'De Toppers redden het niet'

Foto: Eigen Foto

Te midden van zijn drie collega’s geeft de twintigjarige Ingomar, die vorig jaar tweede werd, toe: „Maar meehelpen aan het oplossen van moordzaken voelt het fijnst. Al kan ik er meestal niet van slapen. De beelden blijven door mijn hoofd spoken. Dan helpt alleen mediteren of douchen.”

De 42-jarige Petra, tweede in het eerste seizoen, beaamt: „Vaak moet ik ’s nachts nog schrijven. Ik móét het kwijt, anders blijft het in mijn hoofd.” Winnaar van het vorige seizoen Peter (60) knikt: „Een dvd’tje kijken helpt ook.” En Tessa, die het twééde seizoen won: „Door met nabestaanden te praten raak ik het sneller kwijt.”

De dertigjarige brunette vervolgt: „Je moet wel een bepaalde klik hebben met de geest. Zo krijg ik meer info door bij een jong meisje, dan bij een zware alcoholist.” Peter: „Ik heb dan iets van ’eigen schuld, dikke bult’. Maar van een vermoord meisje kan ik wekenlang ziek zijn.”

Benjamin Ingomar bekent: „Ik ben soms zo onzeker, zo van: kan ik het wel?” Dat denkt ook ’grote mond, klein hartje’ Peter: „Ik geloof dat onzekerheid van ons alle vier de kracht is.” Ingomar: „Ik moet het vooral niet beredeneren.” Petra, droogjes: „Voor dit werk hoef je je hersenen niet te gebruiken.” Peter zucht: „Het is wel moeilijk om je niet te laten meeslepen door het verdriet van degene die tegenover je zit. Dat is misschien wel het moeilijkste van dit programma.”

Lees verder op pagina Privé

 Mail

 Print