Froukje de Both lamgeslagen door liefde

Foto: Prenatal/Rein van Koppenhagen

Meteen bij binnenkomst legt Froukje een boekje op tafel. Ze lacht: „Ik heb foto’s van Emma meegenomen. Precies zoals een hysterische moeder betaamt.”

Ze glimlacht: „Vorige week hebben we Emma voor het eerst weg gebracht. Naar de ouders van Jeroen. We hadden een heel lijstje van wat we samen wilden doen. Maar we waren nog maar net in ons favoriete Amsterdamse straatje toen we elkaar doodmoe aankeken. We zijn naar huis gegaan; om drie uur ’s middags lagen we in bed. ’s Avonds zijn we nog wel gaan eten, maar daarna gewoon met een dvd’tje op de bank. En we hebben wel vijf keer gebeld hoe het met Emma ging. De volgende ochtend stond ik te popelen om haar op te halen. Dat is ook zo heerlijk als ze wakker wordt; haar blik voelt als een deken van liefde. Dat is het mooiste wat er is; dat gevoel van onvoorwaardelijke liefde.”

Ze relativeert: „Maar ik zit niet alleen op een roze wolk hoor. Soms ben ik best geïrriteerd. Aan de ene kant word ik overmand door een liefde die ik nooit eerder voelde, aan de andere kant herkende ik niets van mijn oude leventje terug. Zesendertig jaar was het me, myself and I. De komst van Emma is ook een realityshock; álles moet gepland worden. En toch, al vertelt mijn gezicht je misschien anders, ik voel me níet moe. Emma geeft me energie.”

Eigenlijk had Froukje bedacht voor haar dertigste moeder te worden. Maar dertig werd 32, en 32 werd 34… En toen was daar opeens dj Jeroen te Rehorst (27). „Alles maakt hem leuker dan mijn vorig vriendjes. Met hem vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Onze relatie is natuurlijk niet perfect, maar komt er wel verdomd dichtbij. Onze magic key is dat we een hele goede vriendschap hebben. Hij is mijn beste vriend en we gunnen elkaar alles. Ik hoef niet meer op mijn tenen te lopen.”

Ze vervolgt: „We zijn een team. Kijk, verliefd zijn is makkelijk. Maar ook na een paar weken voelde ik nog totaal geen frictie. En ook de manier waarop hij in het leven staat. Wij zijn allebei stadsmensen, Jeroen draait hier ook veel. We zullen heus nog wel een keer verhuizen, maar niet de stad uit. Hooguit voor een tuintje of extra kamer.” Lacht: „Want de kinderkamer zit al in mijn voormalige walk-in closet.”

Geboortegolf

Tijdens de zwangerschap had ze veel contact met zwangere collega’s. „Die geboortegolf schepte een band. Dan sprak ik met Renate Verbaan en vroeg Chantal Janzen weer van alles aan mij. En ik ben ook bij Bridget Maasland op bezoek geweest. Leuk omdat het voor ons allemaal de eerste is. Ook bijzonder is het om beide ouders als opa en oma in de weer te zien. Voor alle vier is Emma het eerste kleinkind. Ik had best wel geregeld contact met mijn moeder, maar zo vaak als ik haar nu zie… Ze belt nog nét niet dagelijks. Ook mijn vader komt vaak langs. Dan gooit hij voor een uurtje in de parkeermeter, en gaat hij lekker met Emma spelen. Het lijkt wel alsof hij zijn shotje liefde komt halen. Aandoenlijk om te zien.”

Schaamteloos was Froukje tijdens haar zwangerschap op eetgebied. „Ik was 25 kilo aangekomen. ’Vooral vocht’ hield ik mezelf voor. Ik had continue honger. In plaats van twee at ik zes boterhammen. De eerste zes maanden sportte ik nog, en tot zevenhalve maand deed ik TV Makelaar. Pas in de achtste maand ging ik relaxen en me voorbereiden op de komst van mijn kindje. Sinds twee weken ben ik weer met een personal trainer aan het sporten.” Trots: „Er is nu twaalf kilo af. Ik hoef helemaal niet mijn oude gewicht terug, maar wel graag het lijf dat ik herken, waarin ik me fit voel.”

Met een pijnlijk gezicht: „Ik zou een natuurlijke bevalling krijgen. Mijn vliezen waren gebroken, maar dat was niet heel duidelijk doordat er slechts een klein scheurtje in het vlies zat. Toch werd ik opgenomen in het ziekenhuis, waar ik die hele zaterdagnacht weeën had. Maar ze kwamen niet frequent genoeg. Daarom werden ze opgewekt, waardoor het een weeënstorm werd. Maar op een gegeven moment was het vanwege infectiegevaar niet meer veilig. Na 24 uur weeën en zelfs nog een uur persen kreeg ik alsnog een keizersnee. Dat was best zuur.”

Daarna verbleef ze nog vier dagen in het ziekenhuis. „Jeroen mocht niet blijven. Ik lag daar met een kindje waar ik niet bij kon. Ik voelde me hulpeloos en overmand door emoties. Ik heb me vastgeklampt aan het verplegend personeel, zij bleven bewonderenswaardig rustig! Eenmaal thuis heb ik hard lopen grienen. Daar zat ik dan. Gelukkig hadden we nog vier dagen kraamhulp. Maar die pijn vergeet ik van mijn leven niet. Het is niet zo van ’dat wil ik nooit meer’, maar ik zou het niet willen doorstaan voor een huis of zo. Alleen voor een kindje.” Ze knikt: „Misschien als mijn lichaam weer is hersteld, en het ons gegeven is. Jeroen vroeg laatst al ’wanneer nemen we de volgende?’ Lief toch?”

 Mail

 Print