Wibi Soerjadi wilde niet meer

Foto: EIJNDHOVEN, PERSBUREAU VAN

'Bij mij is sudden deafness geconstateerd. Ik hoor alles nog steeds blikkerig. Maar er is nu wel verbetering. Ik kom terug.'

De meesterpianist wilde op een gegeven moment niet meer. „De artsen zagen eerst geen vooruitgang. Ik was zo bang dat mijn oren niet beter zouden worden. Dat kan echt niet. De piano is een verlengstuk van mijn lichaam, van mijn leven. Zonder muziek besta ik niet. Ik was depressief, wist geen raad met mezelf. Het leek definitief.”

Drie prednisonkuren heeft hij er inmiddels op zitten. En nu mag zijn lichaam het zelf doen. „Alle onderzoeken zijn gedaan. MRI-scans, puncties van hersenvocht. Er is rond mij een heel team van artsen geformeerd. Ik ben heel goed geholpen door een neuroloog, een keel-, neus- en oorarts en een internist. Zij hebben nu een terugkeer van mijn gehoor geconstateerd. Maar het hele herstel kan nog maanden duren. Een pianist heeft zijn handen, weet ik nu, net zo hard nodig als zijn gehoor. Ik heb moeten leren compenseren. Dit heeft me echt overvallen. Ik had het zo niet verwacht.”

Wibi zal volgende week in het Concertgebouw voor het eerst weer langdurig spelen. „De try-outs zijn goed gegaan. Ik durf het aan. Het gaat erom dat ik speel wat ik in mijn hoofd hoor en niet luister naar hoe de vleugel klinkt. Ik heb ook veel fantasieën over muziek. De afgelopen tijd heb ik heel goed kunnen componeren. Het is prachtig wat ik hoor.”

Wibi lacht voor het eerst in het gesprek: „Als ik met mijn vingers de toetsen maar niet aanraak. Als ik dat doe, klinkt het voor mij weer afschuwelijk. Ik heb nu heel veel steun aan het publiek. De mensen zijn mijn oren en zij hebben mij verzekerd dat ik prachtig speel. Weet je, zelfs als je tegen me praat, klinkt het raar. Ik hoor de lage tonen minder. De hoge tonen wel en ik heb er moeite mee als klanken ver uit elkaar liggen. Gelukkig komt het wel goed.”

Voor hemzelf lijkt het zelfs of zijn vleugel vals is „of dat ik elke noot verkeerd speel”, voegt hij toe. „Ik had eerst sudden deafness aan mijn ene oor en toen kwam het andere oor erbij. Ik hoor alles heel blikkerig. Het is ook heel gek gegaan. Ik ging naar mijn vader om hem te steunen na een hartoperatie en opeens moest ik zelf gaan liggen. Na mijn eerste oor dat tijdens een concert uitviel, ging ook mijn andere oor raar doen. De specialisten weten de oorzaak van mijn ziekte nog niet. Ik heb in het begin door het huis gerend om alle stekkers uit de stopcontacten te trekken. Ik hoorde een doffe dreun. Later begreep ik pas dat die toon in mijn hoofd zit.”

Wibi is de afgelopen tijd doorgekomen met paardrijden. „In galop door de duinen, over het strand of de bossen. Dat heeft me heel erg ontspannen. En ik was heel blij met de steunbetuigingen. Een sms van Marco Borsato, van Daphne en Richard Kraaijeck. Dat heeft me goed gedaan.”

 Mail

 Print