• Privé TV
    • Privé TV
    • Bubbels
  • Abonnement Weekblad
    • Voorwaarden
  • iPad
  • Column Evert

SNELNIEUWS

Zaterdag 1 november
 
 
Exclusieve artikelen van de Telegraaf redactie
za 30 okt 2010, 06:00

Rene Froger: 50 en wijzer

door Wilma Nanninga
Rene Froger vindt zijn leven steeds leuker worden. „Ik heb meer levenservaring en rust gekregen. Daardoor kan ik intenser genieten.” Rene wordt vrijdag 50 jaar. Hij is bij Natas weg geweest, heeft prostaatkanker gehad, zijn beide ouders verloren… Gelouterd begint hij aan de tweede helft.
Foto: AB BLAUW

„Ik ben, zoals dat heet, wijzer geworden. Ik ben nog meer waarde gaan hechten aan mijn gezin. Het is geen geheim dat Natas en ik dertien jaar geleden een paar maanden uit elkaar zijn geweest. Omdat ik alleen maar werkte, onze levens liepen niet meer synchroon. Gelukkig ben ik op tijd tot inkeer gekomen. En als er nu wordt gevraagd wat Natas voor mij is, antwoord ik ’alles!’ Zo is het en zo blijft het.”

Gehuld in joggingbroek zit Rene aan de keukentafel van zijn Blaricumse woning. Hij vertelt er over het verschrikkelijke missen van zijn ouders: „Ik moet er nog steeds aan wennen dat ik ze niet even kan opbellen”, zijn huwelijkscrisis: „Ik miste haar zo. Natas is mijn beste maatje. Ik wil haar nooit meer kwijt” en het begin van zijn carrière boven op een bierkistje in Café Bolle Jan. „Toen ik eenmaal met optreden begon, hanteerde ik twee tarieven; voor mensen die ik het gunde, was het 650 gulden, voor mensen die het konden missen 750 gulden.” Hij grijnst: „Dus als je een verkeerd klokkie om had, kon je betalen.”

Levende muziek

Echt optreden deed hij voor het eerst in 1979. 8„’s.Middags werd ik gebeld door Ricky van de Zandvoortse tent Caesars Palace. Ze zaten in nood want zanger Max Woiski, echt een grote in die tijd, was ziek. Ricky moest levende muziek hebben anders raakte hij zijn vergunning kwijt. Hij had me in Bolle Jan wel eens zien zingen. Hij vroeg: ’Wat kost dat?’ Dus ik zwaaien naar mijn vader. Waarop Bolle Jan fluisterde: ’Als je te weinig vraagt nemen ze je niet serieus’. Dus ik vroeg 350 gulden. We gooiden de grote spoelenrecorder achterin en mijn moeder, vader en ik reden naar Zandvoort. Nou had ik wel een probleem, want mijn repertoire bestond slechts uit vier nummers, waaronder You are my everything van Barry White, She van Charles Aznavour plus Three Times a Lady. En ik had er nog één. Enfin, mijn vader en moeder aan de bar. Mijn vader nam zijn eerste biertje en het ging goed. Er kwamen steeds klanten in de zaak die na een kwartiertje weer weggingen. Ik herhaalde mijn nummers, niks aan de hand. Maar vanaf half twaalf bleef men plakken en kreeg ik het benauwd. Mijn moeder bracht uitkomst. Iedere keer als ik door mijn repertoire heen raakte, riep zij: ’Doe je ook verzoeknummers? Kun je dan She nog een keer zingen? We hielden het vol tot half twee. Mijn vader had zich intussen lekker laten gaan, hij was als een balletje. Was mijn gage niet genoeg om de rekening te betalen. Moesten we honderd gulden bijbetalen, haha!”

Froger begon al op zijn zestiende te zingen. „Zondag was artiestenavond in Bolle Jan. Dan zaten er mensen van het Jordaan cabaret, Piet Römer was er vaak. En dan nam iemand zijn accordeon mee. Ik was wel heel goed op school, maar hield er niet zo van. Ik trad liever op, dus heb op een gegeven moment gewoon de microfoon gepakt. Maar ik deed wel twee cursussen Engels. Ik vond mijn uitspraak bij liedjes heel belangrijk.”

Rene werd gevraagd door de befaamde club Lido: „Ik was een jaar of 22 en kende inmiddels duizend teksten uit mijn hoofd. Tom Jones, Willy Alberti, Elvis Presley… Stond ik zo vijf à zes uur te zingen. Het was de opkomst van de Soundmixshow, waarmee Geer in 1985 doorbrak. Hem kende ik toen al. Komt latere cateraar Hans Verhaaf naar me toe, vraagt hij: ’Wil je meedoen met een talentenjacht?’. Ik: ’Alleen als ik zeker weet dat ik in de finale kom’. Dat kon je toen nog dealen… Nou ik kreeg mijn zin. De hoofdprijs was dat je twee maanden mocht meedraaien met de show. Daarin zaten toen Ted de Braak en Mini en Maxi. Die twee maanden werden vier jaar. En ik kreeg er zelfs mijn eigen showavonden, organiseerde ik dingen met Imca Marina en Ronnie Tober.”

En Froger bleef organiseren. Scoorde zijn eerste hit, ontmoette Natasja en werd langzaamaan de bekendste zanger van Nederland. Hij vulde steeds grotere zalen en zelfs stadions. Ook toen in 1994 Marco Borsato doorbrak. Frogers ster straalde. En hij bedacht de Toppers…

In 2004 ging hij opeens langs het randje. „Met vrienden gingen we de marathon van New York lopen. Ik stelde voor dat we bij de voorbereiding een sportarts zouden inschakelen. Die kerel controleerde ons bloed en urine. Bij mij riep hij meteen dat hij mijn prostaatwaardes hoog vond. Na de marathon, in april 2005, wilde hij het nog een keer laten meten. En toen was het bingo: kanker! We waren aan het opnemen in de studio. Ik weet niet meer hoe ik naar huis ben gereden. Het was vlak voor de Toppersconcerten. Mijn wereld stond stil, toch wilde ik niks aan de jongens vertellen.”

