Jan Rietman slaat andere weg in

Foto: Beusker, Roy

„Ik ben gaan terugkijken. Wat heb ik allemaal meegemaakt?”, vertelt Jan Rietman. „Daar ben ik over gaan schrijven. Ik ben nu een open boek. Dat is ook de titel van mijn nieuwe cd en theatertour geworden. Voor mij geldt: je moet je verleden een plaats geven voordat je alles open in de toekomst aan kunt gaan.”

Jan zegt het vol vuur: „Het valt me op dat iedereen zo gesloten begint te raken. Daar moeten we vanaf. In België, waar ik woon, heb je nog praatcafés, ’hoe was jouw dag?’ Het is soms zo: mensen komen thuis, het eten komt op tafel, de tv gaat aan. En als ze dan De Wereld Draait Door missen, wat ik overigens een erg leuk programma vind, dan is het huis te klein. Mensen communiceren niet meer. Ik heb nu nummers gemaakt waar je met mensen over kunt spreken. Je kan met muziek iets los maken. En als je de liedjes zelf schrijft, méén je wat zingt.”

Heisa

Jan: „Het is het begin van een nieuwe carrière. Het zal voor veel mensen een schok zijn. Die denken ’Jan Rietman, o, dat is vast lollig’. Ik ben natuurlijk bekend van LosVast. Een hoop heisa maken en roepen: ’kan dat dak eraf!’.”

Openhartig vervolgt hij: „Met mijn vader had ik veel ruzie. Om de muziek die ik speelde. Ik heb ooit eens een ukelele op zijn kont kapotgeslagen. Ik ben niet naar zijn begrafenis gegaan. Ik heb daar zóveel spijt van gehad. Hij overleed toen ik 13 was. Dat mijn vader doodziek was, heb ik nooit beseft. Kinderen werden vroeger heel anders opgevoed.”

Hij overdenkt: „Als ik dood ga, zal ik mijn vader weer zien. Daar ben ik van overtuigd. Ik heb een kruishoutsessie gedaan. Dan maak je contact met de doden. Na een aantal vragen bleek dat mijn vader er was. Uit dat ’gesprek’ kwam: ’weet je dat je ooit een broertje hebt gehad? Hij heette ook Jan en is verdronken toen hij drieëneenhalf was’. Ik was eerst lacherig over dat soort dingen. Ik ben naar de burgerlijke stand gegaan. Bleek het echt zo te zijn. Toen dacht ik ’er móet meer bestaan’. Het was een openbaring.”

Jan heeft er een nummer op zijn nieuwe cd aan gewijd: Ik weet nog steeds niet wie je bent. Vertelt: „De tekst emotioneert me. Ik heb geschreven dat ik zo vaak aan hem denk, al heb ik hem niet gekend. Het blijft mijn broertje. Ik wil zo graag weten wie hij was. Ik ben nu als enig kind opgegroeid.”

Heb je dat je moeder verteld?

„Nee. Zij heeft die pijn denk ik bij mij weg willen houden. Ze was aan het overlijden en ik was van ’wil je me nog iets vertellen?’. Geen wóórd. Ze heeft het er nooit over gehad. Het was natuurlijk ook háár verdriet. Wat een kracht om uit liefde voor je kind zo’n verdriet alleen te dragen. Maar ik zal haar ook ooit weer zien. Ze is mijn held, steun en toeverlaat geweest zolang ze leefde. Ik kan niet wachten weer met haar te praten, ik heb nog wel een paar vraagjes...”

„Ik ben zelf volledig open naar mijn kinderen. Ja, weer die communicatie. Toen Els en ik gingen scheiden, hadden we ruzie met elkaar over dingen. Anders ga je niet scheiden. We besloten onze kinderen openheid te geven. We zaten ook nog gewoon bij elkaar aan de keukentafel. Onze jongste zei op een gegeven moment: ’je kan je niet voorstellen hoe belangrijk het is dat jullie met elkaar praten en met óns praten’.”

Wat wil je mensen meegeven door dit alles te bezingen?

„Meegeven, meegeven… Dat ze zich niet hoeven te schamen voor hun eigen gevoel. Dat méér mensen dingen ervaren. Ik zit hier niet de wereldverbeteraar uit te hangen. Het zijn gewoon mooie liedjes die ik wil delen. Tien jaar geleden had ik dit niet gekund denk ik. Ik ben nu 56. Je leven word getekend en gekleurd door wat je hebt meegemaakt.”

Waarom woon je eigenlijk in België?

„Omdat ik verliefd werd. Dat ging naar de knoppen, maar ik ben er blijven hangen. Ik ben nu alweer een tijdje keigelukkig, met een Belgische ook. Mijn kinderen zeiden na de scheiding ’probeer eerst eens alleen gelukkig te worden’. Dat heb ik ook gedaan. De liefde voegt wel veel toe aan je leven. Het is een soort drijfveer. Dat je honderd keer beter in je vel steekt.”

Veel van je nummers gaan over de dood. Ben je zelf bang om dood te gaan?

Resoluut: „Nee. Helemaal niet. Ik zou wel eens drie dagen proefdood willen zijn. Kijken wat er in die hemel allemaal gebeurt. Maar dan wel weer terug, want ik vind het hier nog veel te leuk. Ik denk dat als de evolutie echt zo zou zijn dat er hierna iets is, alles een station is. Het leven is een uitdaging. Met al zijn geheimen en onvoorspelbaarheden. Toch, doodgaan lijkt me wel spannend. Wat is daar nou voor engs aan?”

 Mail

 Print