Werkvakantie avontuurlijk

„Soms lijkt het er op dat zij nauwelijks een idee hebben waar zij naar toe gaan”, mailt mij een lezeres. „Dan moet je ook niet huilebalken als je van een koude kermis thuiskomt!”

„Dat westerse jongelui vrijwilligerswerk gaan doen in arme en vaak ook nog gevaarlijke gebieden, valt niet genoeg te prijzen. Hun inzet voor onderbedeelden verdient hulde”, zo verwoordt Jan de Graaf de mening van veel lezers. „Maar wees toch vooral voorzichtig met de keuze van het land en het project. Uiteindelijk zijn de vrijwilligers, die in Kenia slachtoffer werden van verkrachting, nu nog verder van huis, net als de gemeenschap in het land dat zij kwamen helpen”, mailt mij Jan.

„Mij valt in films over ontwikkelingslanden telkens op dat het altijd de vrouwen en kinderen zijn, die daar werken”, mailt mevrouw Reumer-Heijmen. „Die kerels zitten maar op hun luie achterwerk. Dat moet eens een keer anders! De enige manier om die mensen te helpen is ze zichzelf te leren helpen.”

„Ook in Thailand bestaan volop mogelijkheden om vrijwilligerswerk te doen. Maar dat heeft niets met ontwikkelingshulp te maken. Geitenwollensokkentypes die een gat in de markt hebben gevonden. Het zijn ordinaire avontuurvakanties, maar in een andere verpakking”, schampert Jos Flachs uit Bangkok.

„Mijn dochter gaat ook vrijwilligerswerk doen, maar door de trieste berichten uit Kenia zijn wij toch wel meer bezorgd over deze vakantie”, mailt Emma Remmerswaal. „Het is tegenwoordig een must voor jongeren om een poosje te werken in het buitenland, als vrijwilliger. Onze dochter gaat een jaar naar Thailand, in haar eentje. Eerst gaat ze twaalf weken vrijwilligerswerk doen in een dierenopvang. Het klinkt leuk: vrijwilligerswerk. Maar ze moet 1800 euro betalen voor kost en inwoning en dan zes dagen per week werken. De vlucht naar Thailand betaalt ze ook zelf. Het is toch wel opmerkelijk dat de organisaties die dit soort vakantiewerk aanbieden erg duur zijn, ook die in Afrika.”

„Het is verschrikkelijk wat er met die vrijwilligers in Kenia is gebeurd, maar het was wèl te verwachten”, mailt mij de heer Lodders. „De naïviteit om hulp te verlenen in Afrika en elders is soms stuitend”, concludeert hij, waarbij hij laat blijken alle hoop voor het Afrikaanse continent te hebben opgegeven. „Ik hoor, zo lang als ik leef, nu al zestig jaar, oproepen om Afrika te helpen. Er zit geen enkele vooruitgang in. In Nederland zijn nog genoeg schrijnende gevallen die dringend hulp behoeven”, meent de heer Lodders.

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

GERELATEERDE ARTIKELEN

09-02:

Pyramide van Austerlitz

09-02:

Pimp je varken

09-02:

Mode en business op de huishoudbeurs

09-02:

Romantiek in het Zaans Museum

09-02:

Cortina d’Ampezzo: chique wintersportbestemming in Italië