Pensioenakkoord, deel 3

Het lijkt er op dat de betrokken partijen het allemaal (nog steeds) niet begrijpen. Ik zal het nog een keer toelichten.

Allereerst de essentie: verhoging van de pensioenleeftijd. We worden ouder, dus we moeten keuzes maken. Of we werken langer door, of we nemen genoegen met minder pensioen, of we betalen meer premie. Een jaartje (of twee) langer werken over een periode van vijftien jaar lijkt me nou echt niet zo problematisch. Iedereen die dat niet wil, moet zelf maar sparen.

Het blijkt dat de FNV nog steeds niet overtuigd is van zelfs maar één van deze drie zaken. Of dat naïef is, een beetje dommig of tegen beter weten in is de vraag. Maar ja, met nee, nee, nee, komen we niet verder.

Eigen verantwoordelijkheid

Dan de zware beroepen/lagere inkomens. Laten we eerlijk zijn: als een bouwvakker het niet tot zijn 66e vol kan houden, dan kan hij het ook niet tot zijn 65e. Het probleem zit dus echt niet in dat ene jaartje. Het zit ‘m in de eigen verantwoordelijkheid van de sociale partners. Het is hun ‘pakkie an’. Dan moeten ze binnen het probleem oplossingen bedenken. Extra sparen, betere werkomstandigheden, of gewoon accepteren dat sommige beroepen een beperkte levensduur hebben en omscholingstrajecten opzetten.

Dat is ook de verantwoordelijkheid van de werknemers en dus de FNV. Ik hoor nooit wat over ouderenbeleid etc. Ik hoor alleen maar ‘geklaag’ en ‘behoud van het oude’. Helaas, die tijd is voorbij (en komt niet meer terug).

Dan kom ik nu op de beperking van de pensioenpremies (door werkgevers). Eigenlijk is dit het belangrijkste. Werkgevers anno 2011 denken niet meer in verzorging, maar in beloning. Dat zij niet meer verantwoordelijk willen zijn voor het levenslange pensioen is niet aardig, maar wel realiteit. Dat de werkgevers hier, nu ze dit hebben uitonderhandeld, coute que coute aan vasthouden snap ik, maar is tegelijkertijd alleszeggend.

Als ‘men’ dus nog steeds niet inziet dat er echt wat moet gebeuren en dat de roze wolk waarop we altijd geleefd hebben er niet is, dan is dat naïef. Met polderen komen we blijkbaar niet verder. Dan zit er maar één ding op en dat is dat minister Kamp zijn verantwoordelijkheid neemt.

Helaas is ook het plan van Kamp maar matig. Het enige positieve daaraan is dat de pensioenleeftijd omhoog gaat. Dat de verlaging van het opbouwpercentage te marginaal is, is dan net acceptabel. Dat de aow pas in 2020 omhoog gaat, is nogmaals niet eerlijk en niet slim. Ook daardoor creëert hij geen draagvlak.

Geen schoonheidsprijs

De – trieste - conclusie is en blijft dat alle verantwoordelijken er maar weinig van begrijpen en dus ‘sollen’ met de belangen van alle Nederlanders. Dat verdient absoluut geen schoonheidsprijs.

Hebt u vragen over het Pensioenakkoord of andere pensioenvragen? Stelt u ze dan gerust via www.pensioenSOS.nl.

 Mail

 Print