Robert ten Brink zelf ook gevoelig

Foto: BLAUW, AB

Hij schudt zijn hoofd: „De paragnosten vertellen mij niet of het een kleinzoon of -dochter wordt. Het is een soort code dat zij zich niet op de Zintuig-crew richten. Nina zelf wil het trouwens ook niet weten. Roos en ik hebben ons destijds ook vijf keer laten verrassen.” Lacht: „Maar als je naar andere families kijkt, zou het bést eens een jongetje kunnen worden; Wilhelmina kreeg alleen maar meisjes, Beatrix alleen maar jongens, Máxima alleen maar meisjes…”

Robert: „Ik hoorde laatst iemand beweren dat het krijgen van een kleinkind net zo spannend is als de geboorte van je eigen kind. Sterker nog, het schijnt léúker te zijn. Ach, mijn vrouw en ik staan ook nog volop in het ándere leven. Ik zit niet al een paar jaar met mijn sloffen aan bij de open haard. Er mogen dan vier dochters het huis uit zijn, onze jongste is dertien en woont gewoon nog thuis hoor.” Hij schatert: „Ik heb tweeëntwintig jaar op de lagere school rondgelopen.”

In de war

Ook op werkgebied is hij een drukbezet man. Toen Robert werd gevraagd of hij Het zesde zintuig wilde presenteren, dacht hij meteen ’oh leuk’. Hij geeft toe: „Mijn eerste vraag was wel ’hoe maken jullie het programma?’ Ik was ervan overtuigd dat de paragnosten toch al íéts weten… Maar de makers riepen direct ’nee, juist níét! Dan júíst raken ze in de war’.”

Uitstraling

„Ik heb de vorige vier seizoenen niet trouw gevolgd. Ik ben een slechte kijker. Ik zie wel eens wat, maar niet zoals sommigen van mijn kinderen. Van mijn oudste dochter bijvoorbeeld mag ik niets verklappen, zij is echt een fervent kijker.” De opnamen startten eind juli al: „Het was wel even wennen; opeens stond ik op de plek van een moord. De paragnosten zijn ook allemaal heel gevoelig. Tessa bijvoorbeeld riep op een gegeven moment zelfs wanhopig naar mij ’ga even weg, je hebt te veel uitstraling!’.” Droogjes: „Nou hoor ik dat wel vaker als presentator…”

„Of ik erin geloof? Ja en nee. Er is energie, we kunnen immers ook draadloos bellen. Maar in praten met de doden geloof ik minder. Daarin is vooral Ingomar goed. Dan is hij een kwartier stil en dan zegt hij opeens ’hij zegt tegen mij…’. Tja, dat is wel even vreemd. En laatst had Tessa het over water, en een bootje. En ze noemde een nummer. Bleek het een woning te betreffen met dat betreffende huisnummer, met naast de voordeur een zeilbootje op de muur. Nou, dan heb ik even niets te zeggen… Dus om op je vraag terug te komen, ik geloof zeker dat er meer is, maar ik ben niet dusdanig gelovig dat ik denk dat boven ons mensen zweven. Het is meer een energie die de paragnosten oppakken.”

Zelf is Robert ook sfeergevoelig, net als de rest van zijn gezin. „We kwamen ooit in Italië, het geboorteland van mijn vrouw, bij een vakantiehuis aan. We hadden het geboekt, en zelfs al betaald. Maar bij aankomst waren onze dochters, ondanks de hitte, met geen tien paarden de auto uit te krijgen. En toen mijn vrouw en ik het gingen inspecteren, ging er al van alles kapot. De eigenaresse, die inmiddels was gekomen, riep verontwaardigd dat anderen het huis al jaren tot grote te8vredenheid huurden. Waarop ik de in ons gezin inmiddels legendarisch geworden woorden sprak ’welke familie? De Adams family?’. We zijn weggegaan, en vonden in de buurt godzijdank nog een pensionnetje. Ja, het was echt te scary voor woorden.”

Er schiet hem nog een voorbeeld te binnen: „Eén van mijn dochters, zij was toen vier, beweerde dat een nogal aparte verschijning in onze buurt, in een vorig leven een vriendin van haar was geweest. ’Ik ken haar uit Duitsland’ beweerde ze stellig. Een occulte vriendin van ons heeft toen het één en ander uitgezocht. Bleek die vrouw in kwestie met een Duits accent te praten!”

Uitzoeken

Hij haast zich te zeggen: „Ik ben geen freak of zo. En als presentator heb ik toch ook de taak om de nodige scepsis te hebben. Soms moet ik de paragnosten ook echt in de hand houden. Dan willen ze het liefst direct de hele zaak tot op de bodem uitzoeken, desnoods een vliegtuig nemen…”

Hij geeft toe: „Ook ik kan het niet altijd loslaten. Ik ga meedenken, meevoelen… Mijn vrouw zei gekscherend ’binnen vier weken los jíj die moordzaken op’. Ik ben nou eenmaal gevoelig. Ik ga natuurlijk geen vergelijking maken, maar als ik dagen bezig ben met een meisje dat pas een halfjaar na de moord werd gevonden, gaat mij dat als vader van vijf dochters niet in de koude kleren zitten. Dan maak ik thuis niet direct een biertje open, maar vraag mij af wat er is gebeurd, hoe mensen eigenlijk in elkaar zitten… Vragen dus die de kijkers zichzelf waarschijnlijk ook stellen.”

 Mail

 Print