Beau: 'Ik verheug me op kritieken'

Foto: Frank de Ruiter

“Het is niet zomaar een niemendalletje, ik heb er heel hard aan gewerkt. Het is vrees ik een mannenboek geworden, misschien vinden vrouwen het niks. Hoe dan ook, ik verheug me nu al op de kritieken. Denk ik...”

Pijn, het romandebuut van allesdoener Beau van Erven Dorens, verschijnt vandaag. Schrijven heeft de 37-jarige presentator altijd al gedaan. Ooit begon hij bij het literaire studentenblad Propria Cures, later volgden columns in tijdschriften en kranten.

Van Erven Dorens herkent zichzelf wel enigszins in zijn hoofdpersoon Werner, die tamelijk nietsontziend, vloekend en gefrustreerd door het leven gaat totdat een ontmoeting met zijn neef hem wat milder lijkt te stemmen. “Die voortdurende drive. Altijd verder kijken, meer willen. Stilzitten kan ik niet. Een manie is het bijna. Snelheid, power. Zoals bij dit boek: ik wilde niet op safe spelen. Misschien ben ik minder rücksichtlos dan Werner, ik trap wat meer op de rem. Ik ben door die drive namelijk nogal vermoeiend, voor mijn omgeving maar ook voor mezelf.”

Het waren drukke maanden voor Van Erven Dorens, maar in januari lijkt zijn agenda even wat leger. “Komt toch niets van terecht”, weet hij nu al. Hij presenteert momenteel Deal or No Deal (“Ik wou nooit een spelletje doen, maar dit is leuk”) en Het Zesde Zintuig, hij doet met Linda de Mol mee aan het gezellige Ik Hou Van Holland en verschijnt af en toe weer in ’zijn’ RTL Boulevard. “De programma’s die ik nu doe, doen het goed. Ik krijg veel leuks aangeboden. Meestal vaar ik dan blind op mijn intuïtie.” Zijn uitstapje naar Talpa was niet zijn meest succesvolle switch. “Dat was een zakelijke beslissing, maar intuïtief zat ik prima bij RTL.”

Van Erven Dorens heeft behalve presenteren nog meer ijzers in het vuur. Zo af en toe acteren, bijvoorbeeld. “Die drive, hè....” The Phone, het bekroonde concept van tv-productiebedrijf Park Lane waarvan Van Erven Dorens mededirecteur is, doet het nog steeds goed in het buitenland. Volgend jaar is het programma (waarbij iemand per ongeluk een mobieltje van straat opraapt en door de tv-makers in allerlei opdrachten en avonturen wordt gestort) ook in Israël en de VS op de buis.

“Ik heb geleerd om te relativeren. Kijkcijfers maken je echt gek. Je denkt dat je een hele bink bent als veel mensen naar je kijken, maar als je er een keer 100.000 scoort, ben je snel weer beneden hoor.”

Tweet

 Mail

 Print