• Privé TV
    • Privé TV
    • Bubbels
  • Abonnement Weekblad
    • Voorwaarden
  • iPad
  • Column Evert

SNELNIEUWS

Woensdag 10 december
 
 
Exclusieve artikelen van de Telegraaf redactie
ma 30 nov 2009, 06:00

Rutger Hauer: Bescheiden wereldster

door Colette Boegman
Hij is de grootste acteur uit de vaderlandse geschiedenis, Nederlands trots in Hollywood, maar zelf houdt Rutger Hauer zich bescheiden. Op zijn 65e maakt hij de balans op van zijn carrière. Turend in de leegte, de wereldberoemde helblauwe ogen samenknijpend, zegt hij: „Voor mijn gevoel ben ik nooit echt doorgebroken. Ik heb in Hollywood werk gekregen. Ik heb gewoon geluk gehad en hard mijn best gedaan.”
Foto: HUITINK, BOB

In een donkere hoek van een Rotterdams hotel zit Rutger Hauer ontspannen achter een tafeltje. Hij is losjes gekleed: spijkerbroek, casual overhemd, met daarover een rood vest. De markante natuurmens richt zich op met een vriendelijke glimlach. Zijn hand is warm en fluweelzacht. Regelmatig strijkt hij ermee door zijn nog altijd volle blonde manen. Niets in Hauer lijkt op de slechterik, de schurk, waarvoor hij in Amerika bij voorkeur wordt gecast.

Rutger Hauer vindt het leven leuk. Zijn werk in Amerika, de natuur in Friesland, zijn vrouw Ineke; de acteur geniet iedere dag van alle mooie dingen. Stoppen komt in zijn woordenboek niet voor. „Ik heb de wekker niet gezet. Mensen zeggen vaak, ’als ik met pensioen ben, kan ik eindelijk genieten van het leven’. Dat gaat voor mij niet op. Ik doe mijn hele leven al leuke dingen.”

Floris, Turks Fruit, Soldaat van Oranje; het waren voor Hauer overweldigende klappers in de jaren zeventig, en de springplank naar Hollywood. Zijn populariteit in ons land was enorm. Iedereen gunde onze nationale filmtrots een grootste carrière in de filmhoofdstad van de wereld. Maar de ster van Hauer rees volgens hem niet zo snel. „Mijn doorbraak in Nederland heeft eigenlijk plaatsgevonden over 30 jaar. In ’79 had ik vijf à zes Duitse films gemaakt. Misschien een stuk of tien Nederlandse films, redelijk succesvol. In Amerika heeft het een jaar of acht geduurd. Van ’80 tot ’88. Nou ja, doorbraak. Voor mijn gevoel ben ik nooit echt doorgebroken. Ik weet dat ik van over de hele wereld veel respect krijg. Ik kreeg werk in Hollywood. Zo zie ik het.” Hij legt uit: „Blade Runner was geen doorbraak, het was een zwartgalgen film. Nighthawks, mooie film, maar deed het niet goed in de bioscoop. De film was een beetje gefrustreerd uitgebracht. Blind Fury was leuk en The Hitcher wel grappig. In ’87 draaide ik met vijf films in de bioscoop en in Australië speelde ik in een gekke sciencefictionfilm, allemaal in hetzelfde jaar. In ’88 won ik een Golden Globe voor mijn rol in Escape From Sobibor, maar toch ervaar ik dat niet als een echte doorbraak.”

De verleidingen van Hollywood, inclusief jetsetfeesten en de aandacht van vrouwelijk schoon, hebben Hauer naar eigen zeggen nooit kunnen bekoren. „Natuurlijk heb je als filmacteur een grote aandacht van vrouwen en natuurlijk waren er mooie tegenspeelsters. Maar ik heb daar nooit last van gehad. Ik heb er geen tijd voor. Ik zweer het. Ja, mijn vrouw wel. Maar bij jullie op kantoor zijn toch ook mooie mannen en mooie vrouwen? Waarom zou het voor mij lastiger zijn?” En dan, ietwat geïrriteerd: „Het zit allemaal in jullie hoofd. Het is allemaal pr.”

