Geen poespas voor Sophie Dahl

Foto: Kippa

Met een verwaaid hoofd van de Hollandse wind – „Ach, ik kom uit Groot-Brittannië dus kan wel tegen een regenspatje” - vertelt Miss Dahl haar geschiedenis. Van mollige tiener op het Engelse platteland tot haar wereldwijde modellencarrière. En niet te vergeten, hoe ze uiteindelijk een gezonde relatie met eten vond.

„Ik realiseerde me uiteindelijk dat de mentaliteit van mijn grootmoeder Gee-Gee, een voormalig revuedanseres met lange benen, helblauwe ogen en golvende, blonde lokken, de enige manier was om slank én gelukkig te zijn. Dat betekent gewoon goed eten; dagelijks drie maaltijden, vers bereid, zonder chemische toevoegingen, geen gesnoep en elke dag een lange wandeling. Zo simpel.”

Als het aan de schrijfster ligt lezen we minder glossy dieetdagboeken van graatmagere filmsterren waarin ze beweren tien amandelen en een kopje kwark te eten. „Allemaal verzinsels! Dat is niet eens lekker! Eten heeft niets te maken met jezelf uithongeren of volproppen, maar alles met genieten. En dat kan alleen met verse producten! Met mate natuurlijk.”

Verontwaardigd: „Ons wordt verteld dat je idiote diëten moet volgen en vooral ook heel idiote sporten als zweetyoga. Volgens mij ronduit onhygiënisch. Of dat we koolhydraten uit ons eetpatroon moeten weren.”

Toch heeft de inmiddels slanke blondine het zelf ook allemaal gevolgd. Gruwelt: „Het meest bizarre was wel het raw-fooddieet, waarbij mijn alternatieve arts predikte dat ik mijn urine moest opdrinken. Dat ging me echt te ver.”

Bizar

Sophie vindt het komisch dat ze uitgerekend op haar dikste punt in de modewereld belandde. Het zou bijna een verhaal kunnen zijn wat haar grootvader heeft geschreven. „Het was een bizarre samenloop van gebeurtenissen. Maar ja, ik denk dat de tijd rijp was voor een vol model na alle graatmagere skinny lijfjes op de catwalk. Daarnaast was ik goed te marketen vanwege mijn achternaam.”

Was je ongelukkig in die tijd?
„Oh nee hoor, ik kreeg heel veel aandacht. Bovendien was ik nog maar negentien en leefde ik als op een wolk. Ik dwarrelde er als tiener vrolijk doorheen.”

Dahl schrijft zoals ze praat. Vol passie, met veel details en letterlijk geuren en kleuren. In haar nieuwe kookboek Miss Dahl’s heerlijkheden kom je veel te weten over haar hechte familie, waar het samenzijn rond de eettafel een belangrijke traditie is. „Ik weet niet of het eten is wat ons bindt, maar op de één of andere manier zijn we het wel altijd aan het doen.”

Ze lacht haar tanden bloot. „De lunch bij mijn oma bestond altijd uit gebraden vlees met dikke jus, en mijn tante Lucy maakt de meest heerlijke Victoria sponge-cake. Ja, we zijn wel allemaal veelvraten in de familie, en ook gek op het drinken van thee. Echt Engels hè. Eten en koken zijn daarom ook heel belangrijk in mijn leven. Eigenlijk zijn al mijn herinneren wel gebaseerd op een gerecht, of bijvoorbeeld de geur die uit de oven komt.”

Muziek

Van opa Roald zal ze nooit vergeten hoe hij vlak voor zijn overlijden in 1990 toast met marmelade voor haar maakte. „Ik was dertien toen hij overleed, dus zoveel weet ik helaas niet van hem. We maakten veel wandelingen, en praatten daarbij over niet al te ingewikkelde dingen.”

En de liefde voor muziek?
„Mijn moeder draaide tijdens het koken altijd Dolly Parton, Crystal Gayle of Stevie Wonder. Overigens drukte mammie mij ook altijd op het hart hoe belangrijk het is om je man goed te eten te geven. Een man was, zei ze, dankbaar voor de buit die hij voorgezet kreeg. En zo niet, dan kon hij zijn borst natmaken.”

Niet zo vreemd dus dat Sophie veel kookt voor haar grote liefde, de twee jaar jongere Britse muzikant Jamie Cullum. „We kunnen allebei heel gepassioneerd genieten van eten. Al is het niet zo dat hij daar dan weer de muziek bij uitzoekt. Zo theatraal zijn we niet. Voor mij gewoon Blondie, of de Pretenders.”

Tweet

 Mail

 Print