Het nieuwe besef van Antonie Kamerling

Foto: EDUKAN

Foto: AB BLAUW

Isa Hoes en Antonie Kamerling wonen met hun twee kinderen, de 10-jarige Merlijn en de 3-jarige Vlinder in een heerlijke herenboerderij in Zevenhoven. Het acteursechtpaar heeft de villa via het programma TV Makelaar proberen kwijt te raken maar neemt het huis nu toch maar weer uit de verkoop. „Het gaat niet en eigenlijk zijn we ook niet klaar met het pand.” Isa en Antonie vinden de laatste tijd veel antwoorden op levensvragen.

Antonie Kamerling is net terug van een scholingsproject in het Afrikaanse Malawi. Hij bezocht dorpen en scholen en geeft op drie oktober het startschot van een actie voor de verkoop van schoolpakketten. „Op internet kun je potloden, schriften, linialen en wat al niet aanschaffen, die dan direct worden geleverd aan gekozen scholen. Dat is veel directer dan zomaar geld storten. En de kans op corruptie is klein, omdat alles wordt gedaan door de plaatselijke bevolking in Malawi. Ik sprak bijvoorbeeld een leraar die elke dag tweeënhalf uur heen en terug naar school moet lopen. Hij doet dat uit passie. Omdat hij kinderen een betere startkans wil geven. Echt goed, hoor… Ik voel me ook een beetje verantwoordelijk voor dit project. Ik ben de eerste Bekende Nederlander die Edukan helpt, dan wil je wel dat het aankomt. Ik voel die druk.”

Hij peinst: „Het bezoek aan Malawi heeft me echt wat gedaan. Het besef dat ze daar moeten werken met één grammaticaboek per veertig leerlingen. Ik zeg trouwens niet dat de mensen daar ongelukkig en zielig zijn. Wij moeten ons in het Westen niet hautain opstellen en zeggen dat wij het beter weten. Ik heb een hekel aan de morele arrogantie van sommige linkse politici. Ik was daar in verwarring. Ik besefte dat we alleen maar materieel verder zijn dan de mensen daar. Ikzelf kan ook leren van hun levenswijsheid. Het is echt ontwikkelingssamenwerking. Wij kunnen wel helpen om de kinderen daar betere kansen te geven en door onderwijs een echt beroep te leren.”

Nadenkend: „Ik heb nog eens beseft hoeveel bezit we hier hebben. Isa en ik vinden het toch volkomen normaal dat er scholen zijn voor onze kinderen. Ik denk daarbij dat we hier in het onderwijs net als daar , wat vroeger mogen beginnen met kinderen klaar te maken voor een beroep. Merlijn is bijvoorbeeld heel sportief. Hij mag van mij zo snel mogelijk naar de sportacademie. Hij is een doener. Het zou zonde zijn hem jarenlang alleen intellectuele dingen te leren.”

Antonie zelf heeft rechten gestudeerd. „Ja”, schampert hij, „ik ben tot de helft gekomen. Nu besef ik dat ik toen erg onverantwoordelijk ben geweest. Ik ging met subsidiegeld en geld van mijn ouders lekker aan de rol, ik heb er echt met de pet naar gegooid. Ik heb achteraf uitgerekend dat ik van de vijf jaar, twee maanden heb besteed aan studeren. De rest van de tijd was ik aan het feesten. Drank, softdrugs, ik deed van alles te veel. Pfff, laat Merlijn het maar niet lezen.”

Hoe ben je dan uiteindelijk acteur geworden?

„Daar stond ik dan stoned en dronken op de dansvloer. En blijkbaar danste ik zo vol overgave dat twee meisjes mij vroegen voor een jaarmusical van het corps. Maar ik vond dat niks, ik zei: ik kan niet zingen en niet acteren. Een week later werd ik toch gebeld door de regisseur. Zelfde vraag, zelfde antwoord. Weer een paar dagen later werd ik gebeld door productie of ik auditie kwam doen. Ik dacht opnieuw: nee. Maar toen ik ’s morgens wakker werd, dacht ik: ach, wat heb ik te verliezen. Ik wist alleen niet wat ik dan moest zingen. Dus dat werd Langs de oevers van de Rotte, omdat mijn vader dat altijd zong. Het was ook het enige lied dat ik kende. Ik heb dat dus uit volle borst gedaan en na drie audities kreeg ik de hoofdrol. Daarna zeiden mensen opeens dat ik er iets mee moest doen. Het was de ontsnapping uit mijn schrikbeeld van de van 9 tot 5-maatschappij en ik ging dus audities doen aan de hand van advertenties.”

En dat ging goed?

