Het nieuwe gezicht van Wendy van Dijk

Foto: Nick van Ormondt

Wendy vertelt het met lachende ogen: „Toen ik de ochtend na de laatste opname van Dushi krakkemikkig uit mijn bed stapte, gaapte Erland complimenteus dat ik toch zo mooi zwanger was of zoiets. Ik leefde helemaal op. Tot ik in de spiegel keek: uitslag op mijn gezicht en olie in mijn piekhaar. Dat is liefde, dacht ik. Dat is liefde. Ik zie eruit als een vaatdoek.”

Het opnemen van Ushi en Dushi is achter de rug. Nog één keer zal de Antilliaanse mama Dushi ergens op een Nederlands gala verschijnen, maar daarna hoeft Wendy voorlopig niet in het pak. „Ik ben opgelucht. Het is het zwaarste wat ik ooit heb gedaan. Maar het was toch geweldig.”

De presentatrice zit lekker in haar eigen vel. Dat helpt. Midden in het gesprek zegt ze opeens over haar partner RTL 4-directeur Erland Galjaard: „Ik kan bij hem helemaal mezelf zijn. Dat is zo ontspannen. Hij geeft een nieuwe ferme basis aan mijn bestaan. Dat was nodig nadat mijn vader was overleden. Ik heb weer vaste grond onder de voeten, ook voor mijn zoontje Sem. En ik kan me nu creatief ontplooien zonder ergens beletsels te voelen. Ik moest Ushi overtreffen en daar moest ik heel ver voor gaan. Want dat karakter heeft zich zo sterk ontwikkeld. Op Curaçao bij opnames van Hart in Actie had ik destijds achter de schermen voor de grap met een Curaçaos karakter geëxperimenteerd. Dat hebben we nu perfect gemaakt.”

Ze peinst: „Erland luistert. Hij begrijpt me en stimuleert me. Het helpt dat hij in hetzelfde vak zit. Ik heb het nodig om over mijn werk te praten, het te delen.”

Bollend buikje

Wendy zit met een bollend buikje – „bij de tweede baby toont het sneller” – aan een kopje uiensoep. Ze praat enthousiast over het typetje dat ze volgende week zaterdag in haar nieuwe Ushi en Dushi-show voor het eerst uitgebreid aan Nederland gaat laten zien.

„Haar belichamen was echt veel heftiger dan ik dacht. En omdat ik natuurlijk ook nog zwanger ben, gieren de hormonen door mijn lijf. Ik heb al mijn beheersing moeten gebruiken. Er zit namelijk een heel kunsthoofd aan me vastgelijmd. En daaronder draag ik een compleet dikmaakpak met borsten en alles. Ik heb er in het begin paniekaanvallen door gehad. Dan zag mijn broer Mike, die zo veel mogelijk meeging, dikke tranen over die bolle, bruine kunstwangen rollen. We hadden opnames op Curaçao. Hij riep dat hij het gezicht wel van me af wilde scheuren, maar dat kan dus niet. Het eraf halen kan alleen heel voorzichtig met speciale lijmoplosser en het duurt een half uur. Mijn enige hulp was een soort koelingsysteem in een speciaal T-shirt onder het pak. Als ik was aangesloten op die koeling liep er door draadjes in dat shirt koud water over me heen. En dan kon ik mijn siliconen kunsthanden even uitdoen. Wat een opluchting. Ik zat op zo’n moment alleen met dat hoofd.”

Gebaart: „Het gekke met mij is wel dat het na zo’n aanval weer over is. En de mensen van de make-up zijn heel lief. Die zeiden steeds: als het vandaag niet gaat, dan doen we de opnames gewoon morgen. Want het is niet klaar met dat pak natuurlijk. Ik moet ook nog acteren. Me helemaal Dushi kunnen voelen. Ik doe aan Bikram-yoga, dat is yoga waarbij je de oefeningen uitvoert in een ruimte waar het veertig graden is. De ervaring die ik daar heb opgedaan heeft me ook geholpen. Ik heb in dat Dushi-pak zelfs in de brandende zon op het strand van Curaçao gestaan. Ja, ik moet er nu even niet aan denken.”

