De Frogers op de camping

Foto: HFoto

Foto: HFoto

Foto: HFoto

Foto: HFoto

Foto: HFoto

Rene Froger peinst: „Mijn eerste neiging toen we op vakantie waren aangekomen, was even mijn ouders bellen om te vertellen dat we veilig zijn geland. Het is heel hard te beseffen dat je dat niet meer hoeft te doen. Dat je nu zelf de oudste lijn bent. Het verdriet begint in te dalen, maar de feiten voelen heel onwerkelijk.”

Het gezin van de zanger verblijft de komende maand in een camper. „De mooiste van Europa”, zegt Rene. „Dus het is niet te vergelijken met toen we op bijstandsniveau leefden. De camper heeft aparte slaapkamers, een magnetron, ik heb de televisie net aangesloten. Ik vergelijk de ruimte hier met die op een boot. Daar leef je ook dichter op elkaar. Geen punt. We zijn een hecht gezinnetje.”

Natasja: „Hier zijn allemaal kinderen van de stichting Heppie op vakantie en wij gaan helpen. Want voor zulke jeugd moet er een permanente oplossing komen. Ik ga echt als begeleider aan de slag en krijg steeds drie kinderen onder mijn hoede. Didier en Maxim helpen mee en Rene is een soort manusje van alles. Hij heeft vanmorgen samen met zijn zwager Ronnie de tent opgezet waarin onze jongens de komende maand zullen slapen. Anderhalf uur hebben ze er over gedaan. Alleen met dat gestuntel kun je al acht afleveringen vullen. Heel goed dat ik me daar afzijdig van heb gehouden.” Ze grinnikt: „Sommige dingen moeten een man en vrouw gewoon niet samen doen.”

Dan weer zachtjes: „Sommige dingen juist wel. Rouwen bijvoorbeeld. We hebben de afgelopen maand toch een krankzinnige tijd gehad. Je weet uiteraard dat ooit je ouders zullen overlijden, maar wat Rene nu is overkomen, dat zijn vader en zijn moeder er binnen tweeënhalve maand niet meer zijn, dat is zwaar. Ze waren 67 jaar en stonden beiden zo vol in het leven. Het was altijd gezellig als ze er waren. Je realiseren dat dat nooit meer terugkomt. Onwerkelijk. In Spanje heb ik het af en toe echt moeilijk gehad. Dan at ik Viennetta als dessert. Meteen dacht ik weer ’dat at ik ook altijd met Rene’s moeder’. Die herinneringen. Rene zei op een gegeven moment ’ik zal nooit meer met mijn moeder zingen’. Didier gaat nooit meer met opa vissen. Het leven dwingt je het te accepteren. Je moet verder.”

Gesprekken daarover worden ook dit keer door de camera’s vastgelegd. Natasja: „Dat zijn we gewend en geheimen hebben we niet.”

Nekhernia

Natasja heeft zich op alles voorbereid. „We hebben kaplaarzen mee, poncho’s, de banden van de fietsen zijn opgepompt en behalve slaapzakken mochten we dit keer gelukkig ons eigen hoofdkussen mee. Met mijn nekhernia is dat heel fijn. Ik vind kamperen hartstikke leuk. Rene is er minder dol op. Hij heeft me een keer als verrassing een nacht in een tentje op de grasmat van de ArenA gegeven. Om ons huwelijksjubileum te vieren. Maar dichter bij kamperen is hij volgens mij nooit geweest.”

Rene ontpopt zich nu wel als de organisator van de spelletjes op het terrein: „Het is leuk als de jongens hier een echte voetbaltraining krijgen. Ik hoop dat ik daarvoor mijn vrienden kan aanspreken. Verder hebben Lange Frans, Bridget Maasland en Yfke Sturm al gezegd dat ze langs komen.”

Natasja: „Yfke zal de meiden leren hoe ze zich mooi kunnen maken voor de bonte avond. Rene gaat met de jongens ook een legersurvival doen.” Ze lacht: „Ik denk dat we het enig gaan hebben. Met hopelijk nog een positief resultaat ook.”

Tweet

 Mail

 Print