Jessica Mendels door na dood moeder

Foto: de telegraaf

De presentatrice vervolgt zachtjes: "Vier jaar geleden is ze overleden. Mijn zus was net bevallen van haar eerste kindje, en ik deed auditie voor De erfenis. Maar ik ben niet voor de twee ronde gegaan. Toen mijn moeder te horen had gekregen dat ze nierkanker had, was ik net gestopt met voor de klas staan. Ik ben voor twee dagen in de week terug gegaan. Dan kon ik de rest van de week bij mijn moeder zijn. Dat was een juiste beslissing, want ze heeft nog maar vijf maanden geleefd."

"Ze had zo’n grote tumor, dat zelfs de artsen van slag waren geraakt. Zo groot als een foetus, maar dan met een enorme staart. Die kronkelde door haar lever, naar haar hart. Ze had wel al jaren een bolle buik, maar een slanke den was ze nooit geweest. Na de operatie, waarop zelfs artsen zijn gepromoveerd, werd ze in eerste instantie sterker. Achteraf gezien had ze toen al uitzaaiingen op longen en lever, die niet op de foto waren te zien. Toch waren we ervan overtuigd dat we met onze familieliefde de ziekte wel konden verslaan. Maar dat is dus niet gelukt…”

In die emotioneel zware tijd vond Jessica niet de kracht om te auditeren, iets wat ze al sinds haar veertiende deed. „Tussen de bezoekjes aan mijn moeder door, danste en onderwees ik alleen. Na de begrafenis van mijn moeder overleed ook nog mijn oma en maakte mijn vriend, met wie ik samenwoonde, het uit. Daardoor kreeg ik een soort girlpower; ik had weer de kracht om er alles aan te doen om mijn doel te bereiken. Ik ging lessen volgen op de school van Hugo Metsers. Ook schreef ik een brief aan Johan Nijenhuis, die ik kende omdat ik in Costa heb gespeeld. Om hem te vertellen dat ik weer ’terug’ was.”

Terugkijkend: „In plaats van al op mijn zeventiende soapsterretje te worden, ben ik de Pabo gaan doen. Ik had weliswaar auditie gedaan voor Goudkust, maar ze kozen voor Nova van Dijk. Achteraf maar goed ook, anders had ik al die mooie ervaring in de onderwijs-, dans-, en acteerwereld nooit gehad. Dan had ik ook nooit mijn beste vriendin leren kennen. Het is heel gezond om mensen buiten het BN’er-wereldje te kennen.” Ze bekent: „En dankzij de Pabo heb ik goed leren schrijven en spellen. Daarvoor was dat rampzalig.”

Toen ze twee jaar geleden mocht invallen in een regionaal uitgaansprogramma, ontdekte Jessica dat ze presenteren óók leuk vond. „Ik mocht Liveshop doen, en tijdens dat halve jaar leerde ik om maar door te praten. Dat het ophield vond ik niet erg, zo werd ik nog nét geen ’verkoop tv-meisje’. Binnen drie dagen mocht ik al een verborgen cameraprogramma bij Veronica doen, waarmee ik ben gestopt omdat ik werd aangenomen bij Campinglife.” Slechts tweeënhalve dag voordat de crew afgelopen lente voor twee weken naar Spanje vloog, werd ze aangenomen. „Ik moest nog snel even naar de stylist, en worden gescreend. Daar zeiden ze ’je bent wel heel braaf, beetje saai misschien zelfs’.”

Ze haalt haar schouders op: „Ik weet al zo lang dat ik dit wil, dat ik nooit stomme dingen heb gedaan. Bovendien, ik stond ook voor de klas, dus ik moest wel het goede voorbeeld geven. Ik ben al jaren bezig met zaadjes zaaien, kennelijk is het nu oogsttijd. Trouwens toevallig, de man via wie ik op mijn veertiende mijn allereerste auditie deed, deed ook de casting van Pauwen en Reigers, de komedieserie waarin ik nu op TV West ben te zien.”

In totaal was ze voor Campinglife negen weken weg. Ze lacht: „Voor mijn planten en twee konijntjes werd gezorgd, want ik woon inmiddels weer samen. Paul was bedrijfsleider van het partycentrum waar ik werkte. Ik was veertien, hij 22 jaar. Jaren later kwam ik hem daar weer tegen. Nu was ik danseres, hij chef-kok. Ik was geen meisje meer. En toen ik vrijgezel werd, keek ik van de één op de andere dag met andere ogen naar hem. Inmiddels hebben we drie jaar een relatie. We willen zeker kinderen. En nu ik niet meer dagelijks dertig kinderen om mij heen heb, kan ik me dat ook beter voorstellen. Maar ik ga nu eerst voor mijn carrière.”

En Paul steunt Jessica daarin. „Na twee weken in het buitenland had ik drie dagen vrij. Toen is hij langs gekomen. Daarna zag ik hem weer vijfenhalve week niet. Dat werd dus veel bellen.” Schoorvoetend: „En door de stress was ik niet altijd even aardig. Maar kennelijk kan onze relatie tegen een stootje…”

 Mail  Print

Plaats op: