Arijan van Bavel zoekt theater

De 30-jarige Brabander vertelt: „Ik heb nu niets meer met het Midi Theater te maken. We, en dan bedoel ik Linda, mijn vriend Joris en ikzelf, hebben tweeënhalf jaar keihard gewerkt om ons plan te laten slagen. De gemeente had het gebouw voor ons gekocht, wij zouden de exploitatie doen. Maar dat bleek voor ons toch niet haalbaar. Nu exploiteert iemand anders het. Als ik het allemaal van tevoren geweten had, was ik er nooit aan begonnen.”

Arijan steekt de hand in eigen boezem: „De fout die we óók hebben gemaakt, naast het tekenen van het contract, is dat ik er op de eerste persconferentie zat als Adje. Ik had er als Arijan moeten zitten, of helemaal niet. Al na een seconde wist ik dat we er verkeerd aan hadden gedaan. Door kort door de bocht vragen als ’dus Adje krijgt een theater van de gemeente’. Maar het kwaad was al geschied. Natuurlijk vind ik het vervelend dat het niet gelukt is.”

x Hoewel de entertainer na het onderzoek deze zomer definitief een streep zette onder zijn theaterdroom, vertelt hij nog één keer hoe het zat: „Op een dag liepen Linda en ik langs de voormalige bioscoop, die misschien wel gesloopt zou worden. Zonde, vonden we, want het is een karakteristiek gebouw. We bedachten dat het wellicht leuk zou zijn om er de pijlers televisie, onderwijs en theater te verenigen.”

Onbevangen legden ze het plan voor aan burgemeester en wethouders. „Zij gingen nadenken, ondertussen polsten wij onderwijsinstellingen en theaterproducenten. Iedereen vond het interessant en spannend. En het Tilburgse onderwijs zou een aantal stageplekken rijker zijn. Idealisme gecombineerd met commercie dus. Misschien wel naïef inderdaad. We waren een paar jonge honden die direct serieus werden genomen.”

Ze werkten het plannetje uit. „Op hooguit een A4’tje.” Toen kwam het bericht dat de gemeente het gebouw had aangekocht. „Daar schrokken wij van. Als de wiederweerga zijn we een bedrijfsplan gaan schrijven. Wij waren dus niet verantwoordelijk voor de aankoop, alleen voor het plannetje. De bestemming lag nog open, maar toch. Het ging ons veel te snel. Het voelde alsof we ergens sneeuw hadden ontdekt, in ons enthousiasme een sleetje hadden gepakt maar halverwege de helling ontdekten dat er een motortje op zat. Iedereen rekende opeens op ons. Maar wij hadden het allemaal onderschat.”

Toch gingen ze door: „De gemeente vroeg of we mensen konden contracteren. Zestig procent was rond. Wij vonden het niet gezond dat de gemeente de verbouwing toch startte. Maar er leek geen houden aan. Alsof we in een rollercoaster zaten.”

„In juni vorig jaar hadden wij ons al willen terugtrekken. Maar de toenmalige verantwoordelijk wethouder zei ’zeg wat jullie nodig hebben opdat jullie toch tekenen’. Met die vette worst trokken ze ons over de streep. Bovendien hadden we er ook al een jaar van onze energie in zitten, dus wilden we niet zomaar opgeven.”

Voor de zekerheid lieten ze iets in hun contract opnemen. „We wilden het financieel gezond houden, dus lieten we erin zetten dat als het voor ons niet meer haalbaar was, we te allen tijde uit het project mochten stappen. Daardoor kregen we weer wat meer lucht.” Geeft toe: „Niet iedereen wist van die clausule.”

„Toen we doorhadden dat we het écht niet rond kregen, hebben we de gemeente zeven opties gegeven. Die koos voor de laatste; de optie waarin wij aangaven te stoppen… Toen heeft een andere organisatie, Theater Tilburg, de exploitatie op zich genomen.”

Jullie gedroomde theater is nog niet feestelijk geopend…

Hij lacht: „Of ik dan zou gaan? Als ik word uitgenodigd wel. Maar het is beter als het Midi Theater en ik even van elkaar loskomen.”

Tweet

 Mail

 Print