Marian Mudder legt ziel bloot

Foto: ï¿? Govert de Roos/Connu.nl

Isabel zegt in het boek ’ik ben meer iemand die denkt in problemen’. Hoe is dat bij jou?

Marian: „Ik ben juist heel erg iemand die denkt in oplossingen. Maar ik zie het wel om mij heen. Typisch vrouwelijk; het hebben over het probleem en niet over de oplossing. Ik kan er ook wel een beetje in blijven hangen, maar niet te lang.”

Ik ben doodsbang om alleen verder te gaan.

Ze glimlacht: „Dat ken ik wel. Ik ben wel eens te lang in een relatie gebleven omdat ik bang was alleen verder te gaan. Samenzijn was een grote zekerheid die ik lastig kon loslaten. Een moeilijk iets voor vrouwen. Ik ben nu alleen en heb er helemaal geen moeite mee. Ik vind het niet altijd leuk, maar dat is een relatie ook niet altijd. Ik heb niet heel veel relaties gehad, maar de één liep altijd vrij snel over in de ander. Uit angst om alleen te zijn…”

Nu nog moeder worden. De hoogst haalbare status van een vrouw.

„Dat heb ik Midas Dekkers ooit horen zeggen. Er zit wel iets in. Moeders bekleden absoluut een statusgevoelige positie. Ik ben bewust geen moeder, dus ik weet niet hoe het voelt. Maar toen Midas dat zei, kon ik mij daar wel iets bij voorstellen. Misschien ook terecht; het is een ontzettende zware baan, dus het verdient die status ook. Of moeders het zelf ook zo ervaren is iets anders. Maar ik heb er in ieder geval veel respect voor.”

Ik ben verslaafd aan harmonie.

„Ik ben er niet aan verslaafd, maar ik ben wel heel erg voor het harmoniemodel. Ik ben niet zo goed in confrontaties. Dat heb ik echt moeten leren. Maar het zal nooit mijn sterkste kant worden. Ik ben ook vrij goed in het bewaren van de harmonie. Maar inmiddels weet ik dat dat niet altijd tegen de klippen op is vol te houden. Maar ik pleit er wel voor. Het harmoniemodel is ondergewaardeerd.”

Als ik kwaad word, ga ik huilen.

„Die is wel van mij. Het gebeurt zelden dat ik kwaad word en niet in huilen uitbarst. Maar als ik niet meer kwaad word, dán is het pas echt menens. Je wordt er ongeloofwaardig door. Door dat huilen. Mannen zijn veel beter in kwaad worden.”

Mijn auto is mijn vriendje. Mijn tweede huis.

„Ja, dat is wel waar. Ik heb anderhalf jaar geen auto gehad. Toen maakte ik gebruik van Greenwheels. Maar op een gegeven moment wilde ik er echt weer één hebben.” Quasi peinzend: „Een auto of een vriend, ik weet niet wat ik in die tijd meer heb gemist…”

Het is me nooit gelukt om langer dan een maand of twee alleen te zijn.

„Nou, zo dol heb ik het nooit gemaakt. Maar meestal binnen een half jaar was ik wel weer met iemand. Dat is niet erg als je verliefd bent, maar ik ben ook wel eens aan een relatie begonnen omdat hij míj heel leuk vond. Voor beide partijen is het leuker als ik de ander ook heel leuk en bijzonder vind.”

Ze vervolgt: „Ik heb besloten een tijdje alleen te zijn. Ik ben al vrij zelfstandig, en heb een hele lange relatie gehad. Ik kwam hem tegen op mijn twintigste. We hebben toen tien jaar wat gehad, toen vijf jaar niet en daarna weer zeven jaar wel. Nog altijd is hij één van de belangrijkste personen in mijn leven. We zijn actief elkaars beste vrienden.”

Waar ik soms bang voor ben, is mijn eigen sabotagemechanisme.

„Dat herken ik wel. Ik heb er altijd een stevig handje van gehad om een liefdespartner maar niet te dichtbij te laten komen. Al klinkt het stom en tegenstrijdig. Vaak heb ik het op het moment zelf niet eens in de gaten…”

 Mail

 Print