Jacques Herb baalt van 'Manuela'

Met zijn single Ik heb de zomer meegebracht hoopt de 63-jarige Jacques eindelijk een andere kant van zichzelf te laten zien. „Beter laat dan nooit. Manuela was een commercieel succes, maar tegelijk de doodsteek voor mijn carrière. Ze vergeten dat ik jarenlang zangles heb gehad. Ik kom artistiek weinig aan de bak.”

Jacques: „Het is zaak om bij te blijven, op te vallen. De concurrentie is heviger geworden. Zo draag ik tijdens optredens altijd een zwarte en een witte schoen. Het lijkt niets, maar het gééft me een reacties! Ik wil best nog jaren door. Ik trek me niets aan van dat ouderdomsetiket dat tegenwoordig zo snel wordt geplakt. Ik slik vitamines en rust goed uit. Buiten de optredens om zul je mij niet in een kroeg vinden. Inderdaad, bij mij is het net andersom; met de jaren ga ik juist mínder drinken.”

De zanger bekent: „Ik had ook dolgraag nog eens in een musical gestaan. Ik heb ook wel eens auditie gedaan, voor Phantom, Elisabeth… Maar ik heb nou eenmaal dat stempel ’volkse muziek’. Eén keer had ik een gezongen CV opgestuurd en werd ik meteen uitgenodigd. Toen bleek de auditie niet in Duitsland, zoals de oproep deed vermoeden, maar in Amsterdam. Bij Van den Ende. En die weten natuurlijk dat ik ’die van Manuela’ ben... Dat vooroordeel achtervolgt mij al mijn hele leven. Elk optreden voelt als een talentenjacht, waar aan het eind een cijfer wordt gegeven. Ik heb zelfs wel eens gehad dat op een privéfeestje de organisator op mij afkwam en doodserieus bekende ’we hadden u eigenlijk als grap bedoeld, maar u zingt fenomenaal!’ Dat deed wel even pijn.”

In 1970 werd de geboren Rotterdammer door Pierre Kartner ontdekt. „Ik was 23 en zong tijdens een talentenjacht in Scheveningen twee Engelstalige nummers. Toreador, later vertaald in het Nederlands, en Elisabeth, geschreven voor mijn toenmalige vrouw. Pierre was toen net bezig met Corry en de Rekels maar wilde mij ook in zijn stal. Hij belt nog altijd geregeld hoe het er mee is. Dan laat hij ook wel eens een liedje horen, of het wat voor me is.”

Daarvóór zat hij op de vaart. Amper vijftien was hij toen hij voor het ruime sop koos. „Ik heb tweeënhalf jaar gevaren. Dan nam ik mijn gitaar mee en zong ik liederen als Och was ik maar bij moeder thuis gebleven. Voor de liefde ben ik weer aan wal gegaan.” Met een blik op zijn huidige, achttien jaar jongere echtgenote lacht hij: „Nee, dat was niet Diny. Wij kennen elkaar nu zeventien jaar. In mei waren we dertien jaar getrouwd. Een kennis van mij had een kaart over voor een optreden van mij in Paradiso.” Diny vult hem aan: „Ik kom uit Breda, kende artiest noch poptempel. Maar op het podium zag ik echt een persoonlijkheid.”

Jacques grijnst: „Daarvóór zat ze 24 uur tussen de paarden, nu staat ze helemaal in dienst van mij. Zij is mijn allesie maar ook mijn manager. Ik wil alleen artistiek bezig zijn. Je wilt niet weten wat mijn vrouw allemaal doet. Ze neemt de telefoon op, rijdt me, houdt de techniek in het oog, regelt mijn kleding, onderhoudt contact met klanten...”

„Hoe mijn leven eruit zag vóór mijn vijftiende?” Aarzelend: „Dat vertel ik eigenlijk alleen aan intimi. Maar goed, ik kom uit een groot gezin. Ik was de laatste van dertien kinderen. Vlak na de geboorte scheidden mijn ouders en kreeg mijn moeder tbc. Zij moest meerdere keren terug naar het herstellingsoord. Drie kinderen gingen naar mijn vader, de rest naar een pleeggezin of tehuis. Ik belandde bij de nonnetjes.”

„Mijn jeugd in tehuizen heeft mijn leven getekend. De spreekwoordelijke muur die ik daardoor om me heen had gebouwd, is in de loop der jaren maar heel langzaam afgebrokkeld.”

Hij verandert van onderwerp: „We mogen dan sinds zes jaar in Duitsland wonen, ik blijf in hart en nieren Nederlander. Al heb ik laatst voor het eerst in ons nieuwe dorp opgetreden. Een welkome afwisseling na bijna veertig jaar Nederland. Schlagers, oldies en licht klassiek. En natuurlijk Manuela, van origine een Duits nummer. Pierre heeft het destijds omgezet. Er waren ook een paar Nederlandse fans, die zijn na afloop mee naar huis gegaan. Als je hen zoiets kunt bieden dan doe je dat toch?”

Diny: „Zijn buitenlandse repertoire, zoals Du van Peter Maffay, heerlijk die lange halen.” Jacques: „Zelf ben ik helemaal weg van de in 1959 overleden Mario Lanza, een Amerikaanse operatenor. Begin jaren negentig heb ik op zijn fandag zijn zoon Damon ontmoet. Ik mocht er optreden. Vlak voordat ik Be my love ging zingen, heb ik Diny ten huwelijk gevraagd. En kreeg ik van Damon een soort document waarop stond dat ik was goedgekeurd om nummers van zijn vader te zingen. Mijn dag kon niet meer stuk.”

Op 28 mei 1996 trouwden ze, in een circustent: „Die dag werd ik ook vijftig en zat ik 25 jaar in het vak. Een hoogtepunt in mijn leven. Net als het winnen van het songfestival in de Poolse stad Sopot, dat concert in Paradiso, mijn filmrol in De tranen van Maria Machita, mijn lintje, mijn deelname aan Bobo’s in the bush…

Met zijn single in de hand: „De eerste track is geschreven door Henk van Broekhoven, ook wel bekend onder zijn artiestennaam John Spencer. En de tweede track is geheel van mijzelf. Een vrij vrolijk, lichtvoetig liedje. Dat mag ook wel in deze tijd.”

„Ik zing ook rock-’n-roll en popklassiek. Op de klassieke zangopleiding in Antwerpen en Den Haag voorspelden ze mij dat ik heel ver zou komen. Mits ik niet zou roken en drinken...”

Knipoogt: „Maar ik heb viervoudig adhd. Geloof me, als ik niet op zijn tijd een sigaretje zou roken, zou Diny al lang niet meer bij me zijn…”

 Mail

 Print