Moeder Georgina Verbaan hoopt op verzoening

An met echtgenoot Peter. Foto: Blauw, Ab

De 29-jarige Georgina hing, toen ze haar zwangerschap ontdekte, niet direct met haar moeder aan de telefoon. De twee hebben al zes jaar geen contact. En dat doet mama An nu veel pijn: „Ik hoop meer dan ooit op een verzoening. Ik verlang ernaar Georgina te steunen. En ik wil mijn kleinkind straks zo graag in mijn armen houden.”

An de Wit heeft geaarzeld of ze over de nog altijd aanwezige kloof tussen haar en haar dochter zou praten. „Ik wil Georgina niet boos maken. Maar aan de andere kant denk ik dat dit een opening kan zijn. Misschien dat de zwangerschap haar verandert, waardoor ze milder naar de situatie gaat kijken. We hebben geen ruzie gehad hoor toen. Maar we hebben jaren geleden samen besloten dat we elkaar ruimte moesten geven.”

Bemoeizucht

„Ik was net gescheiden van mijn tweede man, de vader van haar jongere broer Oswin. Georgina zat in GTST en ik had mijn huidige echtgenoot Peter ontmoet. Georgina en ik kibbelden af en toe. Zij ergerde zich aan mijn bemoeizucht, zag niet dat ik haar alleen maar wilde beschermen. We stelden vast dat ik haar de kans moest geven in vrijheid haar eigen bestaan op te bouwen. En dat heeft ze voorbeeldig gedaan. Maar ik verlang nu weer naar het herstellen van een moeder-dochtercontact. Ik hoop dat zij mijn uitgestoken hand aan wil nemen.”

An en Georgina hebben elkaar al jaren niet gezien. An leest in de krant wat haar dochter allemaal doet en Georgina kan haar moeder, die intussen onder andere het boek Rimpels op je ziel schreef, eveneens af en toe in de media zien. „Ik ben zo bang dat ik mijn pasboren kleinkind straks ook op een krantenpagina voor het eerst onder ogen krijg. Dit verhaal is dus een poging dat te voorkomen. Ik wil Georgina steunen. Zonder de betwetermoeder te zijn, die zij misschien vreest. Ik wil haar nog steeds alle ruimte geven om zelf beslissingen te nemen over zaken, maar ik zou zo graag weer een beetje betrokken zijn bij haar leven. Het is fijn om als je zwanger bent te kunnen praten met mensen die het al hebben meegemaakt. Vooral met je moeder. In haar buik heb je tenslotte zelf negen maanden gewoond.”

Toen An zelf zwanger was van Georgina, was ze 23 en woonde alleen in Den Haag. „Dat was een eenzame tijd. Na de bevalling heb ik zes weken bij mijn ouders in Limburg gelogeerd. Omdat het heerlijk was om in die kwetsbare dagen dicht bij mijn eigen ouders te zijn. Dan besef je hoe intens en echt zij van je houden. Ik wil diezelfde geborgenheid aan Georgina en haar vriend Rob laten voelen. Het kindje verdient familie. De cadeau gekregen babykleertjes van Georgina hingen destijds feestelijk aan de schoorsteen bij mijn ouders.”

Gescheiden

An de Wit woont intussen met haar partner Peter in Almere en heeft er een praktijk als coach. „Maar ik zal geen coachmoeder zijn. Werkelijk niet. We houden zaken en privé gescheiden. Ik droom trouwens weer regelmatig van Georgina. Vroeger waren dat nachtmerries waarin we kibbelden. Tegenwoordig knuffelen we elkaar. Ik zei laatst nog tegen Peter: misschien is dat de voorbode van een betere tijd. Georgina was trouwens al toen ze jong was een flapuit. Zo zei ze eens tegen de buurvrouw: ’wat hebt u een lelijke man, u kunt toch wel beter krijgen’. Ik kan me nu op die spontaniteit verheugen.”

An wordt ook bijna oma van de dochter van Peter. „Ik heb het logeerwiegje voor dat kindje net geïnstalleerd. Mijn grootste wens is dat er vanaf oktober als Georgina is bevallen ook af en toe een beroep zal worden gedaan op dat wiegje voor haar kindje. En dat we dan af en toe met het hele spul en alle grut aan één eettafel mogen zitten. Dat zou me zo gelukkig maken.”

 Mail

 Print