Dance4Life

„Hoe moeilijk mijn leven is, gaat niemand iets aan. Dat gaat mij te ver om te delen. Het is mooi dat ik het heb en dat het zo is uitgekomen.” De acteur krijgt een plagerige glimlach op zijn gezicht: „Hoe mijn vrouw het allemaal heeft ervaren, moet je maar aan haar vragen. Maar dan zegt ze lekker toch niets. Het is iets voor ons samen. Ik vind het moeilijk om bepaalde dingen te delen met het publiek. Ik houd er ook niet zo van om over werk te praten of over mezelf. Aan mijn boek had ik bijvoorbeeld veel meer kunnen trekken, maar ik ben ermee gestopt. Ik werd knettergek van dat gelul over mezelf. Dan maar wat minder profijt van het boek. De opbrengst ging naar Starfish Foundation, een organisatie die zich al jaren inzet voor aids-bestrijding. Momenteel werk ik ook mee aan een project voor Dance4Life en steun ik Sea Shepherd, een organisatie die een einde probeert te maken aan de zeehondenjacht. Maar zulke dingen worden meestal uit interviews geschrapt. Terwijl ik ze juist heel belangrijk vind. Het is altijd: ’Wat is je beste film? Wat is je slechtste film?’ Dat vind ik geen journalistiek. Daarom heb ik altijd een beetje een dubbel gevoel bij dit soort dingen. Dan voel ik mij gebruikt.”

Rutger Hauer, die met zijn vrouw Ineke in Beetsterzwaag woont, heeft Friesland altijd als zijn uitvalsbasis gezien. „Hollywood is leuk, maar Friesland is mooi. Daar heb je de buizerds, de egels, de kikkers, honderdduizenden vogels en ganzen die overvliegen en de natuur die heen en weer gaat. Ik houd van wind, regen en sneeuw. Dat heb je daar allemaal. Friesland kan ik niet loslaten en dat wil ook niet. Ik ga daar nooit meer weg.”

Doorgaan

Toch wordt de acteur het gezicht van het wereldwijde whiskymerk Johnnie Walker in plaats van Frysk Hynder whisky. „De slogan ’Keep Walking’ sprak mij aan. Dat betekent dat je blijft bewegen, blijft doorgaan. Ook in het hoofd. Mijn probleem is dat ik probeer om in het nu te leven. Maar god wat is dat moeilijk. Je kunt je beter focussen als je je op een ding kunt richten.”

Dat probeert Hauer zijn leerlingen van Filmfactory ook bij te brengen. „Ik leer ze tijdens de masterclass heel snel te werken en niet na te denken. Nadenken gaat hinderen. Dan wil je te veel doen en dat ga je zien.”

De acteur steekt zijn armen in de lucht en trekt een raar gezicht. „Ik houd niet van standjes. Je moet het voelen, maar dat is wel heel moeilijk. Ik leer mijn studenten het niet te doen zoals ik, ik geef ze het recept. We hebben in Nederland genoeg talent, maar of die het automatisch redden in Hollywood… Daarbij spelen meer factoren een rol, waaronder geluk en inzet. Je leert de textiel van het vak pas kennen, door hard te werken.”

Hauer gaat met zijn tijd mee: „Ik houd mij steeds meer bezig met andere dingen, waaronder digitale film. We moeten vooruitkijken. De komende 50 jaar gaat de benzine verdwijnen, of wordt zo duur dat niemand het meer kan betalen. Film maken is nu al heel duur en een van de producten voor olie. Dus dat wordt onmogelijk. We moeten iets anders en wat weet ik ook nog niet precies. Digitale film zie je nu al een grote sprong nemen. Alleen mist die ene klik, van geheugen naar afnemer.”

En u werkt aan een nieuwe film, Changing Fortunes, over het leven van de Nederlandse bankier en verzetsheld uit de Tweede Wereldoorlog, Walraven van Hall? „Ja, daar ben ik al voor het derde jaar mee bezig, maar het loopt niet echt storm. Ik kan niet zonder een goed script en op dit moment is het nog niet naar mijn zin. Maar zodra ik meer weet, vertel ik het je gerust.” En weer verschijnt die plagerige glimlach op zijn gezicht.


Hoe gaat het met de boeren van BzV?
Zondag deel een van het tweeluik over Boer Zoekt Vrouw. Want hoe is het alle boeren van de...