Liever salaris inleveren dan huurgrens overschrijden

Marianne Pietersma en haar kinderen.

Tienduizenden huurders zijn ten einde raad en overwegen alle opties om maar onder de modale inkomensgrens van 33.000 euro uit te komen.

Anneke van Mulekom woont met haar twee tieners in Amsterdam, op vier hoog. „We barsten nu uit het huis waar we al zeventien jaar leven”, zegt ze. „Het gaat nog net. Maar voor sociale huur kom ik per 1 januari dus niet meer in aanmerking. Ik heb sinds een jaartje een vaste baan en wat meer financiële ruimte. Ik begon echt uit te kijken naar een andere sociale huurwoning. Het is toch te gek voor woorden dat ik slapeloze nachten heb omdat ik nu te veel verdien?”

Gevolg van nieuwe Europese wetgeving die ook voor ons land over ruim drie weken gaat gelden en verstrekkende gevolgen heeft. Woningcorporaties zullen huurders met een modaal inkomen de deur wijzen. Tegen hun zin. Maar als ze weigeren, vrezen ze voor toekomstige financiering van huizen. Corporaties worden gestraft als zij zich niet aan de regels houden.

Flatje

Een vicieuze cirkel met Jan Modaal als kind van de rekening. PvdA-Kamerlid Jacques Monasch vraagt zich verbijsterd af: „De politieagent, de leraar, de verpleegster… Onze overheid wil al die mensen graag aan het werk hebben. Maar waar moeten ze in hemelsnaam gaan wonen?”

Ook Marianne Pietersma kent het antwoord niet. Zij zit in hetzelfde zinkende schuitje. Marianne woont met haar man en twee opgroeiende kinderen al bijna tien jaar op een driekamerflatje in Purmerend. Ze betaalt nu bijna 500 euro huur per maand. Als gevolg van de nieuwe regels kan zij het ’doorgroeien’ naar een grotere sociale eengezinswoning vergeten.

„Daarvoor verdienen we net iets te veel”, vertelt de Noord-Hollandse. „De alternatieven? Kopen of een dure vrijesectorwoning. Maar dat biedt alleen op papier soelaas. Dat kunnen we ons niet veroorloven.”

Want in Purmerend zijn amper woningen van net boven de 650 euro huur per maand. En een eigen huis is voor deze groep van werkende Nederlanders al helemaal een utopie geworden. Door de crisis en het feit dat het steeds moeilijker is om met een modaal inkomen een hypotheek af te sluiten waarmee je serieus kans maakt op een rijtjeshuis met tuin, worden de wachtlijsten voor betaalbare huurwoningen langer en langer.

Veel grotere gemeenten hebben al een bouwstop afgekondigd. „Ik vraag geen paleis, ik wil niet het onmogelijke”, verzucht Marianne Pietersma. „Ik sta al tien jaar op de wachtlijst voor een woning waarin ik mijn kinderen niet hoef te ’stapelen’. Maar ik ben bang dat wij nu definitief buiten de boot gaan vallen.” In Purmerend zijn wel huurwoningen waarvoor zeker 800 euro per maand wordt gevraagd. „Die kunnen wij ons niet veroorloven, zo simpel is het”, zegt ze.

Jan Modaal

Bij Aedes, koepelorganisatie van woningcorporaties, reageert men geschokt. „Dat Jan Modaal overweegt minder te gaan werken, om zo aanspraak te houden op betaalbaar wonen bij een corporatie, is een perverse uitwas van een volstrekt vastgelopen woningmarktsysteem”, zegt Eric Bosman. „Dit toont aan dat het beleid op de Nederlandse woningmarkt bizarre effecten heeft gesorteerd. Het is de hoogste tijd voor al die politici in Den Haag om alle moed te verzamelen en uit die ideologische loopgraven te klauteren. Links wil de stagnerende huurmarkt niet aanpakken en voor de rechtse partijen blijft de hypotheekrenteaftrek het heilige huisje pur sang.”

Huurdersvereniging Amsterdam is daarmee eens. Stephan Deul: „De nieuwe regelgeving treft vooral hardwerkende Nederlanders die jarenlang in zichzelf hebben geïnvesteerd en financieel eindelijk zover zijn om zuurverdiende wooncarrière te maken in de sociale huursector. Dat recht wordt hun nu door Brussel nu ontnomen.”

 Mail

 Print