Gerrie van der Klei maakt rentree bij Purper

Foto: DaniÎl Kroll

Niet alleen gaat Gerrie weer optreden, ook wordt ze 22 februari 65 jaar. „Deze verjaardag is extra bijzonder omdat ik zo ben geconfronteerd met mijn sterfelijkheid. Meer dan ooit vind ik dat je alles moet vieren in het leven. Ik heb mezelf voor mijn terugkeer bij Purper én mijn verjaardag twee jurken van Sheila de Vries gegund.”

„Het was voor mij verschrikkelijk om na twee dagen repetitie voor Purper in Concert af te moeten haken”, vertelt Gerrie, die zich het moment dat ze te horen kreeg dat ze kanker had nog helder voor de geest kan halen. „Ik heb gevloekt. En Frans Mulder, onze Purper-voorman, nog wel een beetje meer dan ik, denk ik. Want het is zijn programma en hij moest plotsklaps de hele boel aanpassen.”

„Bij mij duurde het even voordat tot me doordrong wat de diagnose van de artsen betekende. In eerste instantie denk je meteen praktisch: welke afspraken moet ik afzeggen? En: hoe lang gaat het allemaal duren? Toen de arts me voorspelde dat het al gauw een halfjaar in beslag zou nemen, dacht ik: dat is véél te lang! Maar toch is het precies zo gelopen.”

„In tweede instantie schoot wel eens door me heen: zou het wel goed aflopen en hoe lang heb ik dan nog?”, vertelt Gerrie. „Gelukkig stelde mijn arts me meteen gerust. Mijn poliep was tijdig ontdekt en zat op een plek die goed was te behandelen.”

Gerrie heeft haar leven zo min mogelijk door haar ziekte laten beheersen. „Natuurlijk moest ik behandelingen ondergaan en stoppen met zingen. Maar ik ben wel doorgegaan met mijn lessen en workshops aan het conservatorium van Zwolle. Je hebt er niets aan om bij de pakken neer te gaan zitten.”

„Sommige mensen spraken daarover wel eens hun verbazing uit: wat ben je toch sterk, meid. Maar wat had ik dan moeten doen? Je leven gaat nu eenmaal door. Dan kun je er maar beter het beste van maken.”

Met een kleine glimlach: „Wat ik heb gemerkt, is dat de tijd, gelukkig, ook de neiging heeft om te krimpen. Nu ik aan de vooravond van mijn terugkeer bij Purper sta, lijkt het net alsof ik vorige week nog voor het laatst in Carré stond.”

De afgelopen weken is Gerrie weer voorzichtig gaan repeteren. „Ik heb wat try outs gedaan en ben nu echt toe aan Carré. Eigenlijk zou ik op mijn grote dag nog een controle hebben. Die heb ik iedere twee maanden. Ze kijken dan met een kleine camera in mijn strot om te zien hoe het gaat. Omdat ik na afloop van zo’n controle hees ben en keelpijn heb, heb ik de afspraak verplaatst. Ik wil er helemaal voor kunnen gaan.”

Gerrie knikt: „Ja, mijn ziekte heeft me bewuster gemaakt van het leven. Ik tel nog meer mijn zegeningen. Dat doe ik eigenlijk al sinds ik tien jaar geleden met mijn auto over de kop vloog en er wonder boven wonder alleen met drie gebroken ribben vanaf kwam. Zo’n ervaring heeft grote impact. En toch heeft het een merkwaardig neveneffect: als dat soort dingen je gebeurt en je komt er goed vanaf dan opent het wel je ogen. Dan ga je haast automatisch meer genieten van het leven.”

Oude patronen

„Soms valt me op dat mensen kunnen zeuren over niets. Over het weer, of dat ze niet weten wat ze aan zullen trekken. Daar ga je anders mee om als je een keer je eigen sterfelijkheid hebt gevoeld. Ik denk wel eens: mens je moest eens weten hoeveel je hebt om dankbaar voor te zijn. Maar goed, niets is menselijker dan vervallen in oude patronen. Daar betrap ik mezelf ook wel op.”

Woensdag 24 februari is de dag waarop Gerrie voor het eerst met Marco Braam, Erik Breij, Tony Neef en Frans Mulder schittert in Purper in Concert. „Ein-de-lijk mag ik er gaan staan”, vertelt ze stralend.

„Ik kijk zo ontzettend uit naar dat moment. Of het publiek me heeft gemist? Het zal ze een zorg zijn geweest, denk ik wel eens. Maar ik heb van Frans begrepen dat er wel eens dames waren die vanuit het publiek riepen dat ze Gerrie van der Klei wel misten. Frans had teruggeroepen: ’als u het na afloop niets hebt gevonden, krijgt u uw geld terug.’ Gelukkig is er nooit iemand komen reclameren.”x

Dat soort verhalen deden Gerrie stiekem plezier. „Natuurlijk streelt het dat mensen je afwezigheid opmerken. Dat is een compliment. Anderzijds voelde ik op die momenten ook wat het van Frans, Marco Braam, Erik Breij en Tony Neef moet hebben gevergd om opeens iemand uit het gezelschap te missen. Gelukkig kunnen we vooruit kijken. Purper is weer compleet!”

 Mail

 Print