Lange Frans doodsbang in graftombe

Foto: AB BLAUW

Foto: AB BLAUW

In Fobiac, te zien vanaf vrijdag 22.30 uur, is de angst van de Veronica-gezichten af te lezen. Elke aflevering behandelt een angst als hydrofobie of kynofobie. De hoogtevrees van Suzanne de Jong komt tot uiting als zij op 80 meter hoogte aan een touw langs een windturbine bungelt. Lauren Verster laat zich geboeid opsluiten in een watertank en Lange Frans krijgt het Spaans benauwd als hij alleen achterblijft in een graftombe in Edinburgh.

Suzanne de Jong leert haar angst voor vuur te bedwingen als ze kunstmatige bliksemschichten van 100.000 volt op zich laat afvuren in Australië. “Ik ben best bang aangelegd, maar ik doe het allemaal wel en dat vind ik best stoer van mezelf”, zegt De Jong. Haar allergrootste angst is om alleen te zijn. “Liefdesverdriet, eenzaamheid. Bang zijn om mensen die dichtbij je staan te verliezen. Daarmee vergeleken vallen de experimenten in Fobiac nog wel mee."

Lange Frans, die in het programma gaat freediven, duiken zonder perslucht, is al net zo bang voor eenzaamheid. “Ik kan niet langer dan een week alleen thuis zijn. Dan zou ik doordraaien. Ik ben niet zo snel bang hoor. Als er wat gebeurt, dan zal het mijn tijd wel zijn. Het leven kan zomaar ophouden. En dan kan je maar beter gelachen hebben die dag.”

Voor Fobiac stond de rapper doodsangsten uit op een kerkhof in Edinburgh. “Daar hebben mijn vrouw Daniëlle en ik hele maffe dingen meegemaakt. Ze liet me alleen achter in een graftombe, dat was doodeng. Toen ik haar weer zag, had zij striemen op haar buik. Schotten beweren dat geesten die veroorzaken. Ik dacht dat Daniëlle me in de maling nam, maar de striemen bleven dagen zichtbaar. Dus daar was echt iets aan de hand.”

Lauren Verster bibbert als een rietje als ze als matroos van het zeilschip Thalassa op 35 meter hoogte zeilen moet uitpakken. “Ik ben een angstkip, ik begon al te beven bij 15 meter. Het is echt afzien. Ik worstel me er doorheen, maar na afloop vind ik het best wel tof.” Haar grootste angst? “Gek worden”, zegt ze resoluut. “Dat je niet meer kunt vertrouwen op je hoofd en verstand. Dat je ze niet meer op een rijtje hebt. Een gebroken been zetten ze voor je recht, maar in de psychiatrie ligt dat natuurlijk wat moeilijker.”

 Mail

 Print