Sander Simons is patiënt af

Foto: BLAUW, AB

Terwijl Sander koffie zet, schudt hij glimlachend zijn hoofd: „Ik ben nooit gestopt met koffiepunten sparen.” Dan serieus: „Beter wíllen worden heeft wel invloed. Maar kanker blijft een mysterie. Het komt en het gaat. Soms werkt het lichaam goed mee, en dat is bij mij het geval geweest. Maar je zult mij niet horen zeggen dat ik genezen ben. Dat hoop ik over vier jaar te kunnen zeggen.”

Sander: „Ik heb sinds een paar weken veel energie. Mijn werk- en levenslust zijn weer terug. Mijn lichaam vertelt me dat het goed met me gaat. Ik wil niet heel stoer beweren dat ik het heb afgedwongen, maar ik ben wel vastberaden om een nieuw begin te maken.”

Hij recapituleert: „In februari 2008 had ik nog een half jaar tot een jaar. Natuurlijk belandde ik toen wel even in een dip. Maar toen de longarts pasgeleden de bemoedigende woorden ’ik denk aan jaren’ uitsprak, dacht ik: ’wacht eens even, dan doe ik mee!’”

Glimlacht: „Mijn arts is een man van weinig woorden. Maar hij heeft zijn intellect en genie ingezet om mij te helpen. Daardoor heb ik mij laten inspireren. Mijn eigen wil en instelling hebben ook geholpen. Ik heb inmiddels heel veel lotgenoten gesproken. En daarbij valt op dat met diegenen die zeggen ’ik ben ziek, maar blijf onder de mensen’ het mééstal, ik benadruk: mééstal, toch beter gaat.”

Lees verder op pagina Privé

 Mail

 Print