Gerrie van der Klei genezen van kanker

Foto: DaniÎl Kroll

Volgende maand opent Gerrie, met de rest van de cast, het DeLaMar theater in Amsterdam. Dat wordt een thuiswedstrijd, Gerrie woont enkele tramhaltes van het nieuwe theater vandaan. Haar tuintje is inmiddels wel gewied.

Gerrie speelt in deze voorstelling de rol van Jacqueline, de hartsvriendin van Albin (door Jon van Eerd) en eigenaresse van een chic restaurant. „We zitten nu midden in de repetitieperiode”, vertelt Gerrie. „Het is pittig, maar het wordt fantastisch! Ik voel me ook waanzinnig goed. Gisteren ben ik weer bij de VU geweest voor controle. Dan gaan ze met zo’n cameraatje je strot in. Alles is dik in orde. Die controles gaan voorlopig nog even door. Ik moet me geregeld melden, maar dat doe ik graag. Ik heb ongelofelijk veel geluk gehad. Vorig jaar werd er een kwaadaardige poliep op mijn stembanden ontdekt. De schrik zat er goed in. Vreselijk ook dat ik mijn Purper-collega’s teleur moest stellen. Ik zou daar vorig seizoen immers de leading lady zijn. Ik heb Frans Mulder toen moeten bellen met de mededeling ’zoek maar zo snel mogelijk een vervangster’. Erg spijtig, want ik had me er zo op verheugd. Maar goed, het was niet anders en nu ben ik ’schoon’ zoals dat heet in medische kringen.”

Bent u gevraagd of moest u auditie doen voor La Cage aux Folles?
„Auditeren, natuurlijk. Je wordt tegenwoordig niet zo maar gevraagd. Al heb je nog zo’n enorme staat van dienst achter de rug, de dames en heren producenten willen je toch nog even iets zien doen. Een stuk tekst voordragen of een liedje zingen… Begrijpelijk, want ze moeten dikwijls een heel nieuwe familie samenbrengen. Jij moet dan wel met je neus in het juiste plaatje passen. Uiteraard sprong ik een gat in de lucht toen ik alle auditierondes succesvol had doorstaan en gebeld werd met de vreugdevolle mededeling. Kan je je dat voorstellen na zo’n vervelend jaar met die poliep en die laserbehandelingen? Want er werd vaak geschreven dat ik geopereerd moest worden, maar het waren vier láserbehandelingen. Dat doen ze om de stem te sparen. Tja, en tussen die behandelingen door moest ik dan vervolgens vier weken rust houden. Dat is niets voor mij, rust. Vandaar dat ik maar wat graag mijn tanden zet in dit nieuwe project.”

Zes dagen per week zingen, mag dat wel?
„Dat is inderdaad een hele klus”, meent Gerrie. „Maar ik voel dat ik het aankan. Dat heb ik ook besproken met mijn artsen. Joop van den Ende moet er immers van op aan kunnen dat ik het stemtechnisch zal volbrengen. Maar ik ben volledig genezen en alles werkt perfect. Ik moet alleen af en toe wat meer kracht zetten. En laten we eerlijk zijn, de hoge c hoef ik ook niet meer te halen. Ik moet vrijwel alle musicalnummers meezingen. Er zitten veel vrouwen in La Cage, maar dat zijn verklede mannen, dus geen vrouwenstemmen. Totaal betekent het zo’n twee uur per dag zingen. Ik ben er klaar voor. De repetities verlopen heerlijk. Het is een gezellige boel met mensen als Jon van Eerd en Stanley Burleson.

Zelf heb ik me goed voorbereid. Ik heb uiteraard zowel de Franse als de Amerikaanse film van La Cage aux Folles gezien en vorig jaar ben ik nog speciaal naar West End gereisd om de Londense versie te bekijken.”

Is ’La Cage’ uw laatste voorstelling?
„Geen idee. Dat weet ik nooit. Telkens denk ik ’dit is de laatste’. Maar dan dient zich vrijwel meteen weer iets nieuws aan. Zo is het altijd gegaan. Laat ik het zo zeggen, we zien wel. Voorlopig ben ik onder de pannen. Ik vind het zo heerlijk om in Amsterdam te spelen, lekker met de tram naar mijn werk. Wat wil een mens nog meer? Na een reeks in het DeLaMar gaan we ook nog toeren door het land, maar voorlopig is het een thuiswedstrijd.”

 Mail

 Print