tarieven geperst zal zijn, mogen we niet met de Delta Airlines vlucht van 15.00 uur, maar met de KLM van 22.00 uur terug naar Amsterdam. Dat levert wel een super blauwe cabinecrew op en daar heb je het zoekbrengen van die extra uurtjes wel voor over.

Het nodigt uit tot het boeken van een laatste excursie. Het moet toch uit de lengte of uit de breedte.

Cheap labour

Maar als cheap labour stewards met angst in de ogen aan je vragen, of je hen alsjeblieft een gunstige beoordeling op het enquete formulier wilt geven, krijgen die vastgeplakte glimlach en het eeuwige 'how are you' een andere lading. Een 6 in plaats van een 9 kan einde contract betekenen.

Het incheckritueel op Miami-airport deed wat mij betreft de deur dicht. Bars, autoritair, respectloos en zichtbaar van hun macht bij het fouilleringsrondje genietend security personeel (Welcome in America?), vóór het vooruitzicht van een vermoeiende thuisreis, is te veel van het goede.

Een cruise heeft zijn pluspunten, maar opstapplaats Amsterdam of Rotterdam en Europa bestemmingen hebben bij een eventuele herhaling om veel redenen mijn voorkeur. Ik spaar wel iets langer.

 Mail

 Print