Festivalregels veranderlijk als het weer

Begin jaren negentig werd er voor het eerst aan de spelregels getornd. Door het uiteenvallen van het Oostblok traden in 1994 maar liefst zeven Oost-Europese landen voor het eerst aan. En omdat er nog meer landen stonden te popelen om mee te doen, moest voortaan hoog worden geëindigd om het jaar erop deel te mogen nemen. Het overkwam de arme Willeke Alberti. Omdat zij in 1994 op de 23e plek eindigde, mocht Nederland het jaar erop niet meedoen. Ook in 2002 waren we afwezig; de blootsvoetse Michelle was in 2001 met Out on my own laatste geworden.

In 1997 werd in sommige landen al begonnen met televoting. Het gevolg daarvan was dat de massa een bepalende stem kreeg en de noodzaak om op te vallen nog groter werd. Bovendien verdween twee jaar later, uit financiële overwegingen, het orkest. Edsilia, die vierde werd, was de laatste Nederlandse die live met orkest zong.

In 2004 waren er voor het eerst voorrondes. De grote vier – Engeland, Duitsland Spanje en Frankrijk – plaatsten zich direct voor de finale omdat zij de European Broadcasting Union spekken… Omdat Esther Hart het jaar ervoor niet bij de eerste tien zat, was Nederland met de band Re-Union veroordeeld tot de voorselectie. Het was meteen ook de laatste keer dat we de finale wisten te bereiken… Glennis Grace, Treble en Edsilia visten de daaropvolgende jaren achter het net… In 2008 was er een sprankje hoop. Met twee halve finales én een vakjury die een land naar de finale mocht sturen, zou kwaliteit zegevieren. Maar helaas. Ook de vakjury vond het liedje van Hind niet goed genoeg…

In 2009 zullen er opnieuw twee halve finales worden gehouden. Maar wie we ook sturen, een harde dobber zal het hoe dan ook worden!x

Het EK-abonnement, 6 weken € 20,-!