Fietsfanaten verkiezen fietsen boven seks
Marriott bouwt hoogste hotelgebouw in Dubai
Eilandgevoel
Leren vallen in Valle d'Aosta
Top 5: Romantische Valentijnsbestemmingen
Winnetou leeft voort aan de Elbe
60 procent vliegers niet verzekerd
KLM topspeler in Latijns-Amerika
Royal Wedding doet toerisme Engeland stijgen
Pyramide van Austerlitz
Pimp je varken
Mode en business op de huishoudbeurs
Romantiek in het Zaans Museum
Cortina d’Ampezzo: chique wintersportbestemming...
Wellness in Zwitserland
Graveren van Valentijnsglas
Liefde in Noordwijk
Trouwen voor één dag
Wandelplezier
Kamermeisjes in New York krijgen alarmknop
Last minutes 11 & 12 februari: tips voor...
Anarchie bij vliegveld op Malediven
Vechten voor Aviodrome
Brazilië-vlucht strandt
Alles draait om kinderen in Zwitsers...
Zodra er ernstige calamiteiten zijn, waarbij meerdere Nederlandse vakantiegangers in het buitenland slachtoffer worden – bijvoorbeeld natuurrampen, zoals de tsunami van enkele jaren geleden in Zuid-Oost Azië – dan tonen onze consulaire vertegenwoordigers vaak veel medeleven en zijn zij, vooral onder het oog van de camera’s, één en al hulpvaardigheid.
Bij kleine, minder mediagenieke narigheid is dat soms wel anders. Maar er is, onder Nederlanders in het buitenland, juist véél klein vakantieleed.
Meer soelaas dan je ooit van een ambassade mag verwachten, biedt dan een behoorlijke reisverzekering. De alarmcentrale!
Helaas gaan veel Nederlanders - heus niet alleen jongelui - nog altijd onvoldoende voorbereid, zelfs onverzekerd met vakantie. Een kwart van alle vakantiegangers heeft geen reisverzekering! Dat is bijna vrágen om ellende.
Als oud-correspondent van deze krant in Zuidoost-Azië herinner ik mij nog de drie jongelui, die ik eens aantrof in een tentje in de tuin van onze ambassade in de Thaise hoofdstad Bangkok. In de nachttrein uit Chiang Mai was hen een koekje aangeboden door medereizigers, maar daar bleek een slaapmiddel in te zitten. Toen de jongelui vele uren later wakker werden, waren hun spullen èn hun medereizigers verdwenen. In de tuin van onze ambassadeur mochten zij kamperen tot de nieuwe paspoorten klaar waren en er geld uit Nederland was gearriveerd om hun reis voort te zetten.
Maar niet al onze ambassades zijn zo gastvrij.
“Mijn ervaring is dat ze juist helemáál niet behulpzaam zijn,” mailt mij Marja Kaptein. “In de Griekse hoofdstad Athene werd mijn rugzak gestolen, ik was àlles kwijt, had alleen nog mijn ticket en ongeveer 35 euro. Het gebeurde op zondag en toen ik de volgende dag op de ambassade kwam, bleek dat ik 40 euro moest betalen voor een noodpas. Dat had ik dus niet en toen stelde de ambassade voor dat ik naar Nederland zou bellen, zodat mijn familie geld kon overmaken. Maar iedereen weet dat je een identiteitsbewijs nodig hebt om het geld af te halen. En dat had ik nu juist niet meer! Ik heb nog voorgesteld dat ik de girofoon zou bellen om de noodpas te betalen, maar dat mocht niet. Uiteindelijk heeft een medewerkster van de ambassade mij uit eigen zak 20 euro geleend en kon ik de noodpas betalen. Ambassades vergeten wellicht dat hun hele bestaan afhangt van de belastingbetaler. Uiteindelijk van die vakantieganger! Ik vind dat zij hardwerkende Nederlanders, die - buiten hun schuld of zonder dat hen iets te verwijten valt - in moeilijkheden zijn gekomen tijdens hun vakantie, best wat beter mogen helpen,” meent Marja.
Ine Reumer is het daar helemaal mee eens. “Kinderverkrachters van wie het paspoort door buitenlandse autoriteiten is afgepakt, krijgen van de consul binnen de kortste keren een nieuwe pas om te kunnen vluchten! Zíj wel.”
Ook Lot Warries, die mij mailt véél te hebben gereisd, heeft geen beste ervaringen met onze ambassades. “Een stelletje potverteerders dat niks uitvoert, behalve feesten!”
“Toen àlles van mij gestolen was, had ik méér aan de manager van het hotel waar ik logeerde, dan aan onze hele ambassade. Onze consul kon mij op geen enkele manier helpen, maar de hotelmanager riep meteen: voldoe de rekening maar vanuit Nederland, zodra je weer geld hebt!” schrijft mij een andere lezer.
“Ik ben tevreden over de hulp die de Nederlandse ambassade in Helsinki mij bood, nadat mijn geld en mijn paspoort waren gestolen,” mailt mij Hildebrand van Kuyeren. “Ik ben daar goed geholpen, op vrijdagmiddag nota bene. Nog dezelfde dag kreeg ik een noodpaspoort. Dat kostte natuurlijk weer geld, maar ik was allang blij dat ik mijn treinreis door Europa kon vervolgen.”
Hildebrand vindt dat Nederlanders, bij noodsituaties in het buitenland, altijd op hulp van onze ambassade moeten kunnen rekenen. “Maar niét als je zelf nalatig bent geweest,” zegt hij er bij.
Zelf dat laatste is nog maar de vraag. Uit veel reacties van lezers blijkt dat onze ambassades de ‘schuld’ van bijvoorbeeld diefstal of beroving wel erg snel bij het slachtoffer leggen. Die krijgt van de ambassade vaak de schuld! Men had het geld dan maar in een kluis moeten doen of z’n spullen niet allemaal in één tas moeten bewaren. Toeristen mogen er toch ook wel van uit gaan dat beroving niet tot het standaard-pakket van het bezochte land behoort, anders had onze wakkere ambassade vast wel een waarschuwing doen uitgaan of een negatief reisadvies afgegeven…
Onze politie gaat vreemd
Deze week hoor ik graag uw mening over de Nederlandse politieagenten die in het buitenland gaan surveilleren met hun lokale collega’s, zoals nu al in Parijs. De bedoeling is dat onze agenten daar de Franse politie gaan helpen, bijvoorbeeld als Nederlandse toeristen, die de Franse taal niet helemaal machtig zijn, aangifte komen doen wegens beroving.
Hoe denkt u hier over?
Hebben wij in Nederland agenten te veel, vooral in de vakantietijd? Of lijkt dit meer op betaalde vakantie in de tijd van de baas?
Laat het ons weten! Reageer hier of praat mee op checkpoint@telegraaf.nl
© 1996-2012 Telegraaf Media Nederland | Landelijke Media B.V., Amsterdam.
Alle rechten voorbehouden.
e-mail: redactie-i@telegraaf.nl
Privacy | Disclaimer