Hij denkt na: „Die sportarts heeft dus eigenlijk mijn leven gered. Zijn vader was overleden aan prostaatkanker, dus hij was er heel erg op gespitst.”

Geruchtenmachine

In het begin wisten alleen de arts, Natasja en Rene wat er aan de hand was. „Maar ja Froger in een ziekenhuis, dan duurt het niet lang of de geruchtenmachine komt op gang. Toen ik ergens hoorde dat ik teelbalkanker zou hebben, heb ik met ’die lange’ (zoals Rene zijn vrouw Natasja liefkozend noemt, WN) besloten dat ik het zou vertellen. Ik denk dat het taboe op prostaatkanker daarmee iets kleiner is geworden. Veel mannen denken dat prostaatkanker leidt tot impotentie. Dat kán, maar je hebt het in allerlei stadia. Gelukkig was ik er op tijd bij. Mijn uroloog stuurde mij naar de allerbeste chirurg in Frankrijk en hij heeft een zenuwbesparende operatie gedaan. Weet je wat klote was? Ik had het gevoel dat ik niets mankeerde. Prostaatkanker voel je niet.” Rene schatert zijn Amsterdamse lach. „Maar na die operatie voel je het wél! Zat ik daar een week met allemaal slangen en infusen uit mijn broek. Toen was ik wel even bang. Maar ik kan je melden dat alles het nog prima doet. Deze pro staat nog, hihi. Ik ben nu al vijf jaar schoon en dan heet het officieel genezen. Kan ik het mooi vieren met mijn vijftigste verjaardag.”

Het besef dat hij kanker heeft gehad, kwam pas na een tijdje. „In het begin heb ik lekker doorgewerkt om er niet aan te denken. Inmiddels besef ik dat ik een engeltje op mijn schouder had zitten. Stel dat ik niet had hardgelopen, of die sportarts niet had ingeschakeld. Dan was ik nu dood geweest…”

Froger liep in het jaar van de operatie opnieuw de marathon van NY. „Gekkenwerk, zo ongetraind. Maar ik wilde voor mezelf bewijzen dat ik er nog was. Ik riep grappend dat ik nu toch een stuk lichter was. Vijftien gram dan hè, want dat weegt een prostaat ongeveer.”

Rene is sinds hij zelf te maken heeft gekregen met kanker, actief geworden om het leed te bestrijden. Zo staat hij op 10 november in de AVRO liveshow Sta op tegen kanker. „Ik heb mensen gevraagd het nummer Here in my heart te herschrijven. In het Nederlands, met hun eigen ervaringen met de ziekte. Ze kunnen het inleveren op www.staoptegenkanker.nl. Die woensdagavond zing ik de tekst die ik het best vond.”

Voor zijn verjaardag heeft Rene een box samengesteld met twee cd’s met veertig van zijn grootste hits én dvd’s met clips, optredens met zijn vader en moeder en nooit vertoonde beelden van onder andere concerten in de RAI en de Kuip en zijn eerste televisieoptreden in de André van Duin show, Dag 84, hallo 85. „Zes uur kijkplezier, maar geen compleet overzicht, hè”, zegt hij, „want alleen al concerten duurden in die tijd drieënhalf uur. Vooral het Kuipconcert uit 1995 bracht herinneringen boven. Het was de eerste keer. Het hagelde, waaide. Pas een kwartier voor we begonnen, kregen we toestemming van de brandweer en politie om de lichten te hijsen. En dan zingen in de stortregen, krankzinnig! Ik zit die hele box zelf samen te stellen. Moet je je voorstellen: ik zit al een drie maanden naar mezelf te kijken. Nou, ik was toen in elk geval beeldiger.”

Sinds een paar jaar schrijft Rene ook eigen teksten. „Daarvoor moet je een zekere rijpheid hebben. Het nummer Ik heb je lief, dat we nu uit hebben, doet het heel goed. Ik heb in 2007 nadat ik twintig jaar in het Engels had gezongen het roer omgegooid en doe het nu in onze moerstaal. Dat zelf schrijven komt eigenlijk door verjaardagen en feesten. Voor mijn beste vrienden maakte ik wel eens liedjes, als ze een kroonjaar hadden of een bruiloft. Tekst én muziek. Op een gegeven moment zei een vakman: ’Heb jij dat echt zelf gemaakt? Daar moet je meer mee doen!’ Vanaf dat moment durfde ik. In mijn eigen spreektaal leg ik er al mijn gevoelens in. Ik zing niet Ik hou van jou, wat zijn je ogen blauw, in de ochtenddauw. Het gaat over échte gevoelens…”

Hij knipoogt: „De geheime reden dat ik jarenlang in het Engels zong, is dat ik stiekem hoopte internationaal door te breken. Wat dat betreft zijn de komende vijftig jaar die van het realisme. Laat mij maar lekker in dit koude kikkerlandje.” Hij spreidt zijn armen en zingt dan met een twinkeling in zijn ogen: „Ik kan niet zeggen dat ik iets tekortkom…”


Exclusief: Nieuwe clip Roy Donders
Roy Donders heeft een nieuwe single: Ik Wil Jou. Daar hoort natuurlijk een  videoclip bij en die...