De tranen van Barry Atsma

Stijn (Barry Atsma) en Carmen (Carice van Houten) blijven van elkaar houden, in voor- en tegenspoed.

Foto: Bob Huitink

Barry Atsma vindt het goed dat de film zoveel stof doet opwaaien. De meningen over het regiedebuut van Reinout Oerlemans lopen uiteen. „Het gaat om mijn karakter, Stijn. Hij bedriegt zijn doodzieke vrouw. Het zou een schande zijn dat Kluun, de schrijver van het boek, een platform heeft gekregen. Gelukkig krijg ik ook heel positieve reacties. Dat er nu veel discussie over is, wil zeggen dat het een goede film is.”

Barry was in de filmperiode extra gevoelig voor emoties door de geboorte van zijn dochtertje Charley, vijf maanden geleden. „Ik kreeg te maken met twee uitersten. Met een geboorte en het afscheid, de dood. Dat was zo heftig, dat ik er vaak wakker van lag.” De acteur lacht: „Natuurlijk ook omdat Charley toen nog niet doorsliep.”

Hij vervolgt: „Gelukkig kreeg ik een hele week vrij om van de baby, mijn andere dochtertje Zoë en mijn vriendin Izaria te genieten. De bevalling en de tijd daar omheen was zo overweldigend, dat ik het fijn vond om het gevoel op de set weer van mij af te spelen. Terwijl de rol van Stijn, de heftigste filmrol die ik ooit heb gespeeld, ook veel in mij losmaakte.”

Tijdens de laatste scène van de film, het euthanasiemoment van Carmen, gespeeld door Carice van Houten, hield niemand het op de set meer droog. „Iedereen leek ineens te beseffen hoe belangrijk het is om te genieten van wat je hebt. We stonden met z’n allen te huilen. Ook omdat Carice het heel overtuigend deed. Af en toe werd er ook een wrede grap gemaakt en moest iedereen lachen. Huilen en lachen liggen dicht bij elkaar. Ik denk dat alle castleden die dag met een ander gevoel naar huis zijn gegaan. En als je thuis een pasgeboren kindje hebt, voelt dat heel bizar. Maar tegelijkertijd ook mooi en bijzonder.”

x Barry heeft begrip voor de schrijver van Komt een vrouw bij de dokter gekregen. „Kluun is eigenlijk heel moedig. Hij heeft zich kwetsbaar opgesteld door zijn verhaal openbaar te maken. Natuurlijk heeft hij fouten gemaakt, veroorzaakt door angst. Angst voor zwakte. Daarom ging hij op zoek naar gezonde vrouwen. Kluun, oftewel Stijn, is niet iemand waar je een hekel aan moet krijgen. Hij is de weg kwijt en als vriend zou ik hem flink door elkaar schudden.”x

Barry is door de film in contact gekomen met een jongen die zich juist heel goed kan verplaatsen in de hoofdpersoon. „Hij had zijn 32-jarige vriendin verloren aan borstkanker. Samen hadden ze een kindje van één jaar. Hij vertelde dat hij het vreemdgaan van de hoofdpersoon niet goedkeurde, maar dat hij het wel begreep. De film vond hij geloofwaardig, dat is een van de grootste complimenten die ik heb gekregen.”

„En de stichting Amazones, bestaande uit vrouwen met borstkanker, zijn met een hele groep naar de bioscoop geweest. De meesten vonden het gevecht dat in de film wordt gevoerd puur en realistisch. Ik denk dat we dan kunnen zeggen dat we het goed hebben gedaan.”

Het meeste commentaar krijgt Barry van mensen die zelf niemand in de nabije omgeving hebben verloren. „Er was een vrouw die zei dat ze een hekel aan mij had gekregen nadat zij de film had gezien. Allereerst slaat die opmerking nergens op, want ik speel een rol. Maar dat iemand zoiets roept terwijl zij mij nog nooit heeft ontmoet en we nog nooit een gesprek over het onderwerp hebben gehad, begrijp ik niet. De film laat niemand onberoerd, dat is het mooie eraan. Kluun heeft ervoor gezorgd dat iedereen er een mening over kan hebben, positief of negatief. Er wordt over gesproken en dat hebben we mooi wel bereikt.”

Barry is wel blij dat deze periode voorbij is en hij zich weer op andere dingen kan richten. „In het theater speel ik een gelovige jongen die in de kast zit, is ook heftig, maar heel anders. Hoe bijzonder en intensief de afgelopen maanden ook waren, het is tijd voor iets luchtigers. Ik ben blij dat ik mijn gewone leventje weer kan oppakken, terwijl er zat mensen zijn die dat niet kunnen. Daar ben ik mij zeker van bewust.”

 Mail

 Print