Omdat Wendy er niet uit kon gaan zien als een mislukte soort magere zwarte Piet werd de hulp ingeroepen van de grime-experts Unreal, die in Nieuw-Zeeland drie jaar lang de opnames van The Lord of The Rings hadden begeleid. Zij zijn gespecialiseerd in het maken van trollen en andere monsters en deinsden dus zeker niet terug voor een aanstekelijk aanwezige Antilliaanse big mama. Wendy: „Matthias Scholten had hen op internet gevonden. Het maken van mijn siliconen tweede huid was heel eng. Mijn hele hoofd werd ingegipst. Ik kon alleen maar ademhalen door een rietje. Ik moest mezelf overgeven en het ondergaan wetende dat ik niks kon doen en ook zeker niet in paniek moest raken terwijl het gips harder en harder werd en de druk hoger en hoger. Er waren allemaal mensen met me bezig en het duurde geloof ik 20 claustrofobische minuten voor het gips werd opengebroken. Uitgaande van dat afgietsel van mijn gezicht is het gezicht van Dushi gebeeldhouwd in siliconen. Ik ken niet het hele proces, maar het is prachtig geworden. Het is een echt gezicht met een nek en alles. Dat hangt dan op een soort pruikenkop klaar om om me heen te gaan. Als het zit, moet ik drie uur gaan liggen om de make-upexperts de kans te geven het gezicht helemaal aan me vast te lijmen. Je moet je voorstellen: het zit echt overal tot op mijn oogleden, waardoor de vorm van mijn ogen helemaal verandert. Ik kan het ook niet twee dagen achter elkaar doen. Mijn huid moet bijkomen. De dag erna zit ik helemaal onder de uitslag.”

Kunstborsten

Wendy denkt even na: „De regisseur David heeft me een keer half aangekleed met alleen het hoofd op zien rondlopen terwijl ik alleen maar prevelde: dit gezicht hoort bij mij, dit gezicht hoort bij mij. Soms kostte het echt moeite om in de rol te komen.”

„Eerst zaten er ook nog borsten en een borststuk aan het hoofd vast, maar die zijn er nu afgehaald omdat het anders echt te zwaar werd. Het scheelde 1,2 kilo!”

Ze grijnst: „Door de zwangerschap heb ik nu minder losse kunstborsten nodig dan eerst en uit het dikmaakpak is een stuk van de buik gehaald. Die ruimte vult mijn lichaam ook zelf in.”

Je was bezig met de opnames toen je ontdekte dat je zwanger was. Heb je niet overwogen te stoppen?
„We hebben toen wel razendsnel laten uitzoeken of de stoffen in de vermomming wel goed waren voor de baby. Omdat je als je zwanger bent bij wijze van spreken niet eens antiluizenshampoo mag gebruiken, maar het was geen probleem. Ook de lijm niet.”

Droombeeld

Ze wrijft in een reflex over haar buik. „Dit kindje was niet gepland. Het is ons overkomen, maar we omarmen het met liefde. Ik had een tweede baby eigenlijk uit mijn hoofd gezet. Ik heb eraan gedacht toen Sem een jaar of vier was. Dan zorgt de natuur dat je eierstokken gaan rammelen. Maar het was toen niet aan de orde. Ik had het uit mijn hoofd gezet, afscheid genomen van de gedachte. Nu is het ook heel raar gegaan. Eerst die onverwachte zwangerschap met een miskraam als tragisch einde en toen een nieuwe zwangerschap terwijl ik dacht dat ik nog aan het ontzwangeren was. Ik had bloedingen, was misselijk, alles eigenlijk.”

Wendy glimlacht: „Ik had zo’n droombeeld van Sem met zijn hoofdje tegen mijn zwangere buik. Dat komt nu uit. Ons kindje komt als alles goed is half maart, in de tijd tussen de opnames van X Factor en de X Factor-live shows. Heb ik ook heel erg zin in. Maar eerst Ushi en Dushi.”

Wat is Dushi dan voor een karakter? Wat voor reacties krijgt je terug bijvoorbeeld van mensen als Frans Bauer, Linda de Mol, René Froger en Derek Ogilvy die je op de Antilliaanse big mama trakteerde?

„Derek Ogilvy is echt van slag geweest. Ik had hem eerst verrast met Ushi waar hij met boter en suiker in was gegaan en toen op het RTL-feest had ik hem weer beet als Dushi. Hij had tranen in zijn ogen van ellende. Hij moest echt huilen, hè. Ach, en dan zijn er mensen die hem plagen en zeggen dat hij als ziener dat had moeten weten. Maar verkleedpartijtjes zijn natuurlijk niet de wezenlijke dingen waar de spirituele wereld zich mee bezighoudt. Het karakter van Dushi? Ja, ze is heel extravert, als haar durf en doe ik alles. Bij tv shows waar ze is, gooit ze alles overhoop. Iemand met wie ik draaide, noemde haar een Antilliaanse Paul de Leeuw of een Ruby Wax van dat eiland. Mijn uitdaging is ook niet onherkenbaar te zijn, want dat is geregeld. Maar ik wil het karakter geloofwaardig en overrompelend, aanstekelijk Antilliaans laten zijn.” Wendy knipoogt: „Ik denk dat jij Dushi volgende week nog wel tegenkomt op een rode loper.”

 Mail

 Print