Wit Licht: Kok op oorlogspad

Foto: Paul Brinks

Als Thomas' vriendje Abu wordt ontvoerd door de rebellen, recht Eduard (Marco Borsato) de rug. Een mooie gelegenheid om zijn zoontje en zichzelf iets te bewijzen. De leider van het Heilige Leger (beangstigend vertolkt door Fredrick Mpuuga) is tenslotte een tevreden oude klant. Die zal op zijn verzoek kindsoldaatje Abu wel naar huis laten gaan. Nogal naïef optimistisch gedacht en die insteek kenmerkt 'Wit Licht'. De makers van de ambitieuze Nederlandse film grijpen boven hun macht. Een drama rond kindsoldaten vereist finesse om boven effecten uit te stijgen, om een aangrijpend document te worden in plaats van een larmoyant melodrama. 'Wit Licht' blijft daartussen hangen, vooral omdat de Nederlandse hoofdrolspelers hun personages geen natuurlijke, vanzelfsprekende overtuiging kunnen geven. Eigenlijk is dat niet eens een verwijt. Wat er niet is, kun je niet eisen. Idealisme is een mooie motivatie, maar de onervaren Marco Borsato had iets gemakkelijkers kunnen kiezen dan zo'n veeleisende rol.

Geroutineerder

Tegenover Borsato is Thekla Reuten geroutineerder, maar ze komt niet verder dan momenten van vakbekwaamheid. Hun scènes blijven steken in naspelen en dan wreekt het verbeeldingsloze scenario zich eens temeer. Al pakken regisseur Jean van de Velde en cameraman Theo van de Sande visueel soms mooi uit, het verhaal verheft zich zelden boven expositie. Een scène in een helikopter, waarin Abu in de camera kijkt en om hulp vraagt, komt over als een reclamespot voor War Child, de organisatie waarvoor Marco Borsato als ambassadeur optreedt.

Kan hij met 'Wit Licht' steun genereren voor hulp aan jeugdige slachtoffers van oorlogshandelingen? Het zou een mooi resultaat zijn voor een film die in elk geval kan profiteren van het bioscoopkaartje dat de toeschouwers cadeau kregen bij het concertkaartje. Niet alle fans kunnen naar Borsato's filmdebuut. Realistische, suggestief wrede scènes geven 'Wit Licht' een keuring van boven de zestien.

E. K.

 Mail

 Print