Het proces van verstrekken van hypothecaire leningen tot doorverkopen aan beleggers zou nu heel eenvoudig moeten zijn. Door schade en schande wijs geworden zijn die pakketten (mandjes) tegenwoordig namelijk brandschoon, zonder risico. Dat de banken elkaar toch niet meer vertrouwen is dieptriest en zegt iets over hun eigen praktijken; “ons kent ons” is een oude wijsheid.

Voorzichtigheid troef

Banken vragen een hoge hypotheekrente Eén van de argumenten is dat banken tegenwoordig méér risico zouden lopen bij hypotheekverstrekking. Maar dat is klinkklare onzin. Nooit eerder werden de regels rond het verlenen van een hypotheek zo streng toegepast als nu. Banken voelen de hete adem van de beurswaakhond AFM en DNB in de nek om overkreditering tegen te gaan. Dat is er na het DSB-debacle niet soepeler opgeworden.

Tot 2008 werd wel 7 of 8 keer het brutojaarinkomen als hypothecair krediet verstrekt (als de adviseur maar een goed verhaal ter onderbouwing bij de aanvraag voegde), tegenwoordig houdt het bij 4 of 5 keer op. Starters voelen de pijn, academici en hoger opgeleiden niet uitgezonderd.

De grenzen voor een hypothecaire lening onder NHG garantie zijn opgerekt tot een bedrag van € 350.000. De gemiddelde prijs van een woonhuis in Nederland is circa € 220.000.

Aspirant huizenkopers zonder vaste arbeidsovereenkomst hebben geen toegang meer tot de hypotheekmarkt. Wie nu een hypotheek krijgt, behoort tot de laagst denkbare risicogroep.

Angst regeert

Er lijkt dus geen vuiltje aan de lucht te zijn om de huizenmarkt nieuw leven in te blazen. De houding van de banken wekt eerder de indruk dat ze bang zijn zich aan water te branden, terwijl ze er ook voor kunnen kiezen om de markt te ondersteunen.

Angst regeert en de markt stagneert. Het toont aan dat de doorsneebankier winst en bonusgedreven is en geen enkele voeling meer heeft met de economische mechanismen. Zij creëren schaarste en jagen de prijs van hun “koopwaar” daarmee op. Gretig spekken zij de kassen. Daarmee slachten ze tegelijkertijd hun eigen kippen met de gouden eieren. Zou iemand ze kunnen wijzen op het begrip “prijselasticiteit”?

Masterplan

Of zit er toch een meesterlijk gecamoufleerd masterplan achter deze ondoorgrondelijke voorzichtigheid van de banken: Houdt de hypotheekrente kunstmatig hoog en geef intussen een lage rente over spaargeld. Laat de woningmarkt daardoor stagneren. De huizenprijzen zweven dan vanzelf omlaag. Laat starters intussen flink doorsparen voor hun huis. Wacht op het moment dat de verkoop van huizen weer op gang komt. Schaf dan in trapjes de hypotheekrenteaftrek af. Bij gedwongen verkoop blijft er bijna nooit een restschuld over, dus de NHG kan opgeheven worden. Met de 1 miljard die tegen die tijd nog bij de NHG in kas zit, stimuleer je de in doodsnood verkerende bouwsector.

Als dát de bedoeling was, is Monopoly-speler Bos bijna geniaal. Dat hij op weg naar zijn ideaal het risico loopt het kind met het badwater weg te gooien, en de complete bouwwereld en aanverwante activiteiten om zeep helpt, is hem niet aan te rekenen. Politici zijn nu eenmaal geen ondernemers. En dat zullen ze, net zo min als banken, ooit worden. Alleen daarom al is een Staatsbank eigenlijk een onding.

 Mail  Print

Plaats op: