Leren van fouten

Foto: TLG

De kans op een ongeval in Afrika met een Afrikaanse maatschappij is 10 keer groter dan een ongeval in de westerse wereld. Dat is deels het gevolg van cultuur, maar ook van gebrek aan training en onderhoud - bij wat oudere vliegtuigen extra belangrijk - en aan toezicht. Dus bij de keuze van een maatschappij blijft het oppassen. "Zulke maatschappijen hebben dan ook geen toegang tot Europa. Maar ook dan nog blijft gelden dat vervoer over de weg nog veel riskanter is", voert Benno Baksteen aan, die zelf de wereld omvloog als captain van een Boeing 747 en de nieuwste Boeing 777. De internationale gemeenschap in de vorm van ICAO (International Civil Aviation Organisation van de Verenigde Naties) en de FSF (Flight Safety Foundation) assisteren Afrikaanse overheden en maatschappijen om tot verbetering te komen. In de westerse wereld is vorig jaar geen enkel passagiersvliegtuig verongelukt. "Dat wil niet zeggen dat men hier achterover kan gaan leunen. Het hoge niveau handhaven en zelfs nog wat verbeteren vraagt voortdurende inspanning. De paradox is natuurlijk dat die inspanning moeilijker geleverd wordt naar mate er minder gebeurd. Het besef moet blijven bestaan dat veiligheid niet automatisch en vanzelfsprekend is", besluit de zeer ervaren verkeersvlieger, die het geven van het juiste beeld over de luchtvaart tot zijn nieuwe levenswerk heeft gemaakt.

LEZERSREACTIES

De veiligheids instructie is een wassen neus. Bijna niemand let op. Bij problemen is iedereen het toch allang weer vergeten. Ik geloof niet dat ooit iemand daadwerkelijk gered is door deze instructies. Waarom wel instructies bij vliegtuigen en niet bij een hogesnelheids trein? Als er iets gebeurt met een vliegtuig is het puur geluk als je het overleefd, gelukkig zijn vliegtuig rampen zeer zeldzaam. J.F. Beute

Vertel maar eens waarom wij een veiligheidstoeslag moeten betalen !!!!! Wat is nu veilig, dat kan je niet garanderen dus ook niet vragen aan de reizigers dit te betalen!!!. Heb mij wel altijd op mijn gemak gevoeld sinds ik vlieg en dat is toch al zeker meer dan 25 jaar. F.Rijnenberg

De vliegveiligheid is nog nooit zo goed geweest. Op elk willekeurig moment van de dag zijn er 6 miljoen mensen in de lucht. Vooral in de westerse wereld (Europa, N-amerika en grooten deels Azie) is de luchtvaart de veiligste manier van transport. Ik werk zelf als loadmaster by een vracht maatschapij op Schiphol. Elk vliegveld ter wereld heeft brandweer klaar staan, hetzelfde geld voor engineers die eventuele problemen kunnen verhelpen. De piloten hebben een gigantische checklist die ze moeten afwerken voordat ze de gate mogen verlaten. Zoals bij Spanair waar een melfunction werd geconstateerd. Zij deden wat ze moesten doen en dat is terug keren naar de gate voor inspectie. Waarschijnlijk is deze niet correct uitgevoerd en is vermeld in de MEL (dit zijn items die niet werken maar waar wel mee gevlogen mag worden voor een bepaald aantal uren) Zelf vlieg ik vaak mee naar naar eindbestemming met vracht kisten die het daglicht niet kunnen verdragen maar ondanks de verouderde techniek en achterstallige onderhoud heb ik nooit problemen gehad afgezien van hevige turbulentie of airpockets. De meeste piloten vertaan hun vak als geen ander en zullen nooit een risico nemen wat hun vliegtuig in gevaar brengt. Ik zou graag wat vragen van u willen beandwoorden mocht u die hebben. David Smorenburg

Ik zit nooit prettig in een vliegtuig. Ik weet er te weinig van denk ik. Piloten en crew zullen hun leven wel niet in de waagschaal stellen als ze dit werk doen denk ik dan maar. Maar feit blijft dat we niet gemaakt zijn om te vliegen. Ik weet zeker dat de meerderheid van de passagiers niet lekker in het ding zit. Waarom vertrekken de maatschappijen niet wat informatie om de passagiers te informeren en gerust te stellen? Over bv de mogelijke voorvallen en de beveiliging daarvan (bv als 1 motor uitvalt is er voldoende stuwkracht over om te stijgen, landen, etc) Stop het bij de safety instructons in de stoel...? Gert-Han van Hunnik

Is het wellicht een goed idee om het meenemen van alcohol door passagiers uit alle vliegtuigen te bannen? Dit heeft mijn inziens drie voordelen; - de brandveiligheid wordt hiermee gediend, immers, elke fles met sterke drank kan zich bij een incident ontwikkelen tot een brandbom, - de orde en rust aan boord wordt gediend omdat niemand in de verleiding kan komen om de meegenomen drank (voortijdig) aan te breken en bij overmatig gebruik daarvan lastig te worden voor bemanning en mede-passagiers, - het startgewicht neemt met een x-aantal flessen van plm 1 kg af en leidt darmee tot een zuiniger brandstofgebruik. Tax-free drank zou dan, ter compensatie, uitsluitend aangeschaft moeten kunnen worden op de luchthaven van aankomst en niet meer op de luchthaven van vertrek. Na aankomst is men nog steeds op ex-territoriaal gebied, dus de bestaande wet- en regelgeving kan wellicht probleemloos in dit concept voorzien. Voor de tax-free winkeliers zou dit alles geen verschil mogen maken, omdat de aantallen vertrekkende en aankomende passagiers op elke luchthaven (vrijwel) met elkaar in evenwicht zijn. Met vriendelijke groet, Peter Roos

Ik werk zelf bij een onderhouds bedrijf op schiphol, maar ik vlieg nog steeds. Er moet toch echt wat raars gebeuren wil er iets echt fout gaan hoor, alles wordt zo vaak gecheckt en gecontroleerd. Het is nooit 1 ding wat mis is, het is altijd een samenloop van omstandigheden. Ik blijf lekker door vliegen :D Ed van Ruiten

Ik heb geloof ik zo'n 1000 keer gevlogen. Lange en korte afstanden (van +10 uur tot 40 minuten) Vliegen is de veiligste manier van reisen, de autoreis van huis naar de luchthaven is gevaarlijker dan de vlucht. Gelukkig zijn er wereldwijd afspraken wat betreft veiligheid. Alleen in Afrika schort het daar een beetje aan. De grootste problemen die een bemanning doormaakt in Afrika is het gebrek aan de taal en de kwaliteit van de radio's daar. Een vriend (piloot) vertelde me dat de vliegtuigen in Afrika met elkaar in verbinding staan om het luchtruim zelf veilig te houden, dit door gebrek aan communicatie van de luchthavens. Ik zit niet graag bij een nooduitgang, ik probeer eigenlijk altijd voorin te zitten, ergens tussen rij 1 t/m 5. Zo kan je snel in-uit het vliegtuig. Bang ben ik nooit geweest, ook niet bij een doorstart of zware wind, ik vertrouw de europese piloten op hun kunnen. Marlon van Horck

Ik zal nooit in een vliegtuig stappen, vliegangst heb ik al jaren. Europa is ook leuk, zeg ik altijd maar jammer vind ik het wel. Mijn zoons gingen met mijn ex-man naar Spanje op vakantie. Ik was heel blij toen ze veilig geland waren. Echter afgelopen woensdagmiddag zat ik in de auto om ze te op te halen. Ik hoorde dat er een vliegtuig bij de start gecrashed was. Van Spanair. Mijn zoon had op Hyves gekrabbeld dat ze met Spanair zouden vliegen. Dat was achteraf niet zo, gelukkig. Ik ben van de weg af gegaan en belde m'n moeder. 'Madrid!' zegt ze. Godzijdank, niet mijn jongens. Ik stuurde m'n ex een sms'je, die direct na de landing belde. Toen ik de jongens bij de bagagebanden zag, rolden er tranen over m'n wangen van opluchting. En ik dacht aan al die mensen die daar in Spanje familieleden verloren zijn, gewoon omdat ze net als mijn ex op vakantie wilden. Het had het toppunt van ironie geweest wanneer mijn zoons in dát vliegtuig hadden gezeten. Maar ik ben blij dat mijn ex aangegeven heeft dat hij volgend jaar waarschijnlijk weer dichter bij huis zal blijven met onze kinderen. En natuurlijk kan een ongeluk ook met de trein/auto/bus/ferry gebeuren, de kans is waarschijnlijk vele malen groter. Maar toch denk ik dat ik nooit in een vliegtuig zal stappen, hoe jammer ik het ook vind dat mijn wereld nooit groter zal worden als Europa. Heidi

Iedereen heeft wel eens wat meegemaakt tijdens een vlucht wat hij niet vertrouwde? Wie is dan iedereen? Hebben die personen verstand van vliegtuigen of denken ze bij iedere trilling dat de boel uit elkaar klapt. Een vliegtuig is een mechanisch vervoermiddel, waar zowel technisch als menselijk iets fout mee kan gaan, oftewel een autobus/vrachtwagen in de lucht. Zo'n ongeluk als in Spanje, doet je natuurlijk wel nadenken, maar dat doet een ongeluk op de A15 ook, waar je met je auto langs rijd om vervolgens weer gewoon 120km+ te rijden. Telegraaf kom eens met onderbouwde cijfers van het totaal aantal start en landingen met daarbij het percentage waarbij daadwerkelijk iets gebeurd is, dit mag tot 0,0000 cijfers achter de komma. Zelf heb ik niets met vliegen of vliegtuigen van doen, ben alleen maar een gebruiker tijdens mijn vakanties en de volgende keer stap ik weer in, ook als we een tussenlanding moeten maken op een knollenveld, ongelukken horen nu eenmaal bij het vervoer wat wij gebruiken, als je nooit betrokken raakt bij een ongeluk heb jij dan geluk, of degenen die wel een ongeluk gehad hebben of krijgen, pech? Theo van den Berg

Uw verhaal...Vliegen is voor mij een kwelling. Ik ben oud-sporter en ben daarom nogal breed uitgevallen. Vorig jaar met Transavia naar Canarische Eilanden was eens, maar nooit weer. Hoe mooi het daar ook is, overigens. Ca. 4 uur lang opgevouwen,klem in een smal stoeltje, half overhangend over het gangpad,( lastig,zowel voor andere passagiers als voor mij !)omdat de schouderruimte ontoereikend was.(Kon godzijdank van plaats ruilen naar gangpad,anders was de ellende helemaal niet te overzien geweest.) Op de terugweg 4 uur lang een krijsend kind achter me (last van de oortjes), kortom je zou er geld voor moeten VRAGEN ,ipv betalen ! Bovendien ,geen blikjes mee(verboden!) ,maar consumpties tegen 5- sterrenrestaurantprijs.Een meerdaags parkeertarief waarmee ik anders met het hele gezin meerdere keren uit eten had gekund,als kers op de taart. WAT EEN ARMOE! NOOIT MEER !! Ik ga nog liever op de fiets met vakantie.Of zelfs lopen. B ten Cate

Ik heb de hele wereld overgevlogen sinds 1973 en veel meegemaakt. Alleen die lange MD 80 met twee kleine straalmotoren vind ik eng. Met volledige belading en vol met bagage heeft hij heel veel kracht nodig op op te stijgen en lijkt altijd eeuwen te duren voordat hij los van de grond komt. Eng toestel. Ik vermoed dat hij met volledige bezetting en veel te veel toeristen bagage, te zwaar beladen was. Robert Berding

Mijn ervaringen met vliegen zijn goed. Ik probeer op te letten met welke maatschappij de vakantiereizen worden gevolgen. Toch zou ik een lans willen breken voor meer openbaarheid van informatie. Er zou een Europese internet site moeten komen, waarin alle maatschappijen die in de EU opstijgen en landen hun vliegtuigen registreren met onder anderen de volgende gegevens: merk en type, bouwjaar, datum laatste groot onderhoud. Dat dwingt de alle luchtvaart maatschappijen tot een grotere mate van het hebben van zo veilig mogelijke vliegtuigen. Tevens komt dan ook naar voren welke maatschappijen met relatief oudere vliegtuigen hun service aan bieden. Joop Walters

Ik heb een soortgelijk ongeluk meegemaakt in Sierra Leone.We zijn na een vakantie van 4 dgn in Dakar in Senegal op de terugweg eerst doorgevlogen naar Sierra Leone om nog enkele passagiers op te halen,toen we daar vertrokken om naar huis te vliegen en aan het opstijgen waren hoorde ik opeens een hele harde knal.Ik keek uit het raam en zag een enorme vlam uit de rechtermotor schieten,opdat moment ging het toestel met de neus naar beneden en we kwamen na ongeveer 10 seconden met een noodklap op de baan terecht,waarop meteen nog meer explosies volgen dit bleek achteraf de banden van het toestel te zijn die door de klap en het pompend remmen allen explodeerden.Na enkele seconden van stilte werd er door de tweede stuwardes{de eerste kon van de zenuwen niet meer uit haar worden komen]aan ons medegedeeld dat er waarschijnlijk een vogel in de motor was gevlogen,wat volgens ons dan wel een struisvogel moest zijn geweest.Maar goed de airco en de brandstoftoevoer waren uitgeschakeld en omdat Sierra Leone toen nog in burgeroorlog verkeerde mochten we omdat we geen visa hadden het toestel niet verlaten ,dit terwijl er buiten mannen in zilveren brandpakken liepen,we hebben nog 3 uur in het toestel gezeten voordat we eruit mochten.Toen we eruit mochten moesten we ons verzamelen in groepen van 15 personen en werden uiteindelijk afgevoerd door dronken russische piloten in helikopters die van een feestje waren geplukt.We zijn toen afgevoerd naar een schiereiland omdat dit gezien het politieke klimaat het veiligst was,we hebben daar 4 dagen gewacht op een woordvoerder van de maatschappij[Sabena]die nooit verschenen is en hoorde op de vierde dag dat we in de middag zouden worden opgehaald door een toestel van Swissair een zuster onderneming van Sabena.Dit is ook gebeurd,toen we na een doderit door de sloppenvan Freetown op het vliegveld aankwamen werd ons fijntjes aangeboden vooral van de plaatselijke arts een slaappil aan te nemen want als er iemand tijdens het opstijgen zou gaan gillen dan zou er paniek ontstaan,ik heb hier vriendelijk voor bedankt.Uiteindelijk zijn we ,s nachts om 3 uur op Brussel geland door stonden opeens woordvoerders van Sabena met flessen Champagne als goedmakertje,ook hier heb ik vriendelijk voor bedankt.Ik dacht dat ik hier zo langzamerhand wel overheen zou zijn maar na het zien en volgen van het drama op Baragas is het gevoel weer voledig terug en peins ik er ook niet meer over om ooit nog in te stappen. Marianne Lahnstein

De laatste keer dat ik heb gevlogen heb was in 2000 met Air Transat (de Canadese Transavia) bij vertrek van Schiphol meer dan 5 uur vertraging i.v.m problemen met het landingsgestel van de Airbus 340. goede vlucht heen gehad. 14 dagen later op de terugweg weer uren vertraging wegens het nog steeds niet opgeloste probleem met het landingsgestel. op het vliegveld vernemen wij van andere passagiers dat het de week daarvoor en de mensen die drie weken weg geweest zijn ook al problemen waren. op de terugreis wil bij de landing op Schiphol het toestel aan één kant het landingsgestel niet uit klappen. na meerdere rondjes gevlogen te hebben wordt alles klaar gemaakt voor een noodlanding naast de baan met alle wielen ingetrokken. bij de laatste vlucht over schiphol staan 4 crachwagens al klaar bij de landingsstrip. met een harde knal gaat op het laatste moment alsnog het volledige landingsgestel uit en is het toestel "normaal" en veilig geland. dit is en was de laatste keer dat ik met een ander toestel meegevlogen heb als een Boeing. het blijkt dus dat charter maatschappijen uit financiëel oogpunt maar aan rotzooien met het onderhoud en eindeloos lang blijven vliegen met nood reparaties omdat er geld verdient moet worden in het seizoen en en het toestel niet gemist kan worden. tijd om de nodige reparaties goed uit te voeren en onderhoud op een goede manier te doen schiet er bij in. met $ tekens in de ogen zet men de levens van passagiers en bemanning op het spel. hoogtijd dat hier eens een grondig onderzoek naar komt, veel strenger gekeurd gaat worden en er niet gevlogen mag worden met "nood"reparaties zoals bijvullen van olie in een lekkend systeem van een landingsgestel of de voeler van een storingmelder simpelweg uitschakelen. P. Struyk

Met onurair hebben we het volgende meegemaakt,Op de luchthaven van Antalya waren we mooi op tijd ingecheckt ook vertrok het vliegtuig mooi op tijd van de gate we reden naar het begin van de startbaan de gezagvoerder kreeg toestemming om te vertrekken , hij begon zijn start tot op een gegeven ogenblik vol in de remmen we stonden midden op de startbaan gelijk werd de deur geopend en er kwamen verscheidende mensen in het vliegtuig er in en uit wij als passagiers kregen gelijk iets te drinken ,na ongeveer een half uur kwamen 2 bussen aanrijden waar alle passagiers werden ingeladen ,we werden naar een apparte hal gebracht naast de vertrek hal na ongeveer 4 uur moesten we weer de bus in en toen hoorden we pas wat er aan de hand was n.l. een onderdeel in de motor was defect geraakt .het vliegtuig stond aan het begin van de startbaan waar hij naar toegesleept was nadat we waren ingestapt vertrokken we weer we hebben denk ik althans de meeste mensen zitten bidden maar alles is goed gegaan we zijn veilig op schiphol geland. W Kruiswijk

Ik heb veel gevlogen en eigenlijk nooit angstige momenten gehad. Wel eens gehad dat er mankementen waren, zoals een landingsgestel dat niet ingeklapt kon worden. Toen vlogen we heel laag en kwam er een tussenlanding waar het euvel werd verholpen. Eerst werd de kerosine gedumpt, dat was wel interessant allemaal. In Senegal eens met Cabo Verde Airlines gevlogen. Voor de start bestond de communicatie met de verkeersleiding uit een man die met handgeschreven briefjes heen en weer rende tussen de toren en het vliegtuig. Blijkbaar werkte de radio niet ofzo..... Ook eens in Zimbabwe, toen we gingen landen bleek er nog een vliegtuig te gaan landen, maar onze piloot had blijkbaar haast, want hij zette nog even snel ons toestel op de grond, vlak voor dat andere toestel. Roy van Arem

Landen met een hoogstandaard, bieden de maximale veiligheid aan personeel en materiaal. Ze ontwerpen ook telkens betere methoden op veiligheidsgebied. De andere landen zijn imitators, ze ontwerpen niets, daardoor ontstaat bij hun, een ernstige gebrek aan ruimtelijke inzicht. Ze weten niet mee om te gaan met onvoorziende situaties. Gebrekkige verantwoordelijkheid gevoel is heel sterk aanwezig. Vaak heeft men alleen nog oog voor hun status en het behouden van hun goed betaalde baan. Dit al verklein de factor veiligheid, wat vaak het gevolg is van, een reeks subtiel onbetekende aan een stapelde gebeurtenis die uiteindelijke toe leid tot onherstelbare schade aan mens en materiaal. Best oplossing is bij alle onderdelen, geen personele toe laten, die niet tot de ontwerpers groep behoren. Frans

Vanwege het vele reizen maak je ook nog wel eens wat mee en dat varieert van rook in de cockpit voor de start (MD80 series Austrian Airlines), niet functionerende nooduitgang (747-400 KLM) en toch vliegen met 50 passagiers minder aan boord, doorstart omdat het vliegtuig niet goed uitkwam op de landingsbaan (KLM), tot stilstand komen in het gras aan het eind van de landingsbaan vanwege defecte remmen, rook en kleine brand neuswiel (737-400 Malaysian Airlines)en zo zijn er nog weleens een aantal kleine incidenten geweest. Maar e.e.a. weerhoudt ons er niet van om te stoppen met vliegen. T.J. van Minnen

Ik denk dat die veiligheids instructies wel degelijk nut hebben,maar dan moeten de passagiers niet met hun koptelefoon op en of een krant lezen tijdens de instructies, ik vlieg 2x per jaar ,maar waar ik zit maakt me niet veel uit,als het maar bij het raam is. Ik denk zelf dat paniek de grootste oorzaak is van de vele gewonden en overledenen. Ik denk dat als je je goed voorbereid je een heleboel stress kan wegnemen,wat ook weer voor paniek kan zorgen als er echt iets gebeurt. Op het internet kan je werkelijk van alles vinden over de brandweer,de lengte van de startbanen,het type toestel waar je invliegt,veiligheidsinstructies etc etc. Prettige vlucht. Lolke Visser

Ik zorg meestal dat ik in rij nummer 10 kan zitten. is vlak bij de middendeuren. vlieg om de twee maanden. veel naar duitsland en nederland. eens meegemaakt zag uit het raamtje een vliegtuig aan komen . recht op ons toestel af. schat zo tegende 20 meter dat hij onder ons door ging. kreeg toen geen lucht . dacht dat is het tot hier en niet verder.enkele passagiers moesten geholpen worden wegens anst uitbraken en over geven. zelf was ik in eens aan het zweten dat het water langs mijn ruig af droop. nare ervaring , hoe was dit mogelijk heb steeds gedacht dat ze de hemel wel in de gaten hielden. mar er schijn nog al iets fout te geen in de luchtvaart. Lou. Berkers

Wat er gebeurd is, is uiteraard verscrik-kelijk, maar weerhoudt mij er niet van om het vliegtuig weer te pakken. Het is en blijft de veiligste manier van reizen. Ook de piloot wil graag weer thuiskomen en die zal beslist niet vertrekken als het niet verantwoord is (hij en niemand anders heeft daarover het laatste woord). M.a.w. laat je niet afsachrikken (ook niet door terroris-tische activiteiten)en vlieg gewoon naar de bestemming die je wilt. Jan Breek

Ik zat in Atlanta bij de gate te wachten en zag het vliegtuig staan aan de slurf we zouden zo gaan boarden. Ineens kwam er een wagentje en sleepte het vliegtuig weg.Er werd omgeroepen dat er iets was met de boordcomputer en omdat het een transatlantische vlucht was het goed nagekeken moest worden. Na een uurtje kwam het vliegtuig weer terug hetzelfde want de naam stond er op.Ze gingen weer door om te bevoorraden en toen konden we aan boord.Ik reisde alleen en ik moet je zeggen ik ben nooit bang maar toen wel alles is goed gegaan en ja je moet er dan vertrouwen in hebben dat het goed gemaakt is. G.den Braven

Mensen doe niet zo moeilijk, ga eens kijken op Schiphol hoeveel er onhoog gaan en ook weer landen. Deze hoeveelheden vliegtuigen x het aantal personen in gedachten nemen x 365 en dat alleen hier op Schiphol. Dit x het aantal vliegvelden over de wereld, dan kom je tot de conclusie dat het heel wat KM's zijn en mensen die deze wijze van transport gebruiken. Bedenk dan hoevaak het mis gaat en kom tot de conclusie dat dit toch veilig is. Bedenk dan hoe vaak je hoort van ongelukken met b.v Touringcars maar daar hoor je niemand over. Hoeveel mensen verongelukken er niet in het verkeer door toedoen van een ander op weg naar hun werk of ander doel. Maar dat is in onze maatschapij al gewoon geworden. Dus gewoon gaan vliegen en natuurlijk is er een risico, maar minder dan je denkt getuigen de cijfers. En ik weet waar ik over spreek omdat ik voor mijn werk en prive al enkele honderde uren heb gevlogen, ook in Afrika en Azie met lokale toestellen. En heb ook best wel eens wat mee gemaakt wat niet geheel volgens de planning was. Maar stap nog steeds met een gerust hart in een vliegtuig opweg naar de andere kant van de wereld. En als je nooit gevlogen hebt, hoe kan je dan weten waar je over praat ????? !!!! Je kan toch ook niet zeggen dat een Rolls Royce slecht rijd als je er nooit in hebt gezeten !! M.vr.gr. Bert Kettingvet B v/d Heuvel

Ik heb regelmatig gevlogen, slechts eenmaal zat de schrik er bij mij in. Een landing op Faro, Portugal. Het TAP toestel zat zo vol dat er hand-baggage achter mijn stoel gezet moest worden. Ik zat op de laatste rij. Het weer was slecht harde wind en heftige regenval, de landing was gelijk aan het weer, zo heftig dat de headracks open vielen en de baggage uit de rekken viel en de baggage achter mijn stoel over mij en mijn buur-passagier hen vielen. Er was gegil in de cabine wat het meteen nog heftiger maakte. Er flitste mij meteen het Martinair ongeluk op Faro door het hoofd. Alles is goed afgelopen. Vliegangst heb ik niet, je moet je overgegeven aan de middelen. Hoe kun je als vakantieganger voorkeur uitspreken om te vliegen met een gerenomeerde maatschappij, terwijl deze op haar beurt een ander toestel van een "goedkopere" maatschappij in kan huren voor de vluchtuitvoering. Mensen met vliegangst adviseer ik altijd ga eens kijken bij de vijfde baan van Schiphol, daar krijg je een goed inzicht van het hoe en wat bij het opstijgen en een landing, en maak foto's. Ik wens u een goede vlucht. Richard Kwant

In het geval van Spanair, wil ik het volgende kwijt. Een maandje geleden was ik bij mijn zusje die op Ibiza woont. Een collega van haar, die wekelijks met Spanair naar Barcelona en vice versa vloog, vertelde ons dat er echt ALTIJD gedoe was met de vluchten van Spanair, omkeren, doorstart, probleem met de motor. Hij riep dan ook tegen iedereen die het wilde horen; vlieg niet met Spanair! Ik heb dit dus wel goed in mijn oren geknoopt want ik ben al niet zo dol op vliegen. En zie hier wat er nu gebeurd is... Het heeft allemaal met geld te maken, er moet worden bezuinigd en dat gaat ten koste van onderhoud. Er wordt gewoon met mensenlevens gespeeld en dat omdat de kosten moeten worden gedrukt! Dus kies lever een fatsoenlijke vliegmaatschappij, dan maar ietsje meer betalen!! Sylvia

Ik heb enkele keren gevlogen, maar ben er niet gek op. Vooral nu tegenwoordig de kerosineprijzen en accijns de lucht inschieten, maatschappijen moeten dit ergens vandaan halen. Minder personeel en besparen op de kosten is hier geen onbekende. Welke objectieve organisatie inspecteert vliegtuigen en maatschappijen op hun prestaties? Wordt dit wel gedaan, of is dit steekproefsgewijs? Job de Boer

Ik voel me heel gerust bij olympics, maar het vliegveld van Athene heeft wel veel wind en turbulentie. Het landen is al een paar keer behoorlijk eng geweest. Als het even kan neem ik een vervoermiddel met wielen, maar ja dat gaat niet naar Griekenland. Ik heb wel veel gehoord dat de binnenlandse vluchten van Spanje nog erger zijn dan dit beetje turbulentie. Tijdens de vlucht naar Majorca dacht mijn vriendin dat ze gingen neerstorten en zij is nooit bang en kent de turbulentie van Athene. Het moet dus behoorlijk erg zijn geweest. Edgar de Graaf

Inderdaad als er weer dat nieuws is van een vliegtuig ongeluk begint de angst weer van voor af aan, tel ik de rijen van stoelen tot de nooduitgang zit ik het liefst bij de vleugel zie je nl eerder als er wat mis is kan je misschien sneller handelen liever niet achterin het vliegtuig zie je die rijen mensen voor je zitten krijg ik het spaans benauwd,en als je dan in de lucht vliegt zie je andere vliegtuigen doe ik het raamschuifje dicht je weet maar nooit of ze botsen,(kan dat eigenlijk wel??) zit ik met heel veel vragen als de dingen worden uitgelegd bijv: of de zuurstofkapjes het wel doen of het zwemvest niet poreus is(of worden die daarop ook nagekeken??) en weet ik bijna zeker dat er maar weinig mensen zijn die rustig zullen blijven als er wat mis zou gaan, je vraagt je af waarom toch vliegen??? heel eenvoudig wil je wat andere landen zien of dingen ontdekken ben je met vliegen er toch het snelst, maar genieten doe ik niet van het vliegen. T. Hendriksen

Tot nu toe weinig echt nare ervaringen gehad met vliegen; één keer tijdens een vlucht een gevoel van "zuurstof-gebrek". Iedereen begon aan de blowers te draaien om meer frisse lucht. Bemanning deed echter alsof er niets aan de hand was. Wel krijg ik steeds meer twijfels mbt de veiligheid (onlangs Quantas negatief in het nieuws). OOrzaak: in de vliegwereld een steeds grotere concurrentie; lijkt aardig (lagere vliegtarieven), doch het management lijkt er dan voor te kiezen het onderhoud dan maar op te offeren; ik zie dan ook weinig heil in de onlangs geïntroduceerde mammoet-vliegtuigen. Een ongeluk met zo'n toestel is dan vergelijkbaar met het van de kaart vegen van een heel dorp! Eigenlijk zou het onderhoud van vliegtuigen maatschappij-onafhankelijk moeten zijn, opdat ogenschijnlijke kleinigheden niet zo maar van tafel geveegd kunnen worden. H Huisman

Op 3 juli 08 kwamen we terug van Kreta met Transavia. Bij de landing (om 03:00u) op Schiphol bleek dat de remflapps niet werkten. We maakten een doorstart en eerst na 20 minuten vertelde de piloot het en dat we met volle snelheid zouden landen en dat dat gepaard zou gaan met een forse klap. Na 1 uur rondgevlogen te hebben landden we tussen de brandweerauto's en al zwalkend over de baan kwam het vliegtuig toch tot stilstand, waarna uiteraard een enorm applaus plaats vond. Alles bij elkaar was het een zeer angstige ervaring, maar blij dat we heelhuids op de grond stonden. A. Cox

Op zondag 10 aug 2008 zette een Transavia piloot met de HV 686 ( afkomstig van Lanzarote ) op Amsterdam de landing in. Toen we kort bij de grond waren en dachten te landen, maakte de piloot een doorstart waarvan de noodzaak ons geheel ontging. De passagiers waren verbaasd,sommigen angstig, maar de cockpit meldde dat de verkeerstoren een coordinatiefout had gemaakt. Leek me onwaarschijnlijk, want men krijgt toch al op grote hoogte toestemming om te landen. Toevallig stond in uw krant in dat weekend een hoofdartikel over vermoeide verkeersvliegers. Meer waarschijnlijk is dat men in de cockpit een inschattingsfout heeft gemaakt en verkeerd uitkwam of zoiets (?). We zullen het niet te weten komen. P. Huysman

Ik heb vorig jaar tijdens een terugvlucht vanuit Curacao een tusseenlanding moeten maken in Shannon(Ierland) omdat er te weinig kerosine aan boort was om naar Amsterdam te komen. Dit werd boven de oceaan verteld en er werd bij gezegd dat ze niet wisten wat er aan de hand was en of we Ierland zouden halen.Jakkie!!! Mijn vraag, hoe en door wie wordt bepaald hoeveel brandstof er mee moet. Ik heb direct na een "veilige" terugkomst contact opgenomen met de KLPD maar er niks meer over gehoord. ( doofpotverhaal). Het was een KLM vlucht. Annemieke de Koning

Geachte redactie, In navolging van uw oproep i.v.m. slechte vliegervaringen willen we graag het volgende aan u melden. Bijna 16 jaar terug kwamen we half december terug van Tenerife en hebben mijn vrouw en ik een zeer nare landing meegemaakt met een toestel van Martinair. Op een vrijdagavond laat, bij slecht weer daalde het vliegtuig met vallen en optrekken. Dit ging gepaard met groot motorvermogen (veel toeren) en groot stijging percentage. Dit heeft zich ongeveer 7x herhaald, en hierbij is bij ons het gevoel ontstaan dat er iets aan de hoogtemeter of andere apparatuur mankeerde. Uiteindelijk zijn we toch gelukkig nog goed geland. Maar…slechts 3 dagen later op 21 december 1992 bleek dat hetzelfde toestel (een DC 10 de Anthony Ruys) verongelukt te zijn op het vliegveld van Farao. U zult begrijpen dat we ons vanaf dat moment niet graag meer vliegen. Voor mijn gevoel is er een soort van nonchalance ontstaan bij piloten om bij het beoordelen van ogenschijnlijke kleine mankementjes toch nog maar een vluchtje te doen. In het boek Hollands Glorie verging het de vissers van toen net zo, allen zijn verzwolgen in de zee. Ik heb overigens na de ramp op Farao een brief gestuurd naar Martinair met mijn bevindingen van onze landing een paar dagen daarvoor. We hebben daar nooit antwoord op gehad. We hopen dat u hier iets me kunt. Met vriendelijke groet, K. Strijder

Beste dames/ heren van de Reiskrant, Telegraaf

Naar aanleiding van jullie vraag in de Telegraaf afgelopen zaterdag mijn reactie. Ik ben voor het eerst in 1988 in het vliegtuig gestapt en maak sindsdien jaarlijks één maal een retourvlucht. Maar nooit van harte!( Samen met mijn man en zus verlang ik in de winter te hevig naar de zomerzon....) Inmiddels weet mijn huisarts dat, als ik in februari om een recept kom vragen, het om de pilletjes gaat die ik nodig heb om enigszins rustig de vlucht te doorstaan. Of beter gezegd; de omstanders hebben het dan rustiger. Er was die keer dat we zouden vertrekken maar... de deur sloot niet. Wij zaten vooraan en zagen de stewardessen werkelijk 'hangen' aan de deur om deze naar binnen te trekken. Toen dit niet lukte ( en ik al meteen de beelden voor mij zag dat de deur tijdens de vliegtocht eruit zou vliegen!!) kwam zelfs de piloot achter de stuurknuppel vandaan om mee te helpen. En vervolgens moest ook de co- piloot komen assisteren. En als je dan nog moet vertrekken!!!Voor mij betekent dat: oren en ogen dichtdrukken zodat ik geen bliepjes meer hoor en geen mensen meer zie die mogelijk verbaasd zouden kunnen kijken, wat bij mij dan weer de reactie opwekt: zie je wel; zij vinden het ook vreemd wat er nu gebeurt... Er kwam geen uitleg over het niet dichtgaan van de deur, en ik weet ook niet of ik die had willen horen. ( al druk ik m'n oren zelf dicht; ik vraag altijd later aan mijn man wat er gezegd is, alsof het dan minder erg zou zijn!?!) De instructie die je krijgt als je bij de nooduitgang zit werkt ook niet positief voor mij: ik herinner mij dat er werd gezegd dat wij de nooduitgang open moesten maken en ervoor moesten zorgdragen dat eerst anderen daardoor naar buiten konden. Anderen??!! En dan op de vleugel moeten gaan staan!!! Ook vraag ik mij altijd af of al die mensen die niet naar de instructie luisteren of kijken ( waaronder mijn man die rustig de krant leest omdat hij reist met het vliegtuig alsof het de auto is)nu echt weten wat zij moeten doen als de situatie om een actie vraagt; of moet ik mij werkelijk geen illusie maken omdat, als er iets is met een vliegtuig je sowieso geen overlevingskans meer hebt? Mijn man heeft meegemaakt dat het landingsgestel niet uitging ( vliegveld Zweden) waarna hij zag dat allerlei hulpdiensten met grote snelheid over het vliegveld kwamen aanrijden richting de plek van landing. ( Gelukkig goed afgelopen). Sinds ik dit weet ( hij heeft het me pas sinds kort verteld) wil ik niet meer bij de vleugel zitten: daar heb je zicht op de kleppen die de snelheid moeten vertragen bij landing en ik kijk dan nerveus of die wel werken. En dan wacht ik gespannen op het gezoem van het landingsgestel; dit kan soms irritant piepen alsof ze weigeren. Vastgevroren denk ik dan? Vliegen bij flinke wind ( of onweer) bezorgen me ook behoorlijk wat angst. Jullie begrijpen; ik ga nooit gerust op reis. En als ik dan hoor dat er wordt gestaakt denk ik al meteen; blij dat ik nu niet juist vertrek. Is dadelijk het personeel vermoeid en beginnen ze zo de reis! En dan ben ik natuurlijk heerlijk naief om niet te denken dat ook het personeel een priveleven heeft en dat ze ongetwijfeld wel eens na een feestje hun werk starten!!! Sandra Bouwmeester- Valk

Mijn verhaal gaat over mijn zoon van 12 die absoluut niet durft te vliegen, mede door de afschuwelijke ongelukken/rampen die je op de televisie ziet. Natuurijk leg ik hem uit dat het maar eens op de zoveel vluchten gebeurt, maar hij weet heel goed dat het iedereen kan gebeuren. Wij als ouders,veronderstelden nog dat vliegen veilig was. Maar dat is nu wel moeilijk te verkopen. Hoe gaan anderen daar mee om? A.Baas

Tweet

 Mail

 Print

 Reiskrant Nieuwsbrief

GERELATEERDE ARTIKELEN

28-05:

Dertig Spaanse luchthavens met sluiting bedreigd wegens gebrek aan reizigers

28-05:

NS zet extra treinen in

26-05:

Fietsterreur

26-05:

Grieks dilemma

25-05:

Extra's bij KLM betalen