Steltlopen met de locals

‘Doe zoals de locals doen’. Het is een steeds vaker gehoorde uitdrukking in de reiswereld. Om tegenwicht te bieden aan het negatieve imago van massatoerisme, wordt graag de nadruk gelegd op traditie en authenticiteit.

Homestay

In Maleisië krijgt deze gedachte navolging in de vorm van zogenaamde homestays: na goedkeuring van het ministerie van toerisme mogen families een logo op de deur plakken en toeristen onderdak bieden. Het mes snijdt aan twee kanten: bezoekers krijgen een inkijkje in het ‘gewone’ leven en families verdienen een beetje bij.

Eerste kennismaking

Zodoende klop ik op een middag aan bij de familie Solahuddin in Seterpa. De kennismaking verloopt ietwat stroef. Ik voel me met mijn backpack een beetje misplaatst in de kitscherig ingerichte woonkamer. Het gebied staat te boek als conservatief islamitisch. Had ik me misschien wat beter moeten aankleden?

Hamzah loopt weg en komt terug met een paar stelten. Of ik wil uitproberen hoe de locals hun evenwicht bewaren op stokken. Ik bedank vriendelijk en ga naar een pleintje waar de buurtkinderen aan het voetballen zijn. Meteen wordt me een bal toegespeeld. De pubers spreken uitstekend Engels en vertellen uitgebreid over hun leven. Allemaal willen ze later naar het buitenland. Nee, niet om alcohol te drinken. Om te studeren en ingenieur te worden. Of dokter.

Op de motor door de rijstvelden

“Er komen hier niet zo veel westerlingen”, vertelt Diana, een nicht van Hamzah. “Daarom zijn we extra blij dat je er bent .” Ze is met 25 jaar de oudste van een gezin met elf kinderen en geeft Maleisische les op een school in de buurt. Daar gaat ze met de auto naartoe, of op de motor. Of ik een ritje wil maken?

Even later brommen we tussen de rijstvelden door. Op de markt in een naburig plaatsje kopen de zussen een hoofddoek, die ik thuis voor de grap op moet zetten. Per ongeluk zit hij verkeerd om, wat leidt tot grote hilariteit. Ik werp een schuldbewuste blik naar Hamzah, maar die lacht net zo hard mee. Gelukkig, het ijs is gebroken. Daar hebben we geen stelten voor nodig.

0

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

Reportages over Melaka

Op zoek naar de orang-oetan

“Welkom in het regenwoud!” Tong-Tong zet de motor af en gebaart naar de lucht. “Regenwoud hè. Pak die poncho maar vast uit.” Hij is nog niet uitgesproken of de paarsblauwe wolken, die kort daarvoor nog zo...

‘De ham is voor Jan’

Zodra we de grote weg opdraaien vanuit Kota Kinabalu, doemen de contouren van een reusachtige berg op aan de horizon. “Morgenvroeg sta je op de top”, lacht de chauffeur van onze minibus. Ik voel een lichte spanning...

Zeldzame kokosnoten

‘Pas op voor vallende kokosnoten’, staat er op een bordje bij de ingang van Bako Nationaal Park. Dood door een kokosnoot… het zal je maar gebeuren. “Daar zul je er eentje hebben”, roep ik, als er iets ritselend door het bladerdek naar...

Lees alle 8 reisreportages

GERELATEERDE ARTIKELEN

26-05:

Fietsterreur

26-05:

Grieks dilemma

25-05:

Extra's bij KLM betalen

25-05:

Airbus in VS met XL-zitjes voor dikkerds leverbaar

25-05:

Dagje Heilig Landstichting