„Oh, je wilt blunders horen. Nou ik deed dansauditie, want ze vroegen een acteur die kon dansen, maar ik had geen idee wat ik zou doen. Stond ik voor zo’n afwachtende jurytafel, vroegen ze of ik wilde beginnen aan wat ik had ingestudeerd. Nou, niks dus. Wist ik veel. Zo naïef was ik. Ik vroeg of ze een plaatje wilden opzetten, heb ik daar wat lullige discogebaren staan maken… Mijn moeder heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik bij GTST kwam. Zij had op de lagere school in de klas gezeten bij Anne de Mol van castingbureau Moeder Anne. Ik ontmoette haar uiteindelijk nadat onze afspraken nog drie keer waren misgegaan. Ik verscheen niet omdat ik me verslapen had of ik had een kater na een avond stappen. Ik heb echt opgebeld met de mededeling dat ik niet kon praten omdat ik de avond ervoor zo dronken was geweest. Niet echt een aanbeveling, maar regisseurs vielen toch voor mijn uitstraling. Toen Harry Klooster ging casten voor de eerste Nederlandse soap moest ze opeens denken aan dat rare studentje.”

Niets herinnert intussen meer aan het ruige begin van zijn carrière. Antonie speelde in belangrijke films, tv-series en recentelijk in de grote musical Sunset Boulevard. Hij wordt gezien als een van de meest harde werkers in de showbizz en voegde door acteermasterclasses, zangles en wat al niet kennis en kunde toe aan zijn uitstraling. Hij kon zelfs doorbreken in Amerika, maar had daar naartoe moeten verhuizen. Dat gebeurde onder andere niet omdat zijn echtgenote Isa Hoes net lekker in Nederland aan haar carrière bezig was.

„Ik heb mijn leven nu een paar jaar echt op de rails. Omdat ik niet wist wat ik wilde, eerst het verkeerde heb gestudeerd en maar een beetje heb gelanterfant, ben ik toch met een achterstand begonnen. Ook inderdaad omdat ik altijd te eten en te drinken had. Ik hoefde niet te werken. Dat besef je dan weer als je in Afrika rondloopt.”

Al twee jaar lang is het acteursechtpaar van Antonie en Isa Hoes, die straks op het toneel De Gelukkige Huisvrouw zal spelen, bezig met een grote schoonmaak van hun leven. Antonie: „Letterlijk zijn we dingen aan het weggooien. We wonen in een groot huis en we hadden op een gegeven moment drie rommelkamers met spullen die we toch maar even bewaarden omdat we niet goed wisten wat we ermee moesten. Op een gegeven moment was het zo’n chaos dat we zelfs hulp hebben ingehuurd van wat een opruimcoach heet. Met haar zijn we door alles heen gegaan en door zo’n frisse blik konden we ook afscheid nemen van zaken. Alles naar de kringloopwinkel. Een opgeruimd huis geeft een opgeruimd hoofd.” Antonie grinnikt: „Het klinkt gek, maar ik voelde me toch een soort kleuter, omdat je in de rommel niet meer weet waar je moet beginnen. Ik vond het heel heerlijk om daar hulp bij te hebben gehad. Daar schaam ik me niet voor.”

Lacht: „Ik zag in Malawi een jongetje van een jaar of 4 met een shirt van Van Persie, nou, dat is ook een van mijn favoriete voetballers. Dus ik gebaren en roepen: voetbal en Van Persie, Van Persie. Maar hij reageerde helemaal niet. En toen besefte ik dat dat shirt dus uit zo’n kledingbak komt die wij altijd braaf vullen met oude kleren. Die hulp komt dus ook echt aan. Waanzinnig.”

Antonie denkt dat zijn bezoek aan Malawi hem echt heeft veranderd: „Het heeft me veel energie en puurheid gegeven. Ik heb nu bijvoorbeeld werkelijk het gevoel dat het me niet meer kan schelen hoe mensen over me denken. Ik handel meer vanuit mijn hart. En dan denk ik: vind je me niet leuk, nou, dan vind je me maar niet leuk. Dat gevoel heb ik altijd al willen hebben. Een soort Herman Brood kunnen zijn, maar dan zonder drank en drugs. Isa en ik passeren allerlei fases. We hebben ook een tijdje gehad dat we op een rode loper expres niet wilden poseren voor camera’s, omdat we dat onnatuurlijk vonden, nu doen we dat weer wel, omdat we minder geforceerd willen doen. Ik denk dat we relaxter in het leven staan. Meer vrij dus. Zo’n bezoek aan Afrika versnelt dat proces, omdat het zo relativerend is.”

Wat is Antonie nu aan het doen?

„Er zijn films en tv-series waar ik nog niks over kan zeggen… En Isa en ik gaan over twee jaar misschien samen een toneelstuk doen. Dan gaan we met een camper de theaters af en nemen we een paar dagen per week de kinderen mee. Mijn leven is eindelijk hoe ik het gedroomd had. Ook al had ik het niet zo kunnen bedenken. Ik ben bij mijn eigen kern gekomen en daar heeft Afrika het laatste zetje, zeg maar zet, bij gegeven.”

 Mail